Mededeling

Collapse
No announcement yet.

[NOV] Milo

Collapse
X
  • Filter
  • Tijd
  • Show
Clear All
new posts

    Goh, heerlijke update weer!

    Comment


      Je updates lezen echt heerlijk weg! Ga zo door

      Comment


        FM_Lesly Niejo101 MisterX Wilhelmus Bedankt voor de reacties en complimenten, heren! Een heerlijk slotstuk was het zeker!




        HOOFDSTUK 23
        25 april 2018. Kyocera Stadion (Den Haag, Nederland)


        Het einde van het seizoen 2017/18 was in zicht. Ik had na een gebrek aan doelpunten mijn basisplaats af moeten staan aan Wout Weghorst en ook tegen ADO den Haag kreeg de boomlange spits de voorkeur. Niet geheel onterecht, aangezien hij doelpunten maakte en daardoor ook punten voor ons pakte. In Den Haag liep het moeizaam. De stand was 1-1 en we hadden moeite met het defensieve spel van de thuisploeg. Tot overmaat van ramp was vanaf de bank te zien hoe Wout een kwartier voor tijd door de zestien heen strompelde. Van der Gaag trok samen met de hoofd fysiotherapie zijn conclusie en haalde hem naar de kant. Ik mocht hem vervangen, maar toen hij zijn nummer zag verschijnen op het bord, was hij verbijsterd. Kwaad liep hij naar de kant, weigerde hij mij het vanzelfsprekende handje te geven en denderde direct naar binnen. In Den Haag sleepten we in de laatste minuten de drie punten binnen. Ik scoorde weliswaar niet, maar gaf tekende wel een assist op mijn naam.

        In een kwartier had Wout ondertussen de tijd gevonden om de hele kleedkamer over hoop te halen, te douchen en alvast in de bus te gaan zitten. In de kleedkamer werd met de overige spelers een bescheiden feestje gevierd. We hadden genoeg vertrouwen getankt voor de bekerfinale die op de agenda stond en we waren nog in de race om plek 2, die later ook behaald zou worden. Opgefrist en wel nam ik plaats in de bus. Wout zat achterin verscholen in een donker hoekje. Ik negeerde het en liet hem met zijn ontevredenheid. In Alkmaar zou ik wel een praatje met hem maken. Ik wilde, naïef als ik met mijn zeventien jaar was, zeker weten dat hij niet boos op mij was. Het laatste wat ik wilde, was een vete met een medespeler in een cruciale fase van het seizoen. Bij aankomst in Alkmaar maakte ik nog een praatje met wat supporters die waren meegereisd voordat ik naar binnen ging. In mijn ooghoek zag ik Wout achter mij langs lopen en toen ik uitgepraat was met de supporters versnelde ik om Wout bij te benen. In een van de gangen van het stadion sprak ik hem aan. “Wout. Heb je nog last?” begon ik, maar zonder zijn reactie af te wachten ging ik door. “Ik wilde even zeker weten dat je niet boos op mij was. Het zit goed tussen ons, toch?” vroeg ik zo sympathiek mogelijk. Wat volgde was een duw en geschreeuw. “Wie denk je wel niet dat je bent?!” schreeuwde hij. “Een snotjoch van zeventien kruipt bij de trainer in zijn reet en denkt mij eruit te werken” voegde hij er aan toe. Ik was verbijsterd. Hij had me met zijn rechterhand tegen de muur gedrukt en wrikte mezelf los. “Doe rustig, gap” zei ik met een klein Amsterdams accent. Het was olie op het vuur en Wout werd alleen maar kwader. “Je moet die arrogante Amsterdamse bek eens dicht houden, want je bent niets. Een grote, overschatte tyfuszooi ben je!” schreeuwde hij, terwijl hij naar mijn keel greep. Ik sloeg zijn hand weg en gaf hem een duw. Ik had het krachthonk opgezocht en was breder en sterker geworden. Derrick Luckassen en Rens van Eijden kwamen tussen ons in staan. “Het enige probleem dat ben jij, vriend. Gewoon ballen tonen en je verlies nemen!” schreeuwde ik, terwijl Derrick mij probeerde te kalmeren en Rens hetzelfde deed bij Wout. Ik werd meegenomen, weg van mijn collega-spits die ik die avond niet meer zag.

        Uiteindelijk bleek Wout Weghorst geblesseerd te zijn aan zijn hamstring en was het erger dan verwacht. Ik zat er persoonlijk niet mee. Ik hoefde hem niet te zien zo lang hij geblesseerd was en dat was het beste. De bekerfinale en de laatste twee competitiewedstrijden was ik basisspeler. Ik had hem voorbij gestreefd en dat kon hij moeilijk verkroppen. Na het akkefietje in de gangen van het AFAS Stadion heb ik hem nooit meer gesproken. AZ verkocht Weghorst in de zomer van 2018 aan Bursaspor en daarmee had ik opnieuw een concurrent afgetroefd.

        Comment


          Weer een prachtig mooi stukje. Heerlijk hoe je alles verwoord.

          Comment


            Wederom een hele mooi update waarin je alles goed verwoord. Ik vind dat deze novelle wel een plekje verdient bij Novelle van de week

            Comment


              Je veroverd de harten van iedereen daar in Alkmaar, ga zo door!

              Comment


                MisterX Wilhelmus FM_Lesly Bedankt voor de reacties en complimenten, heren!




                HOOFDSTUK 24
                29 april 2018. De Kuip (Rotterdam, Nederland)


                Als je het tussen 2010 en 2020 had over subtoppers in Nederland kwamen er twee clubs direct naar voren: AZ en SC Heerenveen. In het voorjaar van 2018 stonden deze clubs tegenover elkaar in de finale van de KNVB beker en iedere supporter van beide clubs hunkerde naar een prijs. Het stadion was afgeladen vol en de lange weg naar de finale eindigde hier. In de eerste ronde werden we gekoppeld aan een amateurclub en hierna troffen we SC Telstar. Vlak voor de winterstop schakelden we Willem II uit en na de winterstop moesten we afrekenen met Ajax en Feyenoord. In eigen huis wonnen we na verlenging van de Amsterdammers en in De Kuip verraste we vriend en vijand door vrij snel de wedstrijd te beslissen. Ik had in vier bekerwedstrijden drie keer weten te scoren en in De Kuip kreeg ik de kansen om dat aantal omhoog te schroeven.

                Tijdens de warming-up was al te merken dat er fantastische sfeer in het stadion hing. De supporters maakten er met elkaar een geweldig feest van en ik merkte aan mezelf dat ik er energie van kreeg. De entourage om de wedstrijd heen, maakte iets bij me los. Heel voetbalminnend Nederland keek vandaag en dit was mijn kans om definitief mijn stempel te drukken. Ik was geen veredeld, overgewaardeerd talent. Ik was de toekomst van het Nederlandse voetbal en dat wilde ik ze laten zien. Vandaag stond ik tegenover Justin Hoogma, die in de zomer van aangetrokken als vervanger van de naar PSV vertrokken St. Juste, en Joost van Aken. Op de flanken zou ik bediend worden door Alireza Jahanbakhsh en Dabney dos Santos en achter mij stond Adam Maher om het spel te verdelen. De wedstrijd begon in een hoog tempo met veel aanvallen over en weer. Na vijf minuten op de klok kreeg ik mijn eerste kans. Ik kopte helaas naast en kon de naar Rotterdam afgereisde supporters niet in extase brengen. Nog niet, tenminste. SC Heerenveen deed niet onder voor ons en Sergio Rochet moest enkele keren redding brengen. Na ruim een half uur spelen sloegen onze defensie een aanval af en via een razendsnelle omschakeling werd ik de diepte ingestuurd. Achtervolgd door Pröpper en Hoogma snelde ik naar het strafschopgebied en met een simpele voetbeweging stuurde ik beide heren het bos in. Erwin Mulder kwam inmiddels het doel uitgerend en met een bekeken schot verdween de bal buiten het bereik van de doelman het doel in. In extase rende ik naar onze supporters. Dat was nog een lange tocht, aangezien die achter ons eigen doel zaten. Samen met hen en mijn tien teamgenoten vierde ik het feest. De beker was nu echt binnen handbereik. SC Heerenveen probeerde voor rust nog terug in de wedstrijd te komen, maar mijn doelpunt was genoeg voor de voorsprong met de rust. Na de rust keerde we meer controlerend terug. Het balletje achteruit werd eerder gegeven in de hoop dat SC Heerenveen achterin ruimte weg zou geven. Dat gebeurde niet. SC Heerenveen was bang voor de 2-0 en gokte op een fout van ons of een toevalstreffer. Het deed de wedstrijd weinig goed, maar een kwartier voor tijd gooide coach Streppel het roer om en gingen de Friezen in de aanval. Ze liepen in de val en via een aantal counters kregen wij de kans op de 2-0, maar doelman Mulder keepte uitstekend. De derde counter was raak. Een snelle combinatie over vier of vijf schijven tussen Adam Maher, Dabney dos Santos en mij bood mij de kans om 1-op-1 te gaan met de keeper. Een pirouette zoals Zidane hem vroeger deed liet doelman Mulder kansloos. Het was gewaagd. Als die actie was mislukt, had de trainer me gewisseld en daar had hij alle recht toe, maar ik was zelfverzekerd genoeg en overtuigd van mijn kwaliteiten. De actie lukte en voor het oog van onze supporters schoof ik de bal in het doel. Het was afgelopen. Ik ging met twee armen omhoog staan en nam het gejuich van de supporters in ontvangst terwijl mijn teamgenoten in mijn nek sprongen. Een kwartier later had ik een badjas aan en stonden we feestend in confetti met de KNVB beker in onze handen. We hadden het geflikt! Eindelijk een prijs in Alkmaar!

                Na de wedstrijd barstte het feest los. Ik was de meest gewilde speler en werd direct voor de camera gesleurd na de wedstrijd. De blonde verslaggeefster feliciteerde me en uit enthousiasme gaf ik haar twee zoenen op haar wang om haar te bedanken. Wat ik zei? Ik heb geen flauw idee. Ik leefde in een roes. In de kleedkamer ging het feest verder. We sprongen met badjas en wedstrijdkleding aan het bad in en de promotiedames van de KNVB beker werden met kleren en al er mee in getrokken. Tot diep in de nacht werd er gefeest en om 12 uur begon de volgende dag begon de huldiging. Vermoeide koppies verdwenen na de eerste biertjes en flessen drank. De kranten kopte: ‘Goudhaantje schiet AZ naar prijzen’. Ik had mijn naam gevestigd.

                Comment


                  Zo, dat klinkt goed. Zou er een transfer in de maak zijn?!

                  Comment


                    MisterX Bedankt voor je reactie! Na alle kersttaferelen weer een nieuwe update!




                    HOOFDSTUK 25
                    20 juni 2018. Nobu (Monte Carlo, Monaco)


                    Tijdens het seizoen 2017/18 stond mijn definitieve doorbraak centraal. Waar heel Nederland niets van mijn zeventienjarige persoontje verwachtte, sloeg ik toe. Ik bezorgde AZ weer eens een prijs door twee maal te scoren in de bekerfinale en was, met mijn hattrick tegen Ajax, medeverantwoordelijk voor het behalen van de voorrondes van de Champions League. Interesse uit het binnenland werd door technisch directeur Max Huiberts direct van tafel geveegd. ‘De toekomstige spits van Oranje speelt in Nederland alleen voor AZ’ verkondigde hij tegenover de NOS. Ik kon het waarderen. Een transfer binnen Nederland vond ik alleen interessant in het geval van Feyenoord, vanwege het feit dat zij ook deelnamen aan de Champions League. Ajax en PSV vielen in de zomer van 2018 om die reden al af.

                    Feyenoord hoefde ook niet om het rekeningnummer van AZ te vragen, maar daar bleef het niet bij. De eerste telefoontjes kwamen binnen bij Kees en hem gaf ik de boodschap mee dat de geïnteresseerde clubs eerst met AZ moesten bellen. Spanje, Portugal, Engeland, Duitsland, China, Rusland, Turkije enzovoort. Uit ieder land belde er wel een club. John van den Brom was neergestreken in Amsterdam, dus Besiktas viel af. Rusland en China waren voor mij sowieso een no-go en de geïnteresseerde clubs uit Spanje, Engeland en Duitsland speelden ook geen Champions League. Benfica kreeg toestemming van AZ om de onderhandelingen met mij te openen, maar ik neigde ze direct weg te drukken toen ik hun voorstel en plannen hoorden. “Een vaste plek in het tweede elftal of een verhuur binnen Portugal” vertelden de Portugees. Het salaris was helemaal een lachertje. Ik ging minder verdienen dan hier in Alkmaar. Zo bleef er nog één club over: AS Monaco. De club had alles: titelkandidaat in de binnenlandse competitie, voldoende financiële middelen, een zeer aantrekkelijk klimaat (ook financieel) om te wonen en Champions League-voetbal. De eerste gesprekken met de technisch directeur bevielen goed en vlak voordat de voorbereiding zou beginnen, zat ik met Kees, mijn schoonvader en Brooke in het vliegtuig naar Monaco.

                    In Monaco werd er direct goed voor ons gezorgd. Een chauffeur bracht ons naar ons hotel waar Kees en mijn schoonvader ieder een eigen suite kregen en ik samen met Brooke mochten verblijven in een suite met prachtig uitzicht. Kees onderhield het contact met AS Monaco, terwijl ik voornamelijk genoot van de luxe en stiekem begon te dromen over de goals die in dit vorstendom. Mijn dagdroom werd onderbroken door Kees met de mededeling dat we in restaurant Nobu werden verwacht. De tafel waar wij heen werden geleid zaten twee mannen. De technisch directeur en de trainer, Leonardo Jardim, die ik herkende van foto’s. Het restaurant lag prachtig met uitzicht op de Middellandse zee en het eten smaakte heerlijk. Na het hoofdgerecht sneed Kees het onderwerp aan waarvoor we kwamen. De technisch directeur had gesproken met Max Huiberts en zag geen problemen in de transfersom. Hij en zijn scouting hadden voldoende gezien en waren van mening dat ik het meer dan waard was. Ik voelde me gevleid, maar sprak het niet uit. Brooke wel. ‘That sweet, sir’ zei ze glimlachend. Mijn schoonvader schoot in de lach en ik ook. Hierna kreeg de trainer het woord. Tijdens het eten had hij weinig te melden, maar nu stak hij van wal. ‘Deze jongen moet sterker worden. Hij moet sneller worden. Zijn handelingssnelheid is te laag. Hij is te nonchalant. Hij kan niet koppen’ zei hij in die volgorde gefocust op Kees. ‘Hé! De persoon waar je het over hebt, zit er gewoon bij, hoor!’ zei ik geïrriteerd in het Engels. ‘Ja! En ik praat met iemand die niet als een kleine jongen aan tafel giechelt als er over serieuze zaken wordt gepraat’ beet hij terug. Ik stond op en gaf de technisch directeur een hand. ‘Bedankt voor alle goede zorgen, maar onder zo’n tiran wil ik niet voetballen. De club, de stad, het land, uw complimenten en zorgen. Het bevalt me allemaal, maar zo lang hij hier zit, zal ik niet voor AS Monaco voetballen. Nogmaals bedankt’ zei ik en ik verliet het restaurant.

                    Comment


                      Je hebt er een fantastisch seizoen op zitten, met onder meer dé hoofdrol in de bekerfinale. Ik ben de trainer van Monaco dankbaar. Ik zie je veel liever nog een seizoen heersen in Alkmaar en dan naar een topclub gaan.

                      Comment


                        Wat een mooi seizoen. Ik ben benieuwd of je toch nog gaat verkassen of toch niet?

                        Comment


                          Haha, lekker even die Jardim op zijn nummer gezet. Milo is een jongen die door zijn trainer gekoesterd moet worden, in plaats van afgebrand.

                          Comment


                            Wederom een schitterend stuk weer, trek deze lijn door!

                            Comment


                              Blijven schitterende stukken om te lezen en de prestaties zijn ook uitstekend, keep it up

                              Comment


                                Scoiattolo MisterX Niejo101 FM_Lesly Bully Als eerste natuurlijk iedereen de beste wensen voor 2017! Ik hoop iedere week ongeveer 5 updates te kunnen plaatsen, zodat de vaart in het verhaal blijft. Bedankt weer voor jullie complimenten en reacties!




                                HOOFDSTUK 26
                                29 augustus 2018. AFAS Stadion (Alkmaar, Nederland)



                                De transferzomer draaide op volle toeren, maar na de teleurstellende trip naar Monaco focuste ik mij op de Eredivisie én Champions League met AZ. Dit gold niet voor Sergio Rochet, Matthias Johansson, Ben Rienstra, Alireza Jahanbakhsh, Wout Weghorst, Muamer Tankovic, Gino Coutinho en Stijn Wuytens. Zij kozen voor een ‘stap hogerop’ of meer speeltijd. De vervangende doelmannen waren de Griek Stefanos Kapino en oud-AZ’er Hobie Verhulst en oude-bekende Leandro Bacuna werd voor de rechtsbackpositie gehaald. Voorin kwam Mitchell van Bergen over van Vitesse, keerde Michael de Leeuw terug uit de Verenigde Staten en Myron Boadu werd overgeheveld naar de selectie. Het middenveld werd versterkt met ex-Heraclied Joey Pelupessy en oud-AZ’er Haris Medunjanin. Hiermee was de selectie klaar om te strijden voor de bovenste plekken, de Johan Cruijff Schaal en een ticket voor de groepsfase van de Champions League.

                                In de derde kwalificatieronde werden we gekoppeld aan het Belgische K.R.C. Genk. Door het vertrek van concurrent Weghorst kreeg ik het volle vertrouwen van trainer Van der Gaag en dit betaalde ik uit in de thuiswedstrijd tegen de Belgen. We wonnen maar liefst met 4-0 en ik wist één maal te scoren en bereidde één goal voor. Het was genoeg voor de volgende ronde. In Genk eindigde het in een 1-1 gelijkspel en ik tekende voor mijn tweede goal in de voorrondes van het kampioenenbal. Tussen de bedrijven door stond de Johan Cruijff Schaal op het programma tegen regerend kampioen Feyenoord. Zonder steunpilaren Trinidade del Vilhena, die vertrokken was naar Portugal, en Sven van Beek, vertrokken naar Duitsland werden het een bloedstollend spannende wedstrijd die na 120 minuten eindigde in een 1-1 gelijkspel. De openingstreffer kwam op naam van good old Dirk Kuyt, maar vlak na rust zette aanwinst Mitchell van Bergen mij vrij voor de keeper en kon ik de gelijkmaker binnen schieten. De penaltyserie was fenomenaal. De spelers ontweken elkaar nauwelijks, net zoals de doelmannen. De misser van Rick Karsdorp werd de Rotterdammers fataal. Leandro Bacuna kon profiteren en daarmee was de Supercup voor ons. We tankten drie diesels vol aan vertrouwen voor het treffen van de laatste kwalificatieronde tegen Sevilla. In Sevilla liepen we uiteindelijk tegen een tactisch en technisch sterkere tegenstander aan. We hadden weinig in te brengen tegen de vlugge, felle Spanjaarden, maar wisten toch tot scoren te komen. Ik had het zwaar tegen monsters als Eder Balanta en Adil Rami en kwam niet in de gelegenheid om een bal goed te raken. Illias Bel Hassani hield de hoop levende in Alkmaar door van afstand de bal achter de Spaanse doelman te schieten. In Alkmaar moest er gewonnen worden.

                                De spanning in het stadion was om te snijden. De fans maakten er een feest van op de tribunes en wij wisten wat ons te doen stond. In een behoudende 4-4-2 opstelling met snelle flankspelers en aanvallers traden we aan tegen de Spaanse subtopper. Er was niets over van de aanvallende, technische Spanjaarden. Het werd een muur waar ons doorheen moesten vechten, maar in de aanval mistte we stootkracht. We waren de gehele wedstrijd de bovenliggende partij, maar tot scoren kwamen we niet. Ik was dichtbij, maar zag mijn inzet bovenkant lat over het doel heen gaan. Een kwartier voor tijd werd er gewisseld. Haps werd vervangen door Luckassen en Levi Garcia ging eruit voor Adam Maher. 3-4-3 werd de nieuwe formatie: alles of niets. Het werd uiteindelijk alles. Op de rechterflank vulde Leandro Bacuna de rol van rechtsbuiten perfect in door de linksback van Sevilla uit te kappen en de bal voor het doel te slingeren. Dit keer geen makkelijke prooi voor de boomlange centrumverdedigers van Sevilla, maar eentje met precisie. De bal kwam hoog, maar daalde snel en kwam precies bij de tweede paal terecht. Een zweefduik, een voet in mijn nek en de bal op mijn voorhoofd. Het was genoeg om het AFAS Stadion te doen ontploffen. Tien minuten voor tijd was het 1-0 en hadden we de recordkampioen van de Europa League het zwijgen opgelegd. De Spanjaarden waren niet meer bij machte om iets terug te doen en veertien minuten na mijn treffer blies de arbiter op zijn fluitje. AZ keerde na negen jaar weer terug in de Champions League.
                                Last edited by willemnec; 3 jan 2017, 21:21.

                                Comment


                                  Goh, wat lekker om zo te scoren!

                                  Comment


                                    Heerlijk geschreven stuk, ook heel erg mooi dat je de Champions League in gaat!

                                    Comment


                                      Heerlijk beschreven weer! Desalniettemin heet de vertrokken smaakmaker van Feyenoord Trindade de Vilhena (en niet Trinidad, dat is namelijk een land )

                                      Comment


                                        MisterX FM_Lesly Niejo101 Bedankt voor de reacties! (Vilhena is inmiddels aangepast)




                                        HOOFDSTUK 27
                                        16 mei 2007. Staatsliedenbuurt (Amsterdam, Nederland)


                                        Mijn grootvader heeft me altijd verteld dat échte vrienden op één hand te tellen zijn. ‘Er komen mensen, Milo. En er gaan ook weer een heleboel mensen. Maar er blijven er maar weinig waar je écht op kan bouwen’ vertelde hij me toen ik een jaar of dertien was. Het was in de periode dat ik mezelf onmogelijk had gemaakt bij Ajax en ik merkte dat teamgenoten mij niet snapten en mij lieten vallen. Een persoon stond er toen wel. Een persoon waarmee ik opgroeide en de grote Wereld mee ontdekte.

                                        Het was voorjaar. De zon scheen volop en ik was, zoals altijd, buiten te vinden. Aan mijn voet kleefde een bal en mijn leeftijdsgenootjes hadden het nakijken. Een paar jaar eerder was er een nieuw gezin tegenover mijn grootouders komen wonen. Twee jonge ouders met een zoon en een dochter. De man des huizes was geboren in Paramaribo en de vrouw was een Amsterdamse. Zoonlief was van mijn leeftijd. De dochter was twee jaar jonger. Op het pleintje ging het er fanatiek aan toe. Tijdens een partijtje 4 tegen 4 verloren we de bal en moesten we verdedigen. Ik had, toen al, een hekel aan verdedigen, dus bleef voorin hangen. In mijn ooghoek zag ik een voordeur open gaan en een donker jongetje door zijn moeder naar buiten worden geduwd. ‘Ga maar buiten spelen’ zei de moeder. Hij bleef voor het huis zitten. ‘Wil je meedoen?’ schreeuwde ik. Hij keek op, maar reageerde niet. Ik gaf het pauze-teken en liep het pleintje af. ‘Hoe heet je?’ vroeg ik, toen ik op de jongen was afgestapt. ‘Gerson’ zei hij verlegen. ‘Ik heet Milo’ zei ik en ik gaf hem de bal. ‘Kun je voetballen?’ vroeg ik. Hij aarzelde. ‘Een beetje’ zei hij. Die middag voetbalde Gerson mee en ontstond er een vriendschap die lang zou duren.

                                        Gerson en ik waren onafscheidelijk. We waren broers, alleen woonden we niet in hetzelfde huis. Het had niet veel gescheeld of dat was wel gebeurd, want ook met de ouders van Gerson had ik een goede band. Na het overlijden van mijn ouders boden zij aan om de zorg over mij over te nemen, toen het niet goed ging met mijn tante. Ik kwam uiteindelijk bij mijn grootouders terecht, maar was kind aan huis bij Gerson. We beleefden tal van avonturen samen. Samen ontdekten we de stad Amsterdam. Waar we stiekem uit school een rondje door de rosse buurt liepen en waar we voor wat kleingeld kroegeigenaren hielpen met lappen van de ramen of het sjouwen van stoelen en tafels. In de Staatsliedenbuurt kenden iedereen ons. ‘Sjors & Sjimmie’ of ‘Duo Penotti’ waren de bijnamen. Voetballend haakte Gerson lang geleden af, maar hij in mijn AZ-tijd nog steeds mijn vriend. De klik met Brooke was er ook direct. ‘Zo lang je er maar van geniet, pik’ zei hij met een accent dat leek op een mix tussen Surinaams en Amsterdams. En genieten deed ik altijd van de tijden samen met Gerson.

                                        Comment


                                          Weer een stuk om van te smullen!

                                          Comment


                                            Wederom een heerlijk stuk om weg te lezen, ga zo door!

                                            Comment


                                              Altijd belangrijk, zo'n onvoorwaardelijke vriendschap!

                                              Comment


                                                MisterX FM_Lesly Niejo101 Bedankt voor de reacties weer, heren! Is het misschien een idee om volgers in iedere post te taggen?




                                                HOOFDSTUK 28
                                                12 december 2018. AFAS Stadion (Alkmaar, Nederland)


                                                In September was het dan zo ver. De rentree van AZ, en mijn debuut, op het hoogste podium in Europees clubverband. In de groepsfase zouden we uitkomen tegen het grote Manchester City, oude bekende Zenit St. Petersburg en the sleeping giant Celtic. In de media werden onze kansen minimaal geschat. Dit kwam onder andere door onze reputatie tegenover de reputatie en begroting van onze tegenstanders, maar ook omdat we geen goede indruk maakten in de openingsfase van de competitie. De punten werden wel binnen gesprokkeld, maar niet met overtuigingskracht.

                                                Onze eerste wedstrijd speelden we in het steeds kouder wordende Rusland. Het miljoenenelftal uit de voormalig Sovjet Unie was gefocust op competitiesucces en nam de openingswedstrijd minder serieus. De rekening kregen zij gepresenteerd vlak na rust toen Dabney dos Santos vanaf de flank de bal in de zestien slingerde en ik ontsnapte aan mijn directe tegenstander. Twee wissels later werd er gelijk gemaakt, maar sleepten we een punt uit het vuur en vervolgden we de groepsfase met vertrouwen. De volgende horde werd Celtic in eigen huis. Tactisch stonden de Schotten als een huis. Ze kwamen voor een punt en hoopten op een fout van ons of gelukstreffer. In de tweede helft brak de Schotse muur en braken we de ban. Vlak voor tijd werd Rens van Eijden naar de grond getrokken in het strafschopgebied en kregen we de mogelijkheid om de wedstrijd in het slot te gooien. Ik was de speler die op het lijstje en nadat Adam Maher een strafschop in de competitie had gemist, was het mijn beurt. Ik herhaalde mijn handelsmerk: snoeihard in de kruising. De keeper was kansloos en het stadion ontplofte. Vier punten uit twee wedstrijden. In Manchester, tegen de blauwe, waren we de onderliggende partij. Tactisch stonden we ontzettend sterk, maar we waren niet opgewassen tegen de kwaliteiten van City. Het verlies was minimaal: 2-1. In eigen huis was het spelbeeld hetzelfde, maar profiteerden we van de aanvalsdrang van de miljardenclub. In de eerste helft counterden we en zette ik Adam Maher alleen voor de keeper: 1-0. Manchester City deed haastig iets terug, maar ging iets te haastig op zoek naar de voorsprong. In de tweede helft counterden we opnieuw en ditmaal was ik het eindstation. Vlak voor tijd bleek de individuele kwaliteit van spelers als Aguero, De Bruyne en Sterling toch te veel en maakten de Engelsen gelijk. De wedstrijd had geen seconde langer hoeven duren, want we waren bekaf. We hadden het geflikt: een punt tegen grootmacht Manchester City. Hierna volgde de uitwedstrijd tegen Celtic en dat is een dag en nacht verschil. De atmosfeer was fantastisch, maar wij waren kwalitatief beter. Op wilskracht sleepten de Schotten er een gelijkspel uit en waren wij nog steeds in de race voor een plek in de knock-outfase. De laatste horde: concurrent Zenit St. Petersburg, thuis.

                                                Het Alkmaarse publiek had altijd de naam ‘klapvee’ in Nederland, maar de wedstrijd tegen Zenit hing er een angstaanjagende sfeer. Vuurwerk, rookbommen en luid gezang zorgden er voor dat er niets over was gebleven van dat gezellige Alkmaarse sfeer op zondagmiddag. Er viel niets te halen en dat werd de Russen op deze manier duidelijk gemaakt. Ze leken niet onder de indruk en legde het publiek het zwijgen op door binnen een kwartier te scoren. Dit weerhield onze supporters er niet van om achter de ploeg te gaan staan. We kregen energie en schoten eigenlijk direct de gelijkmaker tegen de touwen. Hierna golfde het spel op en neer. Kansen kregen wij, maar ook Zenit niet. De tweede helft was gelijk de eerste kans raak. Via een een-tweetje werd ik weggestuurd. Achtervolgd door de Russische verdediging stevende ik af op het doel. De doelman stormde op me af en zoals ik al eens eerder had gedaan stiftte ik de bal me souplesse over hem heen. Ik stak mijn handen omhoog en zag dat de verdediger nog uit alle macht de bal van de lijn probeerde te halen. Het was tevergeefs. De scheids gebaarde naar de middencirkel: 2-1. De Russen moesten een gelijkmaker forceren om de groepsfase te overleven. Via een counter gooiden we de wedstrijd op slot: 3-1. Het was feest in Alkmaar: voor het eerst in de historie overwinterden we in Champions League.

                                                Comment


                                                  Milo is belangrijk geweest voor AZ in de groepsfase, zeg maar gerust onmisbaar!

                                                  Comment


                                                    Net wat hierboven al aangegeven word, Milo lijkt momenteel wel onmisbaar

                                                    Comment

                                                    Wat gebeurt er?

                                                    Collapse

                                                    There is currently 1 user online. 0 leden en 1 gasten.

                                                    Meeste gebruikers ooit online was 1.524, 9 nov 2010 om 17:04.

                                                    Working...
                                                    X