Mededeling

Collapse
No announcement yet.

[NOV] Milo

Collapse
X
  • Filter
  • Tijd
  • Show
Clear All
new posts

    #26
    Prima debuut!

    Comment


      #27
      SawtoothGleek Niejo101 FM_Lesly Bedankt voor de reacties, heren!





      HOOFDSTUK 7
      3 december 2016. Leidseplein (Amsterdam, Nederland)


      Het jaar 2016 was het jaar van mijn leven geworden, leek het. In de Eredivisie was ik uitgegroeid tot een revelatie en was ik onderwerp van gesprek bij verschillende praatprogramma’s en in mijn privéleven wilde iedereen aandacht van me. Ik kende het nog uit mijn tijd in de jeugd van Ajax, maar dit was extremer. Toen ik in de C1 van Ajax speelde, stonden er wel eens meisjes langs de lijn te kijken. Soms meisjes van dezelfde leeftijd, maar vaak oudere meisjes. Trainers waarschuwden ons. Zij stonden er niet voor ons uiterlijk of zachte karakter. Nee, die vrouwen waren er, omdat er kans was dat ze een voetballer aan de haak konden slaan die hun leven een stuk makkelijker zou maken. Ik was destijds dertien en had geen flauw benul van waar de trainers op doelden. Ik had al een paar keer met meisjes gezoend, maar van relaties en gevoelens wist ik niets.

      Ondanks mijn leeftijd wist ik, onder de vleugel van Derrick, altijd binnen te komen op het Leidseplein. In de avond na mijn droomdebuut vierden we daar mijn succes en het uitgaansgebied van Amsterdam was vanaf dat moment mijn vaste plek om de avonden na wedstrijden door te brengen. Uitbundig na goed resultaat, ingetogen wanneer het resultaat tegen viel. Het was voor mij, als vrijgezelle jongen wonend bij zijn grootouders, de ideale plek om even stoom af te blazen en niet bezig te zijn met voetbal of school. Door mijn optredens voor A.Z. werd ik steeds vaker herkend. Ik was inmiddels vier keer in actie gekomen en had al drie maal op de goede plek gestaan om de bal achter de doelman te werken. Ik was geen speler van het grote Ajax, maar werd toch geregeld aangesproken door voetbalfans en natuurlijk vrouwen. De uitgaansavond na mijn debuut ging ik mee met twee studentes die tevens huisgenootjes waren. Voordat de actie kon beginnen lag de studente met blonde haren al knock-out door de vele genuttigde drankjes. De brunette nam haar werk op zich, maar voordat hét gedaan kon worden, kwam de man met de hamer ook bij haar om het hoekje kijken. Ik lag met twee bloedmooie studentes in bed, maar kon niets anders dan slapen. De weken daarna was het iedere avond raak. Ik stond op het punt om het te gaan maken, had meer te besteden dan menig leeftijdsgenoot en had mijn uiterlijk ook redelijk mee. De ware zat er niet tussen, maar ik genoot volop.

      Op 3 december was het opnieuw tijd om stoom af te blazen. De uitwedstrijd tegen Excelsior werd winnend afgesloten en ik had na twee volle wedstrijden op de bank weer eens minuten gemaakt. Scoren zat er helaas niet in, maar de wedstrijd werd wel winnend afgesloten. Aangekomen in Alkmaar besloten we met Dabney, Derrick, Joris en Ridgeciano de hoofdstad onveilig te maken. Op het Leidseplein doken we een discotheek in en daar genoten we van onze avond en aandacht van het vrouwelijk schoon. Mijn blik viel op een brunette, maar ik verloor haar uit het oog. Zij stond, in tegenstelling tot tien anderen, niet om ons heen te springen om een beetje aandacht. Een kwartier later zoende ik uit verveling met een van de meisjes die om ons heen stonden. Een echte uitdaging zat er niet in en dus haakte ik af. Ik keek nog even of ik die brunette zag, maar helaas. Ik keerde huiswaarts. De gewillige vrouwen begonnen te vervelen, althans zo leek het.

      Comment


        #28
        Schitterend stuk over de valkuilen met de dames!

        Comment


          #29
          Jij houdt ervan als ze hard to get zijn gok ik

          Comment


            #30
            Mooi geschreven weer, leuk dat het zo snel gaat. Wat is de volgende stap, Ajax?

            Comment


              #31
              Vrouwen en voetbal, bijna onmiskenbaar met elkaar verbonden.

              Comment


                #32
                FM_Lesly Niejo101 DolleDog SawtoothGleek Bedankt voor de reacties weer, heren! De vrouw achter de man bepaalt hoe succesvol hij is, toch?





                HOOFDSTUK 8
                17 december 2016. Rembrandtplein (Amsterdam, Nederland)


                Stoom afblazen in het weekend, na wedstrijden, bleef een vast ritueel. Teamgenoten, klasgenoten. Ik sleurde ze allemaal mee het uitgaansleven van Amsterdam in. Op het Leidseplein was ik inmiddels een graag geziene gast en door mijn frequente bezoeken kende ik verschillende uitsmijters en eigenaren bij naam en kon ik, ondanks dat ik minderjarig was, zo binnenkomen. Ik was zestien, maar leefde volop. Voetballend ging het goed en op school presteerde ik voldoende. Ik had vijf wedstrijden achter mijn naam staan, had daarin drie keer gescoord en zou, zoals het er toen uit zag, met goede cijfers de eindexamens in gaan. Wie kon mij wat doen? In de thuiswedstrijd tegen Feyenoord werd duidelijk wie mij wat kon doen: Eric Botteghin. Ik had de gelijkmaker op mijn naam gezet en even later lag ik kermend van de pijn op de grond. Het voelde alsof mijn ruggenwervel in twee stukken lag. Ik dacht een uittrap van onze doelman uit de lucht te controleren toen ik vol een knie in mijn rug kreeg. De laatste vijf minuten van de wedstrijd speelde ik met pijn en moeite uit, maar later bleek dat ik een paar ruggenwervels flink gekneusd had. De winterstop zou in het teken staan van rust en herstel.

                De laatste speelronde voor de winterstop bleef ik thuis. Ik bekeek de uitwedstrijd tegen F.C. Twente niet eens. Op de tribune of voor de televisie zou ik me doodongelukkig voelen. Het was spelen of niets. In plaats van de beschamende nederlaag te zien die A.Z. leed die avond zocht ik een grand café op met een vriend en een vriendin van school, Lucas en Rosalie. Rosalie had beloofd een vriendin mee te nemen en ik was wat aan de late kant. Dit kwam mede omdat ik, door mijn blessure, alles op het tempo van mijn grootvader deed. In de bankjes van het café zaten Lucas, Rosalie en het voor mij onbekende meisje al. Ik bood mijn excuses aan en stelde mezelf voor aan de vriendin van Rosalie. Ik herkende haar. Ze had bruine haren, grote bruine ogen en een mooie gebruinde huid. Het was de brunette uit de discotheek. ‘Brooke, aangenaam’ zei ze. Ik besloot mijn mond te houden over die ene avond en hoopte dat ze mij niet herkende. Ze herkende me natuurlijk wel, maar gelukkig niet van die avond in de discotheek. Na een aantal drankjes en leuke gesprekken hielden we het voor gezien in het café en ondanks het koude, slechte weer gingen we de scooter op. Brooke en Rosalie wilden beide een stukje rijden en wie waren mijn vriend en ik om dat tegen te houden. De avond werd afgesloten met een knuffel en een kus op de wang toen ik haar bij de tramhalte afzette. ‘Nee, je hoeft me echt niet thuis af te zetten’ zei ze met bambi-ogen waar ik geen nee tegen kon zeggen.

                In de dagen daarna hield ik contact met Brooke, weliswaar via chats over de telefoon, maar toch. Na een week of twee vroeg ik of ze tussen kerst en oud en nieuw zin had om een keer samen wat te drinken. Ze hield de boot af en ik zag mijn droom in duigen vallen. Verliefd was ik niet, nog niet, maar interesse had ik zeker. Eigenwijs hield ik toch vol en bleven we contact houden via chats en social media. Ik deelde mijn dagelijkse bezigheden en gedachtes met haar en andersom. In het nieuwe jaar sloeg het roer om. ‘Ik moet morgen naar Antwerpen, maar niemand van mijn vriendinnen kan mee’ stuurde ze. Ik had die dag vrij van school en gezien mijn blessure zat trainen er ook niet in. ‘Ik ga wel mee’ stuurde ik terug in de hoop dat ze het niet zou afwijzen. De volgende dag zaten we in de trein naar Antwerpen en was het voor mij een duidelijke zaak.

                Comment


                  #33
                  Oh nee, er komt een vrouw aan!

                  Comment


                    #34
                    Een Brooke voor het Broekie... waar gaat dat heen? (Antwerpen, oké, daag)

                    Comment


                      #35
                      Niejo101 hahaha ik moest even breed grijzen.

                      Weer een sterk stuk, Ben benieuwd wat Brooke gaat brengen.

                      Comment


                        #36
                        Sterk stukje. Wordt Brooke het gemiste puzzelstukje?

                        Comment


                          #37
                          Je schrijfwijze blijft heerlijk, leuke stukjes weer hoor!

                          Comment


                            #38
                            FM_Lesly Niejo101 SawtoothGleek DolleDog ugge2 Bedankt voor de reacties, heren!






                            HOOFDSTUK 9
                            16 februari 2017. St. Mary’s Stadium (Southampton, Verenigd Koninkrijk)


                            De winterstop van 2016/17 was ten einde en in de maanden daarvoor hadden we ons ten koste van Maccabi tel Aviv en Dundalk geplaatst voor de knock-outfase van de Europa League. Juichen konden we, eventjes, want uit de koker kwam Southampton gerold. Ik had geen minuten gemaakt in de kwalificatie en groepsfase. Dit kwam mede doordat ik mij pas later in het seizoen bij de selectie had gevoegd en daardoor niet was ingeschreven voor het Europese toernooi. Vanaf de tribune zag ik ons kansloos verliezen van het grote Zenit St. Petersburg en moeite hebben met Dundalk en Maccabi tel Aviv, maar we overleefden op het nippertje. In februari stond de heenwedstrijd op het programma, in Engeland. Mijn revalidatie was uitstekend verlopen en ik had in de weken daarna indruk gemaakt. Reden genoeg voor de club om mij in te schrijven.

                            “Geen oefenpartijtje net als tegen die Russen. Ik wil strijd, focus en kwaliteit zien!” was de boodschap van trainer Van den Brom voorafgaand de warming-up. De bewering dat Europa League-voetbal niet leeft in Engeland kon direct de kast in. Het was ruim een half uur voor de wedstrijd en de stemming zat er goed in. Ik zag de Nederlanders Virgil van Dijk en Jordy Clasie en oud-Eredivisiespeler Dusan Tadic. Ik was onder de indruk, maar dat werd direct de kop ingedrukt. “Niet dromen, jongen. Ik kan geen dromers met jouw kwaliteiten deze wedstrijd gebruiken” hoorde ik Van den Brom zeggen terwijl hij zijn hand om m’n schouder legde. “Het is indrukwekkend, zeker. Maar zodra het fluitje klinkt, is er focus. Begrepen?” voegde hij er aan toe. Ik knikte. Ik had mezelf nooit betrapt om een gebrek aan focus of concentratie, al had ik nog niet in voetbaltempels als De Kuip of de Amsterdam Arena gespeeld. Ik was er in ieder geval klaar voor. Ik nam op de bank plaats en zag direct hoe groot het verschil was tussen Premier League en Eredivisie. Het tempo lag hoog en mijn teamgenoten op het veld hadden moeite om tegenstand te bieden. Na een kwartier spelen viel de 1-0. Vlak voor rust viel de 2-0 en dat was voor Southampton het teken om een stap terug te doen. In de rust bulderde Van den Brom. Hij wilde iedereen in de kleedkamer. Ben Rienstra werd geslachtofferd en onder het mom van ‘meer voetbal in het veld’ kwam Joris van Overeem erin. In de eerste versnelling zag het er zelfs niet naar uit dat wij het Southampton lastig zouden maken. Er werd veel balverlies geleden en voorin werd een geen bal vastgehouden. Na een klein kwartier spelen werd ik de warming-up ingestuurd. Levi Garcia werd ondertussen naar de kant gehaald en Dabney dos Santos kwam erin. Na een kleine tien minuten opwarmen, maakte ik mijn opwachting. Op het bord van de vierde man stond nummer 9 in het rood en nummer 24 in het groen. Weghorst sjokte een beetje en werd tot de orde geroepen door Van den Brom. Er kon geen handje vanaf. Hij baalde. In mijn eerste duel merkte ik direct de kracht van Virgil van Dijk en José Fonte. “Geen ballen in de voet” fluisterde ik Illias Bel Hassani in. Het werkte iets beter, maar tegen deze twee verdedigers had ik geen schijn van kans. De slotminuten braken aan en we leken af te steven op een 2-0 verliespartij totdat Illias mijn instructies negeerde. Ik kreeg de bal in de voet, kaatste en draaide weg bij José Fonte. Van Dijk stapte op zijn beurt in om Illias op te vangen, maar voordat hij in kon grijpen had Illias de bal al de zestien in verstuurd. José Fonte was ik kwijt en met mijn linkervoet wipte ik hem over de doelman heen. Ik schreeuwde het uit van vreugde en rende naar Van den Brom. We leefden nog!

                            In Alkmaar was het opnieuw eenrichtingsverkeer, maar mede door ons compacte spel hielden we stand. Het bleef lang 0-0, maar toen leek het doek te vallen. Tadic werd neergelegd in de zestien door Mathhias Johansson en de scheids gaf direct een penalty. Een kleine optelsom was voldoende om uit te rekenen dat onze kansen verkeken waren, maar niets bleek minder waar. Tadic hield de eeuwenoude mythe in stand: degene die de strafschop verdiend, mist deze altijd. We ademden nog. Een klein half uur voor tijd werd ik in gebracht om het de iets wat trage centrumverdedigers lastig te maken. Dat lukte aardig. Ik liep ze voldoende in de weg en dat zorgde voor meer ruimte aan de flanken. Vijf minuten voor tijd speelde Alireza Jahanbakhsh zich vrij op de rechterflank. Hij zette voor, maar koppen op goal was onmogelijk. Ik zette m’n hoofd er tegen aan en verlengde de bal genoeg. Dabney tikte bij de tweede paal de bal achter de doelman: 1-0! Het bleek voldoende te zijn. We waren, weliswaar verschrikkelijk onterecht, door naar de volgende ronde en dat zou resulteren in een trip naar Oekraïne. In Donetsk viel het kwartje helaas de verkeerde kant op: uitgeschakeld op basis van uitdoelpunten.

                            Comment


                              #39
                              Mooi dat je belangrijk bent in de uitschakeling van Southampton!

                              Comment


                                #40
                                Fantastisch om te zien dat je belangrijk bent voor AZ, ook tegen grotere tegenstanders!

                                Comment


                                  #41
                                  Je schrijft lekker zeg! Ik blijf je volgen.

                                  Comment


                                    #42
                                    Mooi geschreven hoor! En lekker dat je nog een ronde verder wist te komen via southampton

                                    Comment


                                      #43
                                      FM_Lesly SawtoothGleek Bully Niejo101 Bedankt voor de reacties en complimenten! Iets sneller dan verwacht de volgende update, maar ik heb aardig wat vooruit geschreven, dus bij deze.




                                      HOOFDSTUK 10
                                      5 april 2017. Amsterdam Arena (Amsterdam, Nederland)


                                      Na mijn gedwongen afscheid bij Ajax keek ik, vanaf het moment dat ik debuteerde, uit naar het moment om terug te keren in de Amsterdam Arena. Een lichte vorm van wrok koesterde ik toch tegen de club die mij geen tweede kans gaf, terwijl ik dat met mijn talent en geschiedenis naar mijn mening wel verdiende. Ik had in ieder geval in Alkmaar mijn draai gevonden, genoot van het vertrouwen van de trainer en pikte mijn doelpuntjes en assists mee tegen de kleine en grote clubs. Ik was klaar voor mijn terugkeer in Amsterdam. Vrienden, familie en natuurlijk mijn kersverse schoonfamilie waren allemaal aanwezig in de Amsterdam Arena. Kiezen zou lastig voor ze worden, aangezien zij allemaal Amsterdammers waren, maar ik wilde ze hoe dan ook op de banken krijgen.

                                      De sfeer in de Arena zat er goed in. Ajax maakte nog steeds kans op het kampioenschap en had eigenlijk maar één doel de komende wedstrijden: winnen, winnen en winnen. Wij daarentegen hadden nog kans op een derde plek en met veel goede resultaten zelfs de tweede plek. Een overwinning zou onze ambities kracht bij zetten en dat was ook waar de coach op hamerde. Weghorst kreeg de voorkeur boven mij en Mühren, terwijl Friday al was verzocht om op zoek naar een andere club. Wout had de afgelopen twee wedstrijden, twee maal weten te scoren en daarom was het ook niet meer dan terecht dat hij startte. Ik zag vanaf de bank hoe de wedstrijd als een schaakspel verliep. Hard tegen hard, maar zonder echt risico te nemen werd de eerste helft uitgespeeld. In de rust zocht ik even contact met Brooke en mijn vrienden. De vader van Brooke, Ronald, kwam ook even een babbeltje maken. “Gaat er nog wat van komen?” vroeg hij met een lolletje. Ik lachte. “Ik maak de winnende” zei ik zelfverzekerd.

                                      In de tweede helft had Van den Brom het na vijf minuten al gezien. Dit was niet de wedstrijd van Wout Weghorst en ik mocht warmlopen. Na een uur spelen zag ik de groene cijfers op het bord van de vierde man: 24. Ik kwam in het veld en betrad voor het eerst de Amsterdam Arena. Drie jaar eerder had ik graag in andere kleuren hier gestaan, maar nu kon ik niet wachten om mezelf te laten zien. Het resulteerde in een opstootje tussen Davison Sanchez en mij. Er werden enkele woorden Spaans gesproken. Ik was een hoerenzoon, maar ik hapte niet. Ik maakte met mijn handen het gebaar dat aangaf dat hij alleen maar praatjes had. Enkele minuten later werd ik door Veltman neergehaald. “Schwalbe, scheids” zei hij. De scheids geloofde hem niet en toen kreeg ik de volle laag. Ik moest maar terug naar de A’tjes als ik niet tegen mannelijk voetbal kon. Het volgende duel lag de verdediger van Ajax op de grond en schreeuwde de hele Arena om een vrije trap. “Ga lekker naar de A’tjes, joh” zei ik, terwijl ik terug naar mijn positie liep. De hele Arena haatte me, leek het. Ik genoot er volop van. In de 80e minuut ontving ik de bal na een afgeslagen corner op het middenveld. In een vloeiende beweging draaide ik weg bij mijn tegenstander. Ik wist dat Sanchez, Viergever en Veltman alle drie in mijn rug zaten, maar eerst rekende ik af met Klaassen. In het duel daarna hield ik Veltman met mijn schouder van me af en ontweek ik met de bal aan mijn voet de tackle van Viergever. Ik zag Krul in zijn doel staan, maar hij kwam niet uit. Dit was voor mij het teken om me schrap te zetten. Ik kapte de bal af en zag Sanchez onder me door glijden. Inmiddels had Krul een paar passen vooruit gedaan. Ik haalde uit en met wat geluk daalde de bal net genoeg om er onderkant lat in te gaan. Ik rende naar de bank toe en trok mijn shirt uit. Van den Brom tilde me op en ik wees naar Brooke, mijn grootmoeder en grootvader die naast elkaar op de tribune achter onze bank zaten. Arbiter Makkelie gaf me, terecht, de gele kaart voor het uittrekken van mijn shirt en complimenteerde me. Tien minuten later was het feest. “Ik zei het toch” zei ik tegen de vader van Brooke.

                                      Comment


                                        #44
                                        Nice man! Ultieme sportieve revanche

                                        Ben nog altijd wel benieuwd wat je in Antwerpen bent gaan doen met Brooke, of krijgt dat losse eindje geen vervolg?

                                        Comment


                                          #45
                                          Dit is de ultieme revanche tegenover Ajax!

                                          Comment


                                            #46
                                            Ok, even bij gelezen. Dit leest zo lekker weg

                                            top werk joh!

                                            Comment


                                              #47
                                              Het blijven heerlijke stukjes, ik ben zeer benieuwd wanneer en hoe (/of?) er FM in gaat komen.

                                              Comment


                                                #48
                                                Niejo101 Ik denk dat het uitstapje naar Antwerpen nog wel aan bod zal komen, wanneer is nog de vraag. FM_Lesly Swaxie ugge2 Bedankt voor de complimenten, heren! FM zal in het verhaal geen grote rol spelen. Ik gebruik het puur voor het afkijken van selecties en eventuele tegenstanders.




                                                HOOFDSTUK 11
                                                22 april 2017. AFAS Stadion (Alkmaar, Nederland)


                                                Terugkijkend op het seizoen 2016/17 zie ik op persoonlijk vlak natuurlijk alleen maar succes. Ik debuteerde, scoorde bij mijn debuut, werd belangrijk voor het team, scoorde in Europees verband en deze lijst kan nog verder aangevuld worden. Als ik kijk naar A.Z. was het seizoen 2016/17 een seizoen met up’s en downs. Veel onnodig puntverlies, maar uiteindelijk wel een knappe derde plaats. Ik maakte de slotfase van de competitie niet mee, wegens interlandverplichtingen, maar zag ons vanuit Kroatië boven P.S.V. eindigen.

                                                Mijn laatste minuten speelde ik tijdens de thuiswedstrijd tegen F.C. Twente. De uitwedstrijd in Enschede verloren we nipt. Ditmaal stond de derde plaats op het spel en moesten we winnen. Na mijn succesvolle invalbeurt tegen Ajax had ik een basisplaats verovert. Eerst naast Weghorst in een 4-4-2 systeem, daarna alleen in de spits of achter Weghorst als schaduwspits. Tijdens speelronde 32 stond ik eenzaam in de spits met achter mij een middenveld met Illias Bel Hassani, Stijn Wuytens en Joris van Overeem en naast mij op de vleugels Levi Garcia en Alireza Jahanbakhsh. We kwamen ongelukkig op een 0-1 achterstand door een gigantische fout van Wuytens. Vlak voor rust wist ik samen met Joris die fout te herstellen toen hij de bal na een solo teruglegde op de penaltystip en ik de bal simpel binnen schoot. F.C. Twente ging compacter spelen en loerde op de counter, maar dat lieten we niet gebeuren. Van den Brom had verboden om de bal hoog voor te zetten en een kwartier voor tijd brak de defensie van de Tukkers. Een identieke goal als de gelijkmaker, maar dit keer was Rdigeciano Haps degene die de bal teruglegde, maar bleef ik het eindstation. Ik nam afscheid van het AFAS Stadion en het seizoen 2016/17 met twee doelpunten en werd met de MOTM-trofee uitgezwaaid.

                                                In Kroatië zag ik hoe we punten verspeelden in Nijmegen en daardoor PSV dichterbij lieten komen. F.C. Utrecht was de laatste horde en puntverlies was dodelijk. Het kampioenschap was bijna al gespeeld. Feyenoord stond drie punten voor op nummer twee Ajax en maakte een sterke indruk. Wij daarentegen moesten winnen om Europees voetbal veilig te stellen. Via de beker was dit niet gelukt. In de halve finale was PSV te sterk gebleken, nadat we eerder Lienden, FC Emmen, Heracles Almelo en Ajax hadden uitgeschakeld. Om die reden was die derde plaats zo belangrijk. Tegen alle verwachtingen in werd FC Utrecht gemakkelijk opzij gezet en sleepten we de derde plek binnen met een ticket voor de Europa League als beloning.

                                                Comment


                                                  #49
                                                  Europa gaat kennismaken met Milo Collar! Nice hoor!
                                                  Last edited by Niejo101; 26 nov 2016, 19:10.

                                                  Comment


                                                    #50
                                                    Niejo101 Bedankt voor je reactie! Het is een klein podium, maar het begin is er.




                                                    HOOFDSTUK 12
                                                    19 mei 2017. Stadion Kantdrina (Reijka, Kroatië)


                                                    In Kroatië stond het EK onder 17 op het programma. In de kwalificatie richting het toernooi toe rekenden we met Nederland onder 17 als eerste af met onze leeftijdsgenoten uit Denemarken, Liechtenstein en Hongarije om vervolgens de tweede kwalificatiepoule te bereiken. Daar troffen Noorwegen, Polen en Cyprus. Drie redelijk simpele overwinningen waren genoeg om ons te plaatsen voor het toernooi. Mijn aandeel hierin was redelijk groot, al zeg ik het zelf. In zes verschijningen scoorde ik elf keer. Het was weliswaar niet tegen de absolute top, maar goed een doelpunt blijft een doelpunt ongeacht de tegenstander.

                                                    In de groepsfase van het EK werden we gekoppeld aan Oostenrijk, België en Zwitserland. Voornamelijk België was een groot concurrent, maar de Alpenbroertjes moesten ook niet worden onderschat. Dat werd in de eerste wedstrijd direct duidelijk. Oostenrijk legde het vuur aan onze schenen. Het was lang 1-1, maar uiteindelijk wonnen we geflatteerd met 3-1. De tweede wedstrijd tegen België bleek al snel waarom dit onze grootste concurrent was in de groepsfase. Opnieuw bleef de score lang gelijk, maar in de slotfase scoorde ik en ging direct het slot op de deur. Een counter zorgde uiteindelijk voor een 2-0 overwinning, waardoor we zeker waren voor de volgende ronde. Dit lieten we ook merken in de derde wedstrijd tegen Zwitserland. We keken lang tegen een achterstand aan, maar herpakten ons opnieuw in de slotfase van de wedstrijd. Een 2-1 overwinning zorgde er voor dat we met 9 uit 3 de knock-outfase in gingen. In de kwartfinale wachtte onze Engelse leeftijdsgenoten die mede dankzij gastland Kroatië een mindere groepsfase kenden. In spannende, gelijk opgaande wedstrijd trokken wij uiteindelijk aan het langste eind. Ik scoorde mijn vierde treffer van het toernooi en deed mijn reputatie als Eredivisie-speler eer aan. De loting voor de halve finale koppelde ons aan onze Oosterburen en dat zorgde voor sentiment in Nederland. Er werd kleinschalig gerefereerd aan de gewonnen halve finale op het EK van ’88 en door de media-aandacht werd onze prestatie ook breed uitgemeten. Duizenden kijkers zagen ons tweemaal op achterstand komen. We knokten ons terug en walsten uiteindelijk over Duitsland heen met 4-2. De doelpuntenproductie werd voor de helft op mijn naam geschreven en zo stonden we in de finale tegen Kroatië, voor mij een tegenstander met een dubbele betekenis. Ik had namelijk ook voor dat land uit kunnen komen gezien de afkomst van mijn moeder.

                                                    De dagen voor de finale dook meer dan de helft van de selectie de boeken in. De eindexamens stonden voor de deur en veel spelers stonden op het punt om hun middelbare schoolperiode af te ronden en zich volledig te focussen op de sport. Ik las nog een keer geschiedenis door de nacht voor de wedstrijd. Ik moest en zou mijn havo-diploma halen. Ik stond er redelijk goed voor, maar een slippertje zou meteen einde verhaal betekenen. De volgende ochtend had ik de knop omgedraaid en dacht ik aan niets anders dan de finale. Enkele uren later stond ik rond de middencirkel het volkslied mee te zingen. De aanwezige toeschouwers waren duidelijk niet voor ons en dat merkten we bij iedere balcontact. Duizenden Kroatische toeschouwers floten alsof hun leven er vanaf hing. Het was iets wat de meesten nog nooit hadden meegemaakt en waar onze Kroatische leeftijdsgenoten ook handig gebruik van maakten. De 1-0 lag al in het net voordat de tien minuten waren verstreken. Het bleef tot in de tweede helft 1-0 voor het gastland, terwijl we uit alle macht de bal in het doel probeerde te werken. Na ongeveer een uur spelen scoorden we eindelijk de verdiende gelijkmaker. Een lange bal naar voren kopte ik terug en onze spelverdeler haalde uit: 1-1. Het publiek was iets stiller geworden, maar probeerden ons nog steeds van ons stuk te brengen. In de slotminuten kregen we ze stil. Een uitgespeelde aanval met meerdere 1-2’tjes zorgde er voor dat ik vrijgespeeld werd voor de doelman. Ik rondde het kunstje koel af en zorgde voor de voorsprong. Ik rende, samen met mijn teamgenoten, richting de tribune waar Brooke samen met haar zus op een van de eerste rijen zat. Ze kwam richting de omheining en ik gaf haar, met mijn teamgenoten juichend in mijn rug, een kus. Enkele minuten later was het gebeurd: Oranje onder 17 won voor de derde keer het EK onder 17 en ik ontving de topscoorders-trofee.

                                                    Comment

                                                    Wat gebeurt er?

                                                    Collapse

                                                    There is currently 1 user online. 0 leden en 1 gasten.

                                                    Meeste gebruikers ooit online was 1.524, 9 nov 2010 om 17:04.

                                                    Working...
                                                    X