Mededeling

Collapse

.

.
See more
See less

[FM18/LLM] la passione e il calcio in Italia

Collapse
X
  • Filter
  • Tijd
  • Show
Clear All
new posts

    [FM18/LLM] la passione e il calcio in Italia



    Op uitnodiging van de algemeen directeur Giuseppe Pasini van de Feralpi Groep, de grootste Europese staalproducent, vertoefde ik samen met mijn vriendin Nel in Salo. Salo ooit een knus stadje en nu een elegante en luxueuze badplaats aan het Gardameer en de thuishaven van de Feralpi familie.

    Oorspronkelijk had Giuseppe mijn vader uitgenodigd. Ze kenden elkaar van zakelijke bijeenkomsten, beurzen en het feit dat mijn vader inkoper bij de Diehl Gruppe was en dus een van de grote staalafnemers. Omdat Giuseppe ook voorzitter van de voetbalclub FeralpiSalo was en ik ontiegelijk voetbalminded ben hebben ze afgesproken dat ik samen met vriendin Nel een week op visite mocht komen. Mijn vader gunde het mij min of meer want ik had net mijn voetbaltrainerslicentie gehaald en Giuseppe had geen bezwaar dat ik bij zijn club in de keuken mocht kijken. Bovendien was ik werkeloos en op zoek naar een club, dus voor mij een ideale opsteker.

    Nel, die totaal niet in voetbal geïnteresseerd was, was alleen maar meegekomen omdat Salo een toffe badplaats aan het Gardameer was en zij daar een lekker kleurtje kon halen. Bovendien genoot ze ervan als knappe mannen naar haar lonkten en haar prachtig figuur stiekem begluurden. Kijken mocht van mij, maar dat was het dan ook. Aanraken niet, want dan veranderde ik in een soort Badr Hari en dan kun je je beter uit de voeten maken.





    Op 8 juli kwamen we in Salo aan. Het onderkomen van de heer Giuseppe liet niets te wensen over. 8 slaapkamers en elke slaapkamer met een fraaie badkamer; fitnessruimte; bioscoopzaaltje; tennis court; buitenzwembad enzovoort. Een huis om een heerlijk weekje door te brengen. Nadat we ons in een ruime slaapkamer geïnstalleerd en opgefrist hadden mochten we de vrouw des huizes aan een antieke koffietafel vergezellen.
    Mij viel op dat onze gastheer Giuseppe een uitermate gespannen indruk maakte. Om het kwartier excuseerde hij zich even om een telefoontje te plegen of te beantwoorden. Dan veranderde de over het algemeen rustige en ingetogen gentleman in een temperamentvolle Italiaan die praatte met stemverheffing en geen weerwoord accepteerde. Ik verstond er niets van want ik ken geen Italiaans. Tegen ons sprak hij Duits, want hij had vroeger jaren in Duitsland gewerkt bij het Duitse filiaal van het Feralpi concern. Zijn vrouw sprak eveneens vloeiend Duits en ofschoon Nel wel een aardig woordje Italiaans kon spreken beperkte zij zich eveneens tot Duits.

    Toen we ons op onze kamer klaarmaakten voor het avondeten informeerde Nel me over hetgeen ze tijdens de telefoongesprekken van Giuseppe min of meer had opgevangen. Onze gastheer had iemand behoorlijk uitgescholden en blijkbaar ook nog op staande voet ontslagen. De laatste gesprekspartner van Giuseppe was een of andere jurist die alles in orde moest maken. Het waren mijn zaken niet dus ik had geen zin om er verder over na te denken en was het alweer vergeten voordat Nel uitgesproken was.

    De sfeer tijdens het avondeten was ietwat onderkoeld want Giuseppe had duidelijk nog last van de telefoontjes, hij was behoorlijk zenuwachtig en bleef zich maar excuseren omdat hij ergens mee zat waardoor hij zijn plichten als gastheer noodgedwongen verzaakte. Later op de avond werd de stemming wat beter want de rode wijn had zijn plicht gedaan.

    Giuseppe vertelde met passie over zijn club FeralpiSalo, uitkomend in de serie C en een van de kanshebbers op promotie en het kampioenschap. Het eerste elftal had net een vriendschappelijke wedstrijd in Rosenheim gespeeld en morgen zouden ze een korte training voltooien op de club in stadion Lino Turina. Natuurlijk was ik uitgenodigd om de training bij te wonen en bovendien mocht ik met hem ook twee oefenwedstrijden in Folgore Caratese en Pavia bezoeken. Op de 14e speelden ze thuis tegen Palermo en dat spektakel wilde ik uiteraard ook meemaken. De 15e moesten we terug naar Holland want Nel moest weer aan het werk.
    Last edited by germandutch; 12 jun 2018, 09:20.

    #2
    Succes in Italië, ga er vanuit dat jij de club mag gaan leiden

    Comment


      #3
      Succes in Italië

      Comment


        #4
        [FM18/LLM] la passione e il calcio in Italia

        Terwijl Nel en mevrouw Pasini in een gezellige communicatie bij de swimmingpool gewikkeld waren, nou pool het was meer een wedstrijdbad met 50m banen, vergezelde ik Giuseppe naar zijn club. Het stadionnetje van FeralpiSalo lag er netjes en goed onderhouden bij, met een strakke grasmat. Het daarachter liggende trainingsveld en de overige faciliteiten lieten echter te wensen over. Wat zeg ik: ze waren botweg slecht. Het veld moest hoognodig een keer gemaaid worden en de lijnen nieuw getrokken want ze waren amper nog te zien. Waarom ik alles in mijn notitieboekje noteerde mag Joost weten, ik deed het gewoon. Mocht Giuseppe achteraf vragen hebben dan kon ik hem hoe dan ook van de juiste antwoorden voorzien.

        Voor dat ik met Nel naar Italië was vertrokken had ik thuis het een en ander over de club in ervaring gebracht. Een korte recherche met behulp van Wikipedia en de website van FeralpiSalo. Het bleek een professionele club te zijn, opgericht in 1963 en uitkomend in serie C. Ze hadden 240 seizoenkaarthouders en werden dit jaar als 3e geprognosticeerd. Volgens insiders goed voor promotie en eventueel het kampioenschap.

        Thuis had ik een lijstje gemaakt van alle onderwerpen waar ik meer van wilde weten en de vraag was of ik de kans kreeg alles te vragen, te zien en te beleven. Mij interesseerde vooral de samenstelling van de selectie (van het 1e en 2e elftal), de leeftijdsgroepen en of de manager zijn spelers in categorieën qua capaciteiten had ingedeeld.

        Voorts de trainingsmethodes, de tactiek en waarop deze gebaseerd was en wie wat hoort te doen bij de oefenwedstrijden (planning, verplaatsing enz.) en de wedstrijden zelf. Daarnaast het kleedkamergebeuren, waar moet je op letten enz. om tot een hechte groep te komen?

        Dan de administratieve taken, wie doet wat enz.; het personeelsbeleid; sponsorwerving; scouting; transfers en de zoektocht naar een moederclub. Tenslotte de technische staf: wie en wat is nodig om een club goed te laten functioneren.

        Een hele waslijst dus en je mag je afvragen of Giuseppe wist wat die met mij tijdelijk in huis had gehaald. Weliswaar had ik geen enkele praktijkervaring in deze materie, uitgezonderd van een korte stage waarmee ik echter niet veel opgeschoten was. En volgens mijn vader en Nel was ik nog maar een zolderkamervoetbalwetenschapper of te wel een veredelde Laptopmanager annex werkeloze theoreticus. Natuurlijk hadden ze volkomen gelijk, maar niemand wordt als trainer/manager geboren. Mijn carrière moest feitelijk nog beginnen, mits ik natuurlijk een club kon vinden die mij in dienst wilde nemen. En, jammer genoeg, was dat voorlopig niet het geval want geen enkele club had trek in mij, noch als hoofdcoach, noch als assistent. Het feit dat ik hier in de keuken mag kijken komt dan ook als een geschenk uit de hemel. Want in Nederland lukte me dat niet omdat ik niet over de juiste relaties en kruiwagens beschikte. Anderzijds had ik geen zin om alleen maar pionnen te sjouwen.

        Toen wij het trainingscomplex opkwamen werden we ontvangen door 4 heren, eentje netjes in het pak en de overige 3 in een trainingspak van de club. Giuseppe stelde me aan de heren voor, die allen alleen maar in het Italiaans konden communiceren.
        De heer in het nette pak was Technisch Directeur Francesco Marrocu, 50jr afkomstig uit Cagliari en al 15jr bij de club. De hele selectie bestond blijkbaar alleen maar uit Italianen en waarschijnlijk kocht en of huurde hij alleen maar Italiaanse spelers, vandaar dat hij geen andere taal dan Italiaans kon.

        Alhoewel misschien zijn ze net zo chauvinistisch als de Fransen en verdommen ze het om in een andere taal te praten. Ik herinner me nog een geval met mijn oudere zus. Het is misschien niet het juiste voorbeeld maar we zullen het er mee doen. Mijn zus zat toen op Franse taalles en wilde perse weten of ze de juiste uitspraak te pakken had. Ik ben toen met haar naar Frankrijk gereden en wel naar Elsass Lothringen, zonder te beseffen dat die gasten daar ook Duits konden praten omdat dit deel ooit Duits was. Nou zuslief had zich goed voorbereid en flink zitten oefenen op een paar volzinnen en dus zochten we de eerste de beste winkel op die wij tegenkwamen. In vlekkeloos Frans dreunde ze een bestelling op en vol spanning hebben we op de reactie van de winkelbediende zitten wachten. Hij had blijkbaar gelijk door dat we uit Duitsland kwamen want haar Duits accent was nauwelijks te overhoren.
        Antwoord die gast in het Duits. We waren beiden perplex. Mijn zus was zo teleurgesteld dat ze er geen woord meer uitbracht. Dus greep ik in: "“Wir sind hier doch in Frankreich?” " Zei ik een beetje gepikeerd.

        “"Ja und?”" Blafte hij en keek ons met een stomme triomferende grijns aan.

        “"Jedesmal wenn ich in Frankreich bin versteht mich niemand und kann angeblich keiner Deutsch, Englisch oder eine andere Sprache ausser Französich.”" Zo zachtjes aan begon ik kwaad te worden.

        Hij leek op het eerste gezicht een beleefde bediende maar het was een echte lul. " “Die Deutschen sprechen fast nie Französisch und ich bin keine Sprachschule wo Sie Ihre Aussprache testen können. Entweder kaufen Sie etwas oder fahren wieder in Ihre Heimat?”"

        Nu was het genug. Ik kookte. "“Weisst Du was Du mich kannst…? Am Ar... lecken"” Ik zette een suffisant grijnsbekkie op en greep mijn zus bij de arm, dirigeerde haar naar de uitgang en zei: “"und zwar kreuzweise!”" Hij begreep me, want zijn hoofd werd vuurrood. Dat was mijn herinnering aan Fransen. Of Italianen ook zo waren, ik weet het nog niet maar zal er wel achter komen dacht ik.


        Een van de drie trainingspakkenmannen heette Pietro Marco Strada, 47jr, sedert 2 jaar in dienst van de club en behalve Hoofd Jeugdopleiding was hij de trots van de club. In elk geval deed Giuseppe dat zo voorkomen. Ook hij sprak alleen Italiaans.

        Nummer twee was het Hoofd Fysio en wel ene Alfredo Izzo, 26jr, dit jaar bij de club begonnen en een kind van de streek.

        De derde was Aldo Fava, 34jr en dus een generatiegenoot en afkomstig van Pavia, dus ook uit de streek. Hij was Assistent-manager en Giuseppe roemde zijn aanpassingsvermogen, ijzeren discipline en vastberadenheid. Van enige voetbalkennis werd vreemd genoeg niet gesproken.

        Ik miste iets, volgens mij was de staf niet compleet. Alvorens ik een vraag kon stellen zei Giuseppe: “"Onze manager heb ik gisteren ontslagen. Wij hadden niet dezelfde visie en hij probeerde mijn gezag te ondermijnen. Ik ben de voorzitter en hij is of was de manager en dus een passant. Dat was de reden van mijn ietwat slordig gastherengedrag.”"

        Ik naam het tot me maar gaf geen antwoord. Wat moest ik hierop ook zeggen. Ergens had ik het gevoel dat de aimabele Giuseppe in werkelijkheid een keiharde dictator was, vandaar ook dat hij zo gecharmeerd was van de Assistent-manager, die op mij overkwam als een legersergeant met als specialiteit het drillen van rekruten.
        Maar er was nog iets, vroeg ik me af. Want wie doet de scouting? Geen van de drie trainingspakken had iets met scouting te maken. Misschien was Hoofd scouting op het kantoor?

        “"Hoofd scouting was solidair met de manager en is ook opgestapt. Niet erg, want we kunnen ze beiden missen als kiespijn. TD Francesco is al met opvolgers in gesprek."” Giuseppe wees AM Aldo aan om mij verder wegwijs te maken en vertrok met de mededeling dat hij mij tegen de avond weer op zal halen. Lunchen kon ik in de clubkantine. En weg was die.
        Nou daar stond ik dan met een gids die me niet verstond en die me ook niets uit kon leggen.

        Signore Aldo riep iets tot de spelers die aan de opwarming bezig waren op het trainingsveld en ik hoorde een paar keer “allenatore di calcio” of iets dergelijks en nadien enkele keren iets met “dittatore”. Waar het over ging mag Joost weten in elk geval verstond ik er helemaal niets van.

        Twee van de spelers lieten de training training zijn en kwamen op mij af. In goed verstaanbaar Engels stelden ze zich voor. De jongere van de twee was spits Ferretti, 30jr en de aanvalsleider. De oudere was Emerson, een 36 jarige Braziliaan en het defensieve brein van het elftal. Iemand had hun wijsgemaakt dat ik de nieuwe manager was want ze noemden mij steeds Coach. Nou was ik wel een coach, alhoewel feitelijk een coach in wording en in het bezit van de juiste papieren maar ik was niet hun coach. Ik was hier om te leren en om kennis op te doen.

        Mijn uitleg interesseerde ze eigenlijk geen zak. Voor hun bleef ik de coach en voor alle vragen en opdrachten stonden ze te mijner beschikking. Discussies over wat nu wel of niet juist was had weinig zin want of hun Engels was toch niet zo goed of het kon ze niets schelen. Dus schudde ik hun hand en verkoos een bankje aan de zijkant van het veld om de training en de spelers gade te slaan.

        Wat gelijk opviel was het feit dat Signore Aldo er geen hout van kon. Commando's en opdrachten met stemverheffing geven deed die perfect maar zijn oefenstof sloeg werkelijk nergens op. Vandaar dat de spelers een beetje lusteloos rond draafden. Ze misten overduidelijk een echte coach die een goede training kon geven.


        Last edited by germandutch; 15 jun 2018, 17:27.

        Comment


          #5
          [FM18/LLM] la passione e il calcio in Italia

          8 spelers, waaronder Ferretti waren bezig met afwerken op een van de twee doelmannen die op het veld aanwezig waren. Echte vleugelspitsen hadden ze blijkbaar niet want Ferretti en vier anderen gaven ballen voor, die afwisselend drie spitsen er in moesten schieten. Van voorzetten kon je feitelijk niet spreken want het leek gewoon nergens op. En het afwerken was profs onwaardig. Vreemd genoeg waren ze wel allen goed in de balaanname en in trucjes a la Depay. Dus voetballen konden ze.

          Ik telde 7 spelers die bezig waren met een rondootje en die gasten hadden wel veel plezier in wat ze deden. In elk geval hoorde ik ze regelmatig lachen en van alles schreeuwen. Verstaan kon ik uiteraard niets. Helemaal niets.

          Op het andere doel liepen elk 2 spelers links en rechts met de bal te dribbelen en voor te zetten. En 4 verdedigers onder leiding van Emerson probeerden de ballen weg te koppen en of te controleren. De keeper kwam er af en toe uit en plukte een bal uit de lucht of stompte hem weg.

          In totaal telde ik 25 spelers en uiteraard maakte ik een aantal aantekeningen. Wat ik me afvroeg was welke tactiek dit team speelde want ik kon het aan de trainingen niet aflezen.

          Om 13 uur liep iedereen van het veld richting kantine, Signore Aldo voorop. Voor mij het sein om eveneens de kantine op te zoeken. Tot mijn verbazing stonden alle spelers voor de deur van de kantine en het leek alsof ze op mij stonden te wachten. Ferretti voerde het woord en had het steeds over “allenatore di calcio”. Joost mag weten waar die het over had?
          Emerson had blijkbaar een andere taak. Hij begon alle spelers aan me voor te stellen en dreunde hun namen op. Ik luisterde weliswaar naar de namen, maar kon geen een onthouden en vond ze wel op een enkele uitzondering na wel heel mooi klinken. De wijze waarop hij de namen uitsprak, zo zangerig als het ware, droeg daar natuurlijk ook aan bij.

          Signore Aldo zwaaide naar me en met mijn twee tijdelijke tolken nam ik plaats aan zijn tafel. We kregen pasta. Pasta.. ik ben totaal geen vriend van pasta. Spaghetti met een saus die op een soort Bolognaise leek. Omdat ik honger had slurpte ik het zo naar binnen. Ondertussen deden we een poging over alles en nog wat te communiceren. Waarbij ik angstvallig probeerde mijn mening over de slechte trainingen te mijden want ik had geen zin in onnodige discussies. AM Signore Aldo mocht dan over talenten beschikken waarvan Giuseppe gecharmeerd was, maar tot het geven van een goede groepstraining had hij gewoon geen kaas gegeten.

          Na de lunch en een extra koffie-uurtje liep iedereen weer het veld op om de training te hervatten. Terloops vroeg ik Emerson of ze een vast spelsysteem hanteerden en er op deze tactiek werd getraind? Hij vertelde dat hun inmiddels ontslagen manager voor een 4-3-1-2 tactiek met een defensieve middenvelder voor de defensie had gekozen. Met deze zeer defensieve tactiek hadden ze van het nietige Rosenheim gelijk gespeeld en dat was tegen het zere been van dittatore Giuseppe en de rest van het bestuur. Want die wilden aanvallend voetbal zien, spektakel als het ware. Omdat de manager weigerde de behoudende speelwijze op te geven en niet gewild was aan de eisen van het bestuur te voldoen werd hij gisteren op staande voet ontslagen. Het team inclusief Emerson was er niet rouwig om want ze hadden geen vertrouwen meer in de manager omdat hij te pas en te onpas de speelwijze aan de tegenstander aanpaste.

          Vanaf het bankje aan de zijlijn bekeek ik de verdere training en maakte wat aantekeningen. Om eerlijk te zijn de trainingen waren mij iets te eentonig, weinig wedstrijdgericht en feitelijk alleen wat bewegingstherapie. Hiervan kon ik dus niets leren, hooguit hoe het niet moet. Ik was dan ook blij toen Giuseppe me weer kwam ophalen en we naar zijn huis terug reden.

          Thuis aangekomen vertelde ik Nel wat ik had meegemaakt tijdens de training en vroeg ze na de betekenis van de woorden die telkens werden herhaald. “Allenatore di calcio” en “Dittatore” of zo iets. Nel moest er even over nadenken en ofschoon ik alles verkeerd uitsprak wist ze toch wat het moest zijn. Het eerste was Trainer en het tweede zoiets als dictator.

          Ergens kon ik me voorstellen dat ze Giuseppe een dictator noemden, ofschoon hij in de huiselijke kring zijn best deed om niet te autoritair over te komen. Hij leek een heel vriendelijke man maar wel iemand die net als Louie van Gaal totaal geen tegenspraak duldde en Aldo was zijn eigen marionet die precies deed en uitvoerde wat hij hem opdroeg. Dat de spelers mij trainer noemden was logisch, want als trainer werd ik aan hun voorgesteld. Alleen was ik niet hun trainer en had ook niet de intentie om het ooit te worden. Want ik was hier om te leren en om mijn management- en voetbalkennis aan te scherpen.

          We waren net klaar met ons toetje, toen de huishoudster, een gezette 60er die niet alleen de baas in de keuken maar ook baas over de dienstmeiden en de schoonmaakster was, op hoge poten binnenkwam en blijkbaar ongewenst bezoek aankondigde.

          Giuseppe was net bezig een verse fles rode wijn te openen, murmelde een excuus en volgde de huishoudster naar de hal. Ik hoorde enkele stemmen waarvan een ongetwijfeld van Signore Aldo was. Er volgde een luidruchtig groepsgesprek, een soort Italiaans onderonsje, waarbij dittatore Giuseppe hoorbaar de boventoon voerde.

          Signora Pasini schudde lachend haar hoofd. "“Altijd maar voetbal. Mijn man maakt zich alleen nog maar druk om voetbal. Ik wou dat die de club verkocht en met mij ging reizen. Azië, Amerika. Ik hou van reizen. Voetbal geeft stress en die club in het bijzonder. Giuseppe wordt helemaal gek als niet alles zo loopt als hij zou willen.”"

          Ieder zijn hobby dacht ik. Stress of geen stress, ik zou ook wel een eigen club willen hebben. Maar ja, voorlopig had ik helemaal niets. Wel een leuke vriendin en een trainersdiploma, maar geen werk.

          In de hal werd het rustig. Minutenlang was het praktisch stil. Ik nipte aan mijn glas rode wijn en vroeg me af wat de heren bekokstoofden? Lang hoefde ik er niet over na te denken, want plots dook Giuseppe in de deuropening op. Op een charmante manier vroeg hij aan de dames of die mij even mocht ontvoeren. Hij was de gastheer en ik de bezoekende gast, dus liep ik volgzaam achter hem aan de hal in.
          Inderdaad zat daar Signore Aldo en TD ….., de naam was ik even kwijt, iets dat leek op Marokko of zo? We drukten elkaar de hand en toen nam Giuseppe het woord.
          "“We zitten met een probleem”" begon hij kalm en gelukkig zonder stemverheffing. "“we hebben geen Manager en Aldo acht zich niet in staat om het eerste team te leiden.”"

          Ik zei niets, luisterde alleen maar. De kat was dus uit de zak. Ik was hier om wat op te steken. Dit was Italië en niet Loon op Zand, dus niet even om de hoek. Bovendien ik kon geen enkel woord Italiaans, noch spreken noch verstaan.

          “"Zoals u weet heb ik pas de Manager ontslagen, omdat ik een samenwerking met hem niet meer zag zitten. TD Francesco Marroccu heeft geprobeerd een nieuwe manager aan te trekken maar dat is niet gelukt. De trainersvakbond zit dwars. Ze hebben de managersfunctie bij onze club als besmet verklaart en nu durft niemand bij ons te werken.”"

          Begrijpelijk dacht ik, de bond zal wel gelijk hebben.

          “"Ik heb zojuist met uw vader gesproken. Hij is van mening dat u de juiste persoon bent om tijdelijk als Manager bij ons te werken. Dus mijn vraag aan u: bent u gewild om ons tijdelijk uit deze misère te helpen?”"

          "“Jeetje, U overvalt me. Ik spreek en versta geen Italiaans. Kan dus met niemand communiceren. Weet feitelijk niets van de club en de spelers. Hoe stelt u zich dat voor? Bovendien, als deze functie bij u besmet is dan zou ik dus nooit meer in Italië als Manager kunnen en morgen werken?”"

          “"Voor alles is een oplossing"” zei Giuseppe kordaat. "“Twee spelers spreken Engels en kunnen als tolk optreden. We zijn bovendien net met de voorbereiding begonnen dus alle tijd om club en team te leren kennen en te analyseren.”" Hij keek mij aan, zo in de trant van WAAG NIET TEGEN TE SPREKEN. "“De ban van de trainersvakbond zal over enkele maanden weer opgeheven worden. Dus het is niet de bedoeling dat u hier jaren werkzaam zult zijn. Misschien alleen tijdens de voorbereiding en die duurt tot 20 augustus. Dan kunt u beslissen of u verder door wilt gaan of niet?”"

          "“20 augustus. Dus 2 maanden."” Eerlijk gezegd ik wist niet wat ik hiermee aan moet. Hoe dan ook zou ik dat eerst met Nel en mijn vader moeten bespreken.

          "“We betalen u het zelfde salaris als uw voorganger, u krijgt een auto ter beschikking en we zorgen voor woonruimte.”"

          “"Wanneer moet u het weten?”"

          "“Liefst vandaag nog of beter gezegd binnen een uur.”"

          “"Ik zal het even met mijn vriendin en mijn vader moeten bespreken.”"

          "“Gaarne. Ga uw gang. Ik zie u dan straks weer.”" Hij leek zeker van zijn zaak. "“Uw vader wacht op uw telefoontje.”"

          Nel was perplex maar ook enigszins tevreden. Niet omdat ze tijdelijk van me af was als ik het mocht doen maar vooral omdat ik dan eindelijk weer geld in het laatje bracht, want momenteel moest zij alles betalen en dat ging ten koste van haar garderobe. Ze was gek op mooie kleren en shoppen.
          Last edited by germandutch; 18 jun 2018, 17:53.

          Comment


            #6
            [FM18/LLM] la passione e il calcio in Italia

            Nel is vrij nuchter aangelegd en kan goed relativeren. "“Als je het graag wilt dan moet je het doen. Ik hou je niet tegen, dat weet je. Maar het lijkt me verstandiger als je eerst met je vader praat, want hij heeft Giuseppe geadviseerd je te nemen en dat zal die niet zonder redenen gedaan hebben.”"

            Zoals zo vaak had ze gelijk. Dus belde ik mijn vader. Zijn uitleg was kort, krachtig en helder. Giuseppe was in zijn ogen weliswaar een harde man, maar eerlijk en recht voor zijn raap. Ik kon op zijn woord vertrouwen. Volgens mijn vader moest ik het doen. Woonruimte, gratis gebruik van een auto en minimaal 5000 Euro per maand voor 2 maanden. Mocht het bevallen en ik langer wilde blijven dan alleen tegen een redelijke salarisverhoging. Want ik moest vooral niet vergeten dat niemand op mij zat te wachten. Ik was niemand. Een van de vele trainers die nog niets hebben bewezen en die blij mogen zijn voor elke kans die ze geboden krijgen. Dit was mijn kans om als Manager bij een club te beginnen en die kans moest ik van hem niet laten schieten. 2 maanden of misschien een jaar in me zelf investeren, ervaring opdoen en dan zien we wel verder. Dat was zijn advies.

            Nel was het helemaal met mijn vader eens. "“Bij een bod onder de 5000 euro doe je het niet. Want je zult de taal moeten leren en dat kost ook geld."” Ze gaf me een kus en wenste me succes.
            Giuseppe en de twee andere heren zaten op me te wachten. TD Francesco haalde een papiertje uit zij zak en gaf het aan Giuseppe. Die keek er kort na en schoof het papiertje naar mij toe. “"Dit bedrag kreeg uw voorganger van ons per maand. Plus woonruimte en gebruik van een auto.”"
            Ik keek naar het bedrag. 10.500 Euro per maand. Niet slecht om te beginnen. Mijn besluit stond vast. “"OK, ik doe het.”"

            Giuseppe schudde mijn hand. “"Deal."” Zei hij. "“Onze jurist zal morgen het contract opstellen, in het Engels."” Hij stond op, nam afscheid van de twee heren en we zochten de dames op om de fles rode wijn soldaat te maken. En aangezien wij iets te vieren hadden volgden er nog twee. Het was geen goedkope huiswijn. Volgens Nel hadden we een behoorlijk bedrag opgedronken. Giuseppe informeerde de dames over onze deal en vertelde wat zijn plannen met mij waren.
            ---------------------------------------------------------------------

            De volgende ochtend ging het slag op slag. Om 9 uur stond TD Francesco met de jurist van de club voor de deur. Nel fungeerde als mijn “zaakwaarnemer” en las het contract rustig door. Als ik enthousiast over iets ben dan zie ik nogal eens iets over het hoofd, maar zij niet. Haar ontgaat niets vooral niet als het om geld gaat.



            Nel was tevreden en akkoord. "“Teken maar Mark.”"
            Nou dat deed ik dan ook. De deal was beklonken.


            ----------------------------------------------------------------------

            Na een uitgebreid ontbijt vertrok ik samen met Giuseppe en diens privéchauffeur naar de club. Een korte voorstelling aan staf en spelers stond op het programma plus een uitvoerig gesprek met de spelersgroep.
            We waren koud binnen toen kwam al de seizoensdoelstelling op tafel. Giuseppe liet niets aan het toeval over alles moest volgens een strakke structuur en zijn richtlijnen gebeuren.



            Het eerste wat me opviel was dat het salarisbudget al overschreden was. Niet met een groot bedrag, maar toch. Maar er was een transferbudget waarmee het salaristekort kon worden aangevuld. Dus ik hoefde niets tegen mijn principes te doen. Dat was al een geruststelling.
            ---------------------------------------------------------------------

            Er volgde een korte inofficiële voorstelling aan de staf en de spelers. Nadien bracht TD Francesco me naar een muf ruikend kantoor, hetgeen voordien door mijn voorganger werd gebruikt. AM Aldo en de twee voorlopig als tolk dienst doende spelers Emerson en Ferretti zaten al op ons te wachten. Aan de hand van de door mijn voorganger vervaardigde spelersrapporten en met behulp van het whiteboard probeerden Aldo, Emerson en Ferretti mij duidelijk te maken wie waar kon spelen. Wat mij verbaasde was het feit dat de selectie meer aanvallers en middenvelders bevatte dan defensieve spelers. Een Italiaanse ploeg met weinig verdedigers. Hoe is het toch mogelijk dacht ik? Het land van de Catenaccio waar de spelers al als verdediger werden geboren en dan minder defensieve spelers dan aanvallers? Plots begreep ik waarom Giuseppe mijn voorganger aan de kant had gezet. Hij had een op aanvallend voetbal uitgerichte selectie waarmee hij behoudend defensief schijnt te hebben gespeeld en dat botste dus.



            De complete selectie van het eerste elftal bestond uit 24 spelers inclusief 5 huurspelers.
            2 GK, 4 VC, 2 VL, 2 VR
            6 MV
            3 AMR/L
            5 S
            Dus 9 spelers in de leeftijdscategorie 19-22jr, 7 spelers van 24-29jr en 8 spelers van 30-36jr. Op zich een juiste mix van jong en oud en allen fysiek sterk. Precies wat een ploeg uit de serie C nodig heeft.

            De selectie van het tweede team bestond uit 25 spelers inclusief 4 huurspelers. Waarom ze spelers huren om in het tweede team te zetten mocht Joost weten. Dat doe je niet volgens mij. Bovendien bleek uit de dossiers dat ze voor het eerste team veel te veel te kort kwamen. Hier zou ik later goed over nadenken.

            Feitelijk was geen van de tweede elftalspelers geschikt om in het eerste te spelen dus kon ik me op de selectie van het Eerste concentreren.

            Voor de heden avond plaatsvindende oefenwedstrijd in en tegen Folgore Caratese kalkte ik een provisorische opstelling op het bord. Trouwens de naam Caratese deed me denken aan Karate en dus kon ik alleen maar hopen dat de spelers het bij het voetenwerk houden.
            Ik koos voor een 5-2-3 VV aanvallende tactiek; met 3 centrumverdedigers, 2 aanvallende vleugelverdedigers, 2 centrale middenvelders en 3 dicht bij elkaar spelende spitsen. Spitsen hadden we zat maar verdedigers niet. Na wat heen en weer gepraat kreeg Aldo de opdracht aan de selectie 2 centrumverdedigers en 1 rechter vleugelverdediger uit het tweede op te pikken en toe te voegen. Voorlopig alleen voor deze wedstrijd.

            Mocht vanavond in de eerste helft blijken dat ons middenveld het om welke reden dan ook niet kon bolwerken dan moest Emerson (die van origine een defensieve middenvelder was) gewoon doorschuiven naar de DM positie, waarbij hij alleen wat aangepaste instructies meekreeg en verder niets veranderde. Dus beginnen met 5-2-3VV aanvallend en of na de rust wijzigen in 4-1-2-3VV aanvallend.
            Ik probeerde het zo simpel mogelijk te houden, want vergeet niet ik moest het eerst voor me zelf vertalen in het Engels en dan door een Braziliaan en een Italiaan laten vertalen in het Italiaans. Waarbij je je af kunt vragen of ze het zo overbrengen als ik het bedoelde?

            Na een dik uur waren we eruit en klaar voor de uitleg aan de spelers. De tactische uiteenzetting aan de selectie nam Aldo en Ferretti voor hun rekening met lichte ondersteuning van Emerson. Het feit dat we aanvallend en met 3 spitsen zouden spelen was voor de groep al voldoende om een ietwat tevreden enthousiasme op hun gezichten te toveren.
            ------------------------------------------------------------------
            Last edited by germandutch; 21 jun 2018, 20:36.

            Comment


              #7
              [FM18/LLM] la passione e il calcio in Italia






              Dit was de eerste oefenwedstrijd onder mijn leiding. Aldo stond gesticulerend langs de zijlijn en ik zat eenzaam en alleen op het bankje in de dug-out want ik had niemand waarmee ik kon communiceren. Deze eerste oefenpot werd een succes. Ik wil niet zeggen een daverend succes want daarvoor was te tegenstander te zwak. Wel speelde de tegenstander praktisch met dezelfde tactiek maar dat was het dan ook. Alleen jammer dat VL Martin in de 27ste minuut met een gekneusd knie van het veld moest. Maar al met al waren we tevreden. De jongens hadden mijn spelbedoeling begrepen en perfect omgezet.
              --------------------------------------------------------------


              Nel was al begonnen alles telefonisch te regelen. Ipv op de 15e s avonds had ze onze terugvlucht geboekt naar s morgens de 16e. De 17e moest zij weer aan het werk en dan vloog ik terug naar Salo, via luchthaven Bergamo. Aldaar zou de chauffeur van Giuseppe me ophalen.
              Ze had zelfs mijn vader verzocht om een goed woordenboek Nederlands-Italiaans voor mij te kopen. Gelukkig had ze hem niet verzocht mijn koffers in te pakken, want dat doe ik toch liever zelf. Mijn vader is nogal ouderwets en zou bij wijze van spreken in plaats van mijn 2e laptop een bijbel inpakken. Waarom 2e laptop? Omdat die speciaal door mij gebruikt werd om alles over voetbal op te slagen, zoals trainingsverslagen, specifieke tactieken enz. Alles wat ik in mijn ogen nodig had aan theoriemateriaal om mijn job als voetbalmanager uit te oefenen. Vandaar dus 2 laptops, 1 voor algemeen dagelijks gebruik en 1 alleen voor voetbal coachingsdoeleinden.
              -------------------------------------------------------------






              Deze oefenpot was een makkie. We wonnen hem met twee vingers in de neus. Ponce, onze centrumspits, begon slapjes door een penalty te missen. Maar herstelde zich en scoorde liefst 4x. Invaller Guerra scoorde 2x en de oudste speler op het veld en mijn persoonlijke tolk Emerson maakte ook een doelpunt. De twee tegendoelpunten waren twee schoonheidsfoutjes door gebrek aan concentratie en lichte vermoeidheid.
              Maar ook in deze match toonde het team aan mijn tactiek steeds beter te begrijpen en de instructies goed uit te voeren. Al met al waren we wederom tevreden. Spijtig was alleen dat ik niet in staat was tot een spontane felicitatie aan de jongens, want zonder Emerson en of Ferretti kon ik praten als Brugman en niemand zou me verstaan. Dit was echt kloten.

              Ik ben blij als ik over enkele dagen een goed woordenboek heb, zodat ik tenminste een paar goede krachttermen kan leren. Waarbij ik me afvroeg of er überhaupt specifieke woordenboeken voor voetbaluitdrukkingen bestaan. Ik dacht het niet. Misschien iets voor mijn vader om een uitgever hiervoor te interesseren. T zou in elk geval makkelijk zijn en voetballers heb je zat en trainers ook. Had ik hier een gat in de markt ontdekt? Ik dacht het wel. In elk geval een nis in de markt.
              En eind van de maand me voor een taalcursus inschrijven zou ook niet verkeerd zijn. Want als een dood vogeltje in de dug-out zitten is niets voor mij. Hier hoor je langs te lijn te keer te gaan, orders te schreeuwen, temperament te tonen. Nou dat ligt me wel, een kleine Klopp uit te hangen en af en toe als een gek langs te lijn heen en weer te sprinten. Winst of verlies ... als je dat doet ben je je frustraties gelijk kwijt en hier tilt er niemand aan. Iedereen draait hier lichtjes door, of het nu stafleden of toeschouwers zijn. Het is hier gewoon een grote show en iedereen mag meedoen en doet ook mee.
              ----------------------------------------------------------


              Last edited by germandutch; 25 jun 2018, 09:59.

              Comment


                #8
                [FM18/LLM] la passione e il calcio in Italia


                Het verwachtingspatroon voor deze oefenwedstrijd was bijzonder hoog. U.S. Citta di Palermo, alleen die verrukkelijke naam al, dit was onze tegenstander en iedereen verwachte een vol huis en van het team en mij een goede prestatie. Giuseppe was behoorlijk zenuwachtig en bleef maar vragen of ik alles onder controle had, want hoe dan ook hij wilde niet afgaan. Niet winnen was niet erg maar er moest op zijn minst een gelijk spel uit de bus komen.
                Aldo had de opstelling van Palermo bemachtigd, liep wapperend met het formulier met de opstelling door de kleedkamer en bleef maar tegen mij aanlullen. Maar helaas voor hem, ik verstond geen woord. Wel keek ik naar de opstelling van Palermo. Volgens het formulier zouden ze 4-1-2-3VM Breed spelen. Dus riep ik mijn tolken Emerson en Ferretti en een spontane impuls volgend, deed ik iets wat ik feitelijk principieel nooit zou doen, ik paste ons team aan de tegenstander aan.
                Op het whiteboard kalkte ik het nieuwe spelsysteem 4-1-2-3 VV aanvallend en schreef de namen van de basisspelers op. Mijn achterliggende gedachte was dat ik voor hun ene spits slechts 2 centrumverdedigers nodig had en het middenveld met Emerson moest versterken. Op het eerste gezicht leek het me de juiste manier om Palermo te bestrijden.






                De eerste 30 minuten liep alles nog enigszins redelijk naar wens en waren we in staat de aanvallende intenties van Palermo te breken. Defensief mocht ik tevreden zijn maar offensief totaal niet. Want onze voorhoede kreeg geen schijn van kans. Ze creëerde niets maar dan ook helemaal niets. Marchi en Guerra kwamen niet eens aan de bal, alleen Ponce was voorin nog enigszins present. In de 37ste minuut viel het voor Palermo verdiende 0 : 1 en meer dan tegenhouden zat er voor ons gewoon niet in.

                In de rust vond ik troost in de gedachte dat de duurste speler van ons elftal, huurspeler Legati, een waarde van 775K vertegenwoordigde en het elftal van Palermo liefst 15 spelers van 1,9 tot en met 7,75 miljoen euro had. Feitelijk een alibi-excuus voor mijn tactisch falen. Want laten we wel zijn, ik was bezig mijn eigen principes te verkrachten door het elftal volledig aan te passen aan de tegenstander. Ik deed dat waar ik normaal gesproken een gigantische hekel aan heb ‘me aanpassen in plaats van van je eigen kracht uitgaan’. Juist dat waarvoor ik de voormalige trainer van PSV, Cocu, altijd uitgemaakt heb. Voor ‘schijterig spelen’ ook al noemde hij het ‘realistisch behoudend’.
                Terwijl ik me nog afvroeg wat met mij aan de hand was viel het 0 : 2.
                Plots stond ik aan de zijlijn en schreeuwde naar Emerson. Hij zag me, gebaarde de middenvelders even rustig aan te doen en kwam ietwat mijn kant op.
                Back to normal tactics” Riep ik hem toe “play 5-2-3 offensively”.
                Hij begreep me en brulde een paar instructies over het veld. Ik zag enkele spelers hun normale positie innemen. We waren klaar voor 5-2-3VV aanvallend en dat lieten we zien ook. Plots waren wij niet meer het verdedigende ploegje dat onder de druk van Palermo scheen te bezwijken maar we jaagden ze op. Vielen aan, drukten ze naar achteren. Alleen een doelpunt maakten we niet, daar kregen we de kans niet voor. Maar het laatste half uur waren we in elk geval eindelijk een gelijkwaardige tegenstander.

                Na afloop in de kleedkamer vroeg ik Emerson mijn verontschuldigingen aan de spelers over te brengen want ik had het team tegen Palermo nooit met een ander systeem moeten laten spelen. Het was een fout, mijn fout. Ik schaamde me dood, maar niemand was teleurgesteld. Goed we hadden verloren, nou en? Het was een oefenpot en de tegenstander was beter, een serie B club. So what?
                Ook Giuseppe tilde vreemd genoeg niet aan het verlies. Hij vond het veel erger dat er slechts 887 toeschouwers waren op komen dagen, want hij had een vol huis verwacht. Maar laten we wel zijn, als je maar 240 seizoenkaarthouders hebt dan kun je niet verwachten dat 2500 toeschouwers op een oefenpot afkomen, hoe goed de tegenstander ook moge zijn.

                Onze laatste gezamenlijke avond in huize Pasini werd helaas niet het gezellige samenzijn wat we hoopten, want Giuseppe was niet de leukste vanavond. Of beter gezegd: signore Giuseppe was behoorlijk chagrijnig. Blijkbaar kon hij, net als ik, totaal niet tegen zijn verlies en hij had de match tegen Palermo hoe dan ook niet willen verliezen. Kennelijk speelde er ook nog een akkefietje tussen hem en de voorzitter van Palermo. Gelukkig trok zijn vrouw zich van zijn gedrag niets aan en ze zorgde ervoor dat er weer twee flessen van die heerlijke rode wijn door ons soldaat konden worden gemaakt.

                Vroeg in de ochtend bracht de chauffeur van Giuseppe ons naar de luchthaven van Bergamo voor de retourvlucht naar Eindhoven.
                ----------------------------------------------------------------------

                volgende update vervolg voorbereiding

                Comment


                  #9
                  Knap geschreven, succes bij il Dittatore!

                  Comment


                    #10
                    [FM18/LLM] la passione e il calcio in Italia


                    Toen ik met mijn koffers naar de uitgang liep van luchthaven Bergamo zag ik de privéchauffeur van Giuseppe er al staan. Zoals altijd netjes in het pak, wit overhemd en stropdas, maar zonder pet. Giuseppe hechte waarde aan het feit dat zijn personeel steeds onberispelijk gekleed was. Wat de kleding betreft had Giuseppe nog niets tegen me gezegd, want ik liep bij voorkeur in jeans en poloshirt rond. Na een korte begroeting, waarbij ik eindelijk te horen kreeg dat de chauffeur Roberto heette, ontfermde hij zich over mijn bagage.
                    Ondanks het woordenboek NL-Italiaans dat ik vanaf nu meezeulde verliep onze communicatie tijdens de rit niet geheel vlekkeloos. Of beter gezegd we kwamen niet verder dan het feit dat hij me vanaf nu Capo Marco zou noemen. Bij het raadplegen van mijn nieuwe papieren helper constateerde ik dat Capo zoveel als trainer betekende en daar kon ik mee leven. En Marco.. tja, ik heet weliswaar Mark maar Marco ligt wat lekkerder op de tong en heeft iets avontuurlijkst, zo in de geest van Marco Polo, de ontdekkingsreiziger. Dus waarom niet, iedereen mag me vanaf nu gewoon Capo Marco noemen.

                    Binnen de voorbereidingstijd hadden we nog 7 wedstrijden te spelen. 6 oefenpotjes en 1 bekerwedstrijd. Bij het uitpluizen van het spelschema kwam ik erachter dat maar liefst 4 van de oefenpotjes tegen clubs uit de serie B waren en slechts 2 tegen laagvliegers uit serie D. Als ik eerlijk ben stond mij dit niet aan. Ooit dachten bestuursleden van clubs dat je tegen grotere en betere clubs in de voorbereiding moet spelen, omdat je dan wat extra geld kunt verdienen en de spelers zich aan de sterkere tegenstander konden optrekken. Nou dat verhaal is ondertussen achterhaald. Tegen sterkere tegenstanders spelen levert amper nog winst op gezien de hoge bedragen die deze clubs vragen om hier te komen spelen. Winnen kun je van deze clubs sowieso niet en dus zijn je meeste spelers na de voorbereiding al mentaal een half wrak omdat ze alleen maar kansloos hebben verloren. Met verliespartijen krik je je mentale motivatie niet op. Ik kies liever voor zwakkere tegenstanders waardoor de spelers goed gemotiveerd aan de competitie kunnen beginnen.


                    Op de club kreeg ik een paar trainingspakken waarmee ik het voorlopig kon doen. Gezien mijn leeftijd, vier spelers waren nota bene ouder dan ik, wilde ik actieve trainingen geven. Niet omdat ik me beter achtte dan mijn spelers maar omdat ik er gewoon zin in had en niet in een pak langs de lijn wilde staan. Terloops en inofficieel deelde Ferretti mij mede, dat hij van TD Francesco had vernomen dat de Dittatore wenste dat de hoofdtrainer bij wedstrijden in het clubpak verscheen en slechts de assistent in trainingspak aanwezig mocht zijn. Giuseppe is net mijn vader dacht ik. Die hecht daar ook waarde aan. In hun ogen was ik dus nu het visitekaartje van de club en dus hoorde ik netjes in clubpak en met stropdas bij wedstrijden rond te lopen. Nou mij niet gezien. Ik ben hier nu trainer en ik prefereer een trainingspak. Want laten we wel zijn, dit is de serie C en onze 240 seizoenkaarthouders zijn hardwerkende gasten en die komen ook niet in hun zondagse pak naar de wedstrijd.
                    -----------------------------------------------------








                    Het begon zoals een oefenwedstrijd feitelijk niet dient te beginnen. In de 10e minuut kregen wij al een penalty tegen. Mijns inziens volledig ten onrechte want er was maar een ploeg die aanspraak kon maken op fysieke overheersing. Ternana kon in de ogen van de scheids niets fout doen en het harde spel van de serie B ploeg werd gewoon getolereerd. Enfin door de onverdiende pingel kwamen we met 0 : 1 achter en liepen vanaf dat moment achter de feiten aan.
                    Tot mijn verbazing maakte Ponce enkele minuten later de gelijkmaker. Terwijl ik nog zat na te genieten viel de 1 : 2 en pakte ik het briefje uit mijn broekzak en schreef de termen, die ik eerder die dag in het woordenboek had opgezocht, op de binnenkant van mijn hand en op mijn onderarm. Aldo zat stiekem naar me te kijken en schudde zijn hoofd. Blijkbaar dacht hij dat ik gek was geworden. Toen ik klaar was liep ik naar de rand van het veld en begon te schreeuwen. Parodi, onze rechter vleugelverdediger, schrok zich een beroerte toen ik los legde.

                    "Premendo! Premendo!"” Volgens het woordenboek moest het doordrukken betekenen en juist dat moesten de jongens nou doen. Doordrukken. En dat deden ze. Parodi kreeg de bal van Legati, omspeelde zijn directe tegenstander. Liep enkele meters en zette toen voor. Precies in de loop van Marchi, die nam de bal volley en knalde hem onhoudbaar in de touwen. 2 : 2. Parodi stak lachend zijn duim naar me op en ik antwoordde met een gebalde vuist.

                    Lang kon ik niet genieten want het werd 2 : 3. Scheisse dacht ik. En ja hoor, daar ging ik weer.
                    "“Forza ragazzi! Forza ragazzi!” Het leek alsof ik ze naar voren schreeuwde. Parodi stormde langs de kant naar voren en gaf vlak bij de cornervlag de voorzet. Ferretti ving de bal met de borst op en schoof hem beheerst in het doel. 3 : 3. 387 dolenthousiaste toeschouwers lieten zich horen. Het was spektakel van de bovenste plank. De tegenstander leek rijp voor de slacht.

                    "Dare gas! Ritmo!”" Of mijn uitspraak goed was of niet, het kon me niet schelen. De in mijn buurt zijnde spelers van mijn team keken lachend naar mij en mijn geschreeuw maar ze bleven wel gas geven. Tempo maken. En hoe! Ponce kreeg een, wat men noemt, voorzet op maat en werkte met een droge dropkick af. 4 : 3.
                    Net voor rust, de volledig onder druk staande achterhoede van Ternana verkeerde in volledig chaos, schoot een van hun verdedigers de bal in eigen doel.
                    5 : 3 en rust. Het publiek genoot en wij liepen tevreden naar de kleedkamer.

                    In de kleedkamer kwam Emerson naar me toe. "“Wat bent u aan het doen Capo Marco?"” Vroeg hij lachend.
                    Ik liet hem mijn linker hand en onderarm zien en vertelde wat de bedoeling was. Hij vond het schitterend ook al waren de termen niet allen juist, maar wie kon het schelen? Alvorens we weer naar het veld liepen stak hij zijn duim op en zei lachend: “"Capo Marco, solo andare avanti! "

                    Iets aflezen is makkelijker dan naar het gesproken woord luisteren. Toch snapte ik hem. Want andare avanti stond op mijn hand en betekende doorgaan. En doorgaan zou ik. Maar nog liever had ik dat het team doorging waarmee ze voor rust bezig waren namelijk scoren.

                    In de tweede helft gebeurde niet meer veel. Ternane schakelde min of meer onze vleugelverdedigers uit, waardoor Parodi de voorhoede niet meer van bruikbare voorzetten kon voorzien. Bovendien kreed VL Martin geel en werd door mij onmiddellijk gewisseld. In de 71ste minuut werd het 5 : 4 en dus begon ik weer.

                    "Forza ragazzi!”" "“Premendo!”" “"Giocare più velocemente!”"

                    Blijkbaar begrepen ze me want ze bleven doorgaan, doordrukken en weer sneller spelen. Ternana beperkte zich tot verdedigen en invaller Staitie zette het slotpunt. 6 : 4. De scheids floot en een heerlijke voetbalmiddag was voorbij.

                    En eerlijk is eerlijk de jongens hebben geweldig gespeeld. Ik zag vloeiende aanvalscombinaties die ik niet voor mogelijk heb gehouden. Blijkbaar had iedereen zijn goede dag. In elk geval heb ik genoten en de staf en het publiek ook.



                    Last edited by germandutch; 29 jun 2018, 14:16.

                    Comment


                      #11
                      Forza ! Succes in Italië. Het begint belooft alvast

                      Comment


                        #12
                        [FM18/LLM] la passione e il calcio in Italia


                        Nu ik weer in Salo was moesten enkele zaken veranderen. Om te beginnen mijn dagindeling. Ik had een job te doen en dus had ik een vaste en gestructureerde dag afloop nodig om goed te kunnen functioneren. Toen ik werkeloos was kon ik ad hoc beslissingen nemen en alles op me af laten komen, want er was nergens haast bij. Nu moest alles volgens vooropgezette planning verlopen en werd de perfectionistische controlefreak in mij weer wakker.
                        Over twee dagen kwam Brescia, serie B club, op visite en daarna had ik 8 dagen om hier alles te regelen, club en privékwesties, en me te zetelen. Giuseppe liet weliswaar niets merken, maar toch had ik steeds het gevoel het vijfde wiel aan zijn wagen te zijn en hem door mijn pure aanwezigheid in zijn doen en laten te beperken. Persoonlijk had ik ook het gevoel lang genoeg van zijn gastvrijheid gebruik te hebben gemaakt. Mijn vader had me er ook al op gewezen dat ik zo snel mogelijk op eigen benen moest gaan staan om niet meer afhankelijk te zijn van de dictator.

                        Tevens had pa mij geadviseerd, zolang ik in huize Pasini verbleef, alles via La signora Pasini te spelen, aangezien zij de enige scheen te zijn die Giuseppe tot de orde kon roepen. En dus nam ik me voor na het avondeten met haar wat uitvoerige gesprekken te gaan voeren in verband met woongelegenheid, leaseauto, taalcursus en wat me verder nog te binnen schoot. Voorlopig moest ik mijn dagindeling uiteraard op de huiselijke richtlijnen baseren. En dat werd als volgt: 6 uur opstaan, van 7 tot 8 uur joggen, 8.30 gezamenlijk ontbijten, 8.50 vertrek naar de club voorlopig nog met chauffeur Roberto, 9 uur club, 10 uur ochtendtraining tot 12 uur, 13 uur lunch, 14 tot 16 uur middagtraining en 17 uur terug naar huis… behalve op wedstrijddagen.
                        ------------------------------------------------------------------

                        Het lukte TD Francesco nog net voor de volgende oefenwedstrijd tegen Brescia een rechter vleugelverdediger te huren. En wel Pio Schavi, 18jr van Napoli. Een jong aankomend talent waar we hopelijk nog veel plezier aan beleven


                        ------------------------------------------------------------------








                        Brescia had een paar hele goede spelers in hun gelederen. Op papier dan, want op het veld werden ze door ons volledig afgetroefd.
                        Net zoals bij de voorgaande wedstrijd had ik weer enkele kreten uit het woordenboek op mijn linker hand en onderarm geschreven, alleen nu reeds in de kleedkamer en niet pas in de dug-out. Deze keer checkte AM Aldo mijn motivatietermen en gaf me met een duim te kennen dat ze juist geschreven waren. Waarschijnlijk was mijn uitspraak zo slecht dat hij ernaar moest kijken om ze te snappen. Eerlijk gezegd kon het me niet schelen ook, voor mij was alleen belangrijk dat de jongens mij begrepen.

                        Het eerste halfuur gebeurde weinig. Mijn jongens hadden te veel respect voor Brescia en hun spelers hadden teveel moeite met ons aanvallend systeem. Ik bleef rustig in de dug-out zitten en bekeek en analyseerde de tegenstander. Wat mij opviel was het bijzonder statische spel van de achterhoede van Brescia, de middenvelders misten snelheid en hun aanvallers hadden teveel tijd nodig om de ballen onder controle te krijgen. Hun aanname was matig tot slecht en hun omschakeling liet te wensen over.

                        Net voor het rustsignaal maakte onze rechter vleugelverdediger Luca Parodi een wonderschoon doelpunt. Nota bene van de zijlijn en volgens mij was het een mislukte voorzet, maar hij beweerde dat die bewust op doel schoot omdat de keeper bij de eerste paal stond. Hoe dan ook die bal zat erin. 1 : 0.

                        Tijdens de rust gaf ik enkele instructies aan Ferretti en Emerson die ze aan hun medespelers moesten doorgeven. Onze keeper en de centrumverdedigers moesten veel sneller de vleugelverdedigers aanspelen, die wederom veel sneller moesten voorzetten en niet pas vanaf de achterlijn. De twee middenvelders moesten meer gebruik maken van steekpassen op de spitsen. Van de spitsen wilde ik meer beweging en positiewisselingen zien. Voorts wilde ik een tempoverhoging zien waardoor Brescia nog meer in de problemen zou komen.

                        In de tweede helft was de beer pas echt los. Mijn instructies werden goed uitgevoerd en inderdaad werd Brescia totaal verrast door onze plotselinge tempoversnellingen en het directe spel naar voren. En ja hoor, ik hield het niet meer in de dug-out en haastte me naar de zijlijn.
                        "Premendo! Premendo!”" Hoorde ik me schreeuwen en zag hoe de scheids verschrikt omkeek. En er kwam leven in de brouwerij. In de 62ste minuut maakte linker spits Marchi 2 : 0. Door een foutje in onze verdediging scoorde Bandini tegen en precies 1 minuut later maakte centrumspits Ponce de 3 : 1.

                        Voor mij werd het weer tijd om de jongens wakker te schreeuwen. "“Forza ragazzi! Forza ragazzi!"” Ondanks het tegendoelpunt had ik niet het gevoel dat we deze wedstrijd nog uit de hand zouden geven. En toch moest ik ze nog even opjagen. Brescia was gewoon rijp voor de slacht en dan moet je doordrukken.
                        “"Forza ragazzi!” “Premendo!” “Giocare più velocemente!” "
                        Rechter spits Staiti, net ingevallen, had me blijkbaar gehoord. Via een steekpass kwam hij in het bezit van de bal, omspeelde een verdediger en liep op de keeper af. Met een korte schijnbeweging zette hij de keeper op het verkeerde been en knalde de bal keihard in het net. 4 : 1

                        Eerlijk gezegd ik kon het zelf niet geloven. Waren wij nou zo goed of was te tegenstander vandaag zo slecht?
                        Het thuispubliek zo’n dikke 1100 toeschouwers had genoten en wij ook.
                        Last edited by germandutch; 1 jul 2018, 22:29.

                        Comment


                          #13
                          [FM18/LLM] la passione e il calcio in Italia



                          Giuseppe was vertrokken, hij had een bespreking met de RVC van de club.
                          Na het avondeten had ik een lang gesprek met Signora Pasini. Ik kon het bijzonder goed met haar vinden. Ze was het tegenovergestelde van haar echtgenoot. Ik vroeg haar hoe zij erover dacht: hier blijven logeren of woonruimte zoeken. Zij gaf ruiterlijk toe dat het voor wat Giuseppe betreft, beter was als ik apart ging wonen, want hij voelde zich door mijn aanwezigheid hier toch wel erg beperkt in zijn doen en laten. Gelijk had ‘ie dacht ik. En ze had wat tips voor mij.
                          Aangezien ik niet kon koken, dat wil zeggen een gebakken eitje kon ik wel voor elkaar krijgen, was het beter als ik in plaats van een huis of appartement voor een hotelkamer koos. In elk geval een woonruimte in een hotelcomplex of vakantiepark e.d. waar men niet alleen Italiaans maar ook bijvoorbeeld Duits en of Engels sprak. Ze beloofde dat ze Giuseppe zo ver zou brengen dat die voor mij een passende woonruimte zou laten zoeken met vol- of halfpension. En niet te ver van de club en het centrum van Salo.
                          --------------------------------------------------------------

                          Tot en met 20 augustus hadden we nog 4 oefenwedstrijden en tussendoor 1 bekerwedstrijd. De competitie begon op 27 augustus tegen Fermana FC. Uiterlijk na de laatste oefenpot moest ik mijn selectie rond hebben. De staf was ondertussen aangevuld en gecompleteerd en dus was nu alles van mij afhankelijk.

                          Hoofd scouting Giancarlo Fillippini zocht naar mogelijke huurspelers voor de posities CV, VVL en SL. TD Francesco was bezig via zijn clubcontacten naar woonruimte voor mij te zoeken.
                          ----------------------------------------------------------------



                          De tegenstander voor de beker stond vast. Het was serie C club Siracusa. Deze wedstrijd ging ten koste van een oefenpot, die daardoor kwam te vervallen. Jammer, maar niets aan te doen.
                          -----------------------------------------------------------------



                          Cesena, de uitgevallen oefenpartij, werd nu onze volgende tegenstander in de 2e bekerronde.
                          -----------------------------------------------------------



                          En het loten bleef maar doorgaan. Blijkbaar vonden ze het leuk of wilden reiskosten uitsparen door te blijven loten.
                          ------------------------------------------------------------



                          Een HOERA voor het bondsbestuur. Nog een loting!
                          -------------------------------------------------------------



                          Hier kan de KNVB nog iets van leren. Zo druk je de kosten voor clubs en leden. Gewoon door blijven loten.
                          -------------------------------------------------------------



                          En ja hoor, we blijven doorgaan. We zijn er nog niet. Of toch? Het zou me niets verbazen als de bekerwinnaar ook door loting wordt bepaald en wij ineens niet meer hoeven te spelen. Al met al hebben we nu nog 1 bekerwedstrijd en 2 oefenpotjes te doen alvorens de competitie begint. Onze mooie uitgekiende planning is naar de kloten. Jammer, maar ook hier is niets aan te doen.
                          ------------------------------------------------------------



                          Nog 60%? Vette bek, maar ja we hebben toch al geen cent te matsen en € 0 transferbudget. Nu is te hopen dat er nog wat huurspelers komen. Alhoewel, de eerste twee centrumverdedigers die we wilden huren hadden geen zin om voor ons te spelen.
                          ------------------------------------------------------------



                          Komende vrijdag mag ik mijn gezicht laten zien aan de pers en het publiek, want dan spelen we onze eerste bekerwedstrijd. Uit tegen Siracuse. Deze club kende ik niet, net zo min als alle overige clubs uit de serie C. Pas na de laatste voorbereidingsmatch wilde ik me onze concurrenten op youTube aanzien, tenminste als er materiaal van is. Maar of ik de tegenstanders nu zie spelen of niet, wat maakt het uit? Niets toch? Ik pas mijn elftal sowieso niet aan de tegenstander aan. Uitgaan van eigen kracht, elke speler op zijn sterkste punten gebruiken en hopen dat het een hecht team wordt. 14 spelers waren tussen de 25 en 36 jr, die kon ik alleen nog wat tactisch bijscholen en 11 spelers, de jonkies tussen de 18 en 24jr, hadden nog baat bij individuele trainingen. Geef ze een tactische formule die ze allemaal begrijpen, houd het simpel, weinig opdrachten en zorg voor spelplezier. Meer kun je niet doen.
                          --------------------------------------------------------------



                          Comment


                            #14
                            [FM18/LLM] la passione e il calcio in Italia


                            Na een enigszins vermoeiende busreis kwamen we in het stadion Nicola De Simone van Siracusa aan. Volgens hun website waren ze als 9e geprognosticeerd en hadden 800 seizoenkaarthouders. Het stadion was boven verwachting groot en kon 6870 toeschouwers opnemen. Er zaten er slechts 571 toeschouwers, inclusief onze meegereisde fans en dat waren er precies 3. Daarom mochten ze van Francesco met de spelersbus meereizen. Ergens vond ik het niet prettig om in zo een praktisch leeg stadion te moeten voetballen. De alhier heersende sfeer was navenant aan de omstandigheden.


                            We begonnen matig en keken al na 13 minuten tegen een achterstand aan. Ik had het gevoel dat onze spelers zich nog in de bus naar Siracusa waanden. Er zat geen beweging in het team. Ze waren traag en ongeconcentreerd. Aldo, die naast me in de dug-out zat begon tegen me te praten. Maar ik verstond geen woord. Jawel ‘"Capo Marco"’ maar dat was het dan ook. Dat zijn de gevolgen als je tolken beiden op het veld staan. Of ik moest zo snel mogelijk een speler halen die als vast bankzitter voor mij kon vertalen, of sneller de taal leren ….of het woordenboek uit mijn hoofd leren. Terwijl ik nog in gedachten na een mogelijkheid zocht stootte Aldo me aan en wees op mijn linker hand, die weer van de nodige kreten was voorzien. Hij wees op drie commando’s en naar het veld. Omdat ik niet reageerde pakte hij mijn arm en trok me uit de dug-out. Plots snapte ik hem. Samen liepen we naar de zijlijn en begonnen synchroon en uit volle borst de spelers aan te moedigen.

                            "Forza ragazzi!”" "“Premendo!”" "“Giocare più velocemente!”"
                            Onze aanmoedigen waren over het hele veld te horen. Ik had het gevoel dat onze spelers plots wakker en scherp waren, de lethargie viel van hun af. Het gas ging erop. In de 22ste minuut werd Ponce aan zijn shirt vastgehouden toen hij in de 16 de bal panklaar van Ferretti kreeg geserveerd. De scheids floot onmiddellijk. Penalty.

                            Ponce nam hem en schoot hem onberispelijk in. 1 : 1 en toen was de beer los of te wel Andrea Ferretti. In de 25ste minuut maakte hij de 1 : 2 en 9 minuten later de 1 : 3.

                            Aldo kwam naar me toe. Hij greep mijn linker hand, bekeek kort de kreten en wees er toen een aan. Natuurlijk snapte ik hem nu gelijk. Weer bouwden we ons naast elkaar langs de zijlijn op en brulden in koor:
                            “"andare avanti" "“andare avanti”" .
                            Maar er gebeurde niet veel meer. We sloten Siracuse in, onze spelers posteerden zich om de 16 en Siracusa was niet in staat om er onderuit te voetballen. Toen de scheids voor de rust floot liep hun coach zuchtend naar de kleedkamers.

                            De orders voor de tweede helft waren duidelijk: pressen, tegenstander vastzetten, aanvallen maar niet fanatiek. En dat deden ze dan ook. We creëerden nog een handvol kansen maar alleen Marchi scoorde nog een keer in de 75ste minuut. De wedstrijd ging op slot en mijn jongens speelden hem rustig uit. Iedereen was tevreden en onze complete meegereisde aanhang, 3 personen hoog, kwam me feliciteren.




                            ---------------------------------------------------------------------

                            Bij thuiskomst, nou ja thuis, ik bedoel doen we terug waren in huize Pasini, verkeerde Giuseppe in een ongekend goed humeur en werd ik door de vrouw des huizes ontvangen. “"Over een uur krijgen we visite. Twee vriendinnen van me, zussen, die een zeer goed hotel hier in Salo runnen.”"

                            Ja en? Wat moest ik hierop zeggen?

                            "“ik heb hun verteld dat je een vast logeeradres op volpension basis zoekt voor de komende maanden en misschien wel 2 jaar. De dames runnen niet alleen een schitterend hotel maar ook een appartementencomplex direct aan het strand. Ze komen hier om kennis met je te maken.”" Signora Pasini glimlachte zachtjes. "“Ik denk wel dat je een goede indruk op hun zult maken. Als ze je leuk vinden dan hebben we het woongelegenheidsprobleem opgelost."” Ze was overtuigd dat alles goed zal verlopen. "“En de dames spreken ook Duits en Engels.”"

                            Als ze maar niet van die luidruchtige, overdreven veelpratende ouwe vergeten vrijsters zijn dacht ik en bedankte Signora Pasini voor heer bemoeienissen.

                            Een uur later zat ik netjes opgetut of te wel gedoucht en geschoren in mijn mooiste vrijetijds outfit aan de koffie toen de dames binnenkwamen. Twee middeleeuwse 50ers met een ietwat zakelijke uitstraling en met een vleugje afstandelijke gereserveerdheid die toch heel sympathiek overkwamen. De jongere van de twee voerde het woord en de oudere observeerde vooral. De oudere was dus de profiler en analyseerde me gelijk. Ik gedroeg me zoals altijd en bleef gewoon mezelf. Met voetbal hadden de dames helemaal niets, maar blijkbaar vonden ze me wel aardig. Onder het genot van een of meerde glazen van die dure rode wijn werd ik aan een diepgaand verhoor onderworpen. Bereidwillig beantwoorde ik al hun vragen en na dik twee vragenuurtjes namen we afscheid van elkaar. De dames vertrokken met de belofte binnenkort iets te laten horen.

                            Signora Pasini greep mijn arm en zei bemoedigend: “"Je hebt indruk op de dames gemaakt.”"

                            “"Hopelijk op de goede manier”" zei ik rustig en nadat ik de vrouw des huizes een goede nachtrust had gewenst trok ik me op mijn kamer terug om me weer met ‘voetbalvraagstukken’ bezig te houden.
                            ------------------------------------------------------------------

                            De volgende ochtend op de club werd ik verwacht op het kantoor van TD Francesco, in gezelschap van spits Ferretti, die als tolk zou fungeren.
                            Na de gebruikelijke begroetingsceremonie en tijdens een lekkere Cappuccino, Francesco dronk blijkbaar heel de dag dat zoete spul, deelde Ferretti me het volgende mede.
                            Onze club had twee moederclubs namelijk Atalanta, serie A, en Brescia, serie B. De afspraak was dat we van beide moederclubs jonge talenten mochten huren, die bij ons verder moesten rijpen. Welnu van Atalanta hadden we 0 spelers en de voltallige selectie tweede elftal en jeugdspelers was al verhuurd. Dus ook in de toekomst konden we spelers van Atalanta vergeten. Voorts kregen we ook geen financiële bijdrage. Mocht de situatie in de winterstop niet veranderen dan wilde Francesco de samenwerking met hun opzeggen. Om het kort te maken ik was het volledig met hem eens.

                            Van Brescia hadden we slechts een speler te huur en wel CV Bogadur, waar we tot nu toe tevreden over waren en die ons geen salaris kostte. Francesco had tevergeefs geprobeerd nog enkele spelers van hun te krijgen maar voor elke verdere huurspeler wilde Brescia 50 tot 100% salarisbijdrage. En dat wilde Francesco niet betalen. Omdat we jaarlijks een wedstrijd tegen Brescia mochten spelen waarvan de recette volledig voor ons was wilde Francesco de samenwerking voorlopig handhaven. Was ik het eveneens mee eens. Levert extra centen op en die hadden we nodig.

                            Omdat we dus geen extra huurspelers aan konden trekken, had de TD een aantal contractloze spelers voor een korte proefperiode van twee weken uitgenodigd. En wel 3 verdedigers, 2 spitsen en 1 middenvelder. De bedoeling was dat ik uiterst kritisch deze proefspelers moest beoordelen en alleen degene die werkelijk van een toegevoegde waarde zouden zijn aan hem op moest geven. De TD zou dan de contractonderhandeling met hun of hem starten.

                            Feitelijk logisch en de normale gang van zaken. Samen met Ferretti verliet ik het kantoor om met de ochtendtraining te beginnen.
                            ---------------------------------------------------------------



                            Last edited by germandutch; 7 jul 2018, 13:59.

                            Comment


                              #15
                              Ik moest gelijk denken aan die walgelijke martelfilm Salò uit de jaren '70. Niettemin veel succes!

                              Comment


                                #16
                                [FM18/LLM] la passione e il calcio in Italia


                                De tijd die ik in het maken van de trainingsschema's stopte, begon zijn tol te eisen. Met de taalcursus schoot ik niets of beter gezegd heel weinig op omdat ik telkens en veel te vaak en lang met ‘uitleggen’ bezig was. Ik had er geen probleem mee om wedstrijdgerichte trainingsvormen te bedenken en uit te werken. Maar deze dan eerst aan twee spelers in het Engels uit te leggen die ze dan in het Italiaans aan assistent Aldo duidelijk moesten maken, dat is alles andere als prettig. Dus probeerde ik in een ingelast gesprek met Aldo, Emerson en Ferretti tot een makkelijkere oplossing te komen.

                                Een groot aantal trainingsvormen waren min of meer standaard en werden vaak herhaald, dat was dus geen probleem. We nummerden ze en planden ze wekelijks in. De trainingsvormen gericht op wedstrijdsituaties waren andere koek. De tijd die ik kwijt was aan uitleg voor de training aan Emerson en Ferretti ging ten koste van de trainingsuren. Dus besloten we dat ik specifieke trainingen gericht op wedstrijdsituaties op het veld aan de groep voor zou doen en mijn tolken het aan de jongens toe zouden lichten. Dat scheelde veel tijd voor mij en ik was weer meer fysiek betrokken bij de trainingen, hetgeen voor mijn conditie ook goed was. Want door alleen uitleggen trainde ik wel mijn tong maar niet mijn lichaam. En ook een trainer mag fit zijn en fitness uitstralen. Ik ben geen voorstander van die bierbuiken in niet sluitende pakken langs de lijn.

                                Het is al niet leuk en min of meer uiterst problematisch als een van je spelers niet kan communiceren met de rest van het team. Maar nog erger is het als je als hoofdcoach niet met je staf en je spelers kunt communiceren en alles via tolken moet.
                                --------------------------------------------------------------

                                Toen ik op het trainingsveld verscheen om met de ochtendtraining te beginnen schrok ik me een kleine beroerte. In plaats van 6 proefspelers stonden er plots 11 op me te wachten. Zo te zien had Francesco iedereen uitgenodigd die voetbalschoenen had en veters kon strikken. Het was niet veel zaaks. Onder die gasten waren twee opa's, die al diep in de 30 waren. Ze waren wel oud maar ook beter dan de 9 andere proefspelers. Aldo gaf een algemene training en ik observeerde en maakte notities.

                                Onze volgende wedstrijd was weer een uitwedstrijd en wel tegen serie B club Cesena voor de 2e kwal. Ronde van de beker. Ergens vind ik het belachelijk dat wij als klein clubje tegen de grotere club uit moeten spelen. In Duitsland speelt de kleinere club automatisch thuis en zo hoort het ook volgens mij. In 99% van dergelijke wedstrijden wordt de kleinere club sowieso uitgeschakeld maar door het thuisvoordeel ontvangt hij wel de recette en daar heeft die kleine club wat aan. Speel je zoals wij bij een grotere club dan komt misschien een handjevol toeschouwers en verdiend de grotere club niets maar wij moeten wel de reiskosten ophoesten en worden dus dubbel genaaid.

                                Spanjaarden zijn nachtmensen, uit vakantie-ervaringen weet ik dat die gasten pas na 22 uur beginnen te leven. Ik dacht dat Italianen ook meer in de avond dan overdag leefden, maar dat was in elk geval niet zo in huize Pasini. Signora Pasini ging als het ware met de kippen naar bed. Uiterlijk punt 22 uur zocht zij elke dag haar slaapkamer en Giuseppe zijn werkkamer op. Vanaf 22 uur was het dan ook over met de pret. Zelfs kamer geluid was dan uit den boze. Gelukkig had ik mijn laptops en koptelefoon om mogelijke verveling in de avonduren tegen te gaan. Van Aldo had ik een USB stick gekregen waarop hij alle teamverslagen had gezet. Ook al was alles in het Italiaans maar met de Google vertaler kon ik het redelijk ontcijferen.

                                Onder de noemer Algemeen kwamen enkele verrassende feiten aan het licht, die ik nog niet allen kende. Ik wist wel dat de gemiddelde leeftijd van ons team behoorlijk hoog was maar dat wij het op een na oudste team hadden wist ik niet. Behalve dat de meeste jongens van ons al aardig op leeftijd waren zag ik dat ze ook tot de dwergen brigade behoorden. Kwa lengte waren we dik benedengemiddeld en kwamen we slechts op de 16e plaats. En het waren nog lichtgewichten ook, uiteraard benedengemiddeld en 17e. Nou nou, te oud, te klein en te licht. Maar het mooiste komt nog: het gemiddelde spelerssalaris is wat ons clubje betreft maar liefst bovengemiddeld en we komen op de 3e plaats. Als je van deze gegevens uitgaat dan heb je maar twee opties: of je wordt kampioen of je zet het hakmes in de selectie. Aangezien ik geen van de competitie-tegenstanders ken kan ik nu nog niet beoordelen wat het zal worden: de dood of de gladiolen zoals van Gaal zou zeggen.


                                volgende update vervolg teamverslagen enz.


                                Last edited by germandutch; 10 jul 2018, 11:52.

                                Comment


                                  #17
                                  [FM18/LLM] la passione e il calcio in Italia


                                  Dat waren dus de algemene facten en nu naar de meer spelersbetrokkene gegevens. Nou ik was benieuwd.

                                  Algemeen voor alle posities: beslissingen + leiderschap = benedengemiddeld
                                  1e balcontact + passing + kracht + inzet + teamgeest + felheid = bovengemiddeld

                                  Op basis van deze gegevens neig ik naar optie een: we moeten voor het kampioenschap gaan. Dat zou toch wat als ik hier met mijn eerste club überhaupt nog kampioen zou worden ook. Het was al te laat om mijn vader te bellen maar wat zal die morgen opkijken als ik tegen hem zeg dat wij voor het kampioenschap gaan. De gedachte alleen al was te zot om waar te zijn.

                                  Maar ik was er nog niet, want nu kwamen de spelersposities aan de beurt.

                                  Doelmannen: hoge ballen = ver benedengemiddeld, reflexen + 1tegen1 + behendigheid = matig
                                  Uittrappen + balvastheid + baas in strafschopgebied + uitwerpen = bovengemiddeld

                                  Verdediging: sprongkracht + kracht = matig
                                  Tackelen + koppen + mandekking + positie kiezen + snelheid + versnelling = bovengemiddeld

                                  Middenveld: beslissingen = matig
                                  Passing + afstandschoten + inzicht + uithoudingsvermogen + teamgeest + techniek= bovengemiddeld
                                  Tackelen = hoogste!!!

                                  Aanval: koppen + sprongkracht = benedengemiddeld zonder bal = matig
                                  Afwerken + afstandschoten + anticiperen + snelheid + versnelling = bovengemiddeld

                                  Fysiek: sprongkracht = benedengemiddeld natuurlijke fitheid = matig
                                  Snelheid + versnelling + behendigheid + kracht = bovengemiddeld
                                  evenwicht + uithoudingsvermogen = hoogste

                                  mentaal: beslissingen + leiderschap = benedengemiddeld zonder bal = matig
                                  felheid + anticiperen + kalmte = concentratie + vastberadenheid + flair + positie kiezen + teamgeest + inzicht = bovengemiddeld
                                  lef + inzet = hoogste

                                  technisch: vrije trappen = matig
                                  hoekschoppen + dribbelen + afwerken + 1ebalcontact + koppen + afstandschoten + inworpen + mandekking + passing + strafschoppen + techniek = bovengemiddeld
                                  voorzetten + tackelen = hoogste

                                  Hoe langer ik naar deze gegevens kijk, hoe mooier ik ze ga vinden. Alleen leken ze me niet helemaal juist en zwaar overdreven. Bovendien had vriend Aldo waarschijnlijk alleen de beste 11 spelers, dus de basisspelers, beoordeeld en niet de voltallige selectie. Wel was ik het volledig eens met het feit dat het team te oud en te klein was.

                                  Ik hoop niet dat de selectie ooit deze gegevens te zien krijgt want dan lopen ze niet alleen ten onrechte naast hun schoenen maar geloven echt dat ze goed zijn ook. En goed waren ze in mijn opinie nog lang niet. Ze deden hun best en waren op weg.

                                  Om te beginnen de doelmannen. Volgens Aldo ‘baas in strafschopgebied’ om dat te kunnen zijn hoor je volgens mij geen problemen met hoge ballen te hebben, dien je over goede reflexen en behendigheid te beschikken en goed in 1tegen1 te zijn. Nou dat hadden ze allebei niet.

                                  Hoe kun je bovengemiddeld koppen als je klein bent en geen sprongkracht hebt? En ga zo maar door. Ik hecht dan ook geen enkele waarde aan deze verslagen en beperk me tot mijn eigen inzichten, observeringen en analyses. Voorts ben ik van mening dat de tot nu toe gebruikte tactiek, 5-2-3 VV aanvallend, de juiste is en ben ik van plan deze de komende weken, na elke wedstrijd, te finetunen en verder te perfectioneren.
                                  Ook zal ik Francesco achter de vodden moeten blijven zitten om zo spoedig mogelijk nog 2 goede centrumverdedigers te krijgen plus 1 sterke aanvaller. Wat de proefspelers betreft zo toonden alleen de twee oudjes aan dat ze eventuele breedteaankopen konden zijn. Alleen ze waren al op pensioengerechtigde leeftijd en daar hadden we al een paar van. Ik heb toch liever jonge sterke spelers die nog jaren meekunnen ook al zal dat niet voor mij gelden, wat Salo betreft dan. Mijn toekomstvisie was 1 maximaal 2 jaar bij een club blijven om voldoende het vak onder de knie te krijgen. Na 10 jaar als hoofdcoach weet je wat je kunt en dan ben je wel of niet geschikt om in de top te werken.
                                  -------------------------------------------------------------------

                                  Ofschoon Duitsers volgens mijn huidige landgenoten geen humor hebben en ik half Duits en half Nederlands ben en van de Nederlandse kant een gehorig portie sarcasme heb meegekregen, kon en wou ik mijn Duitse ‘humorloze’ kant niet verloochenen. Het moest er gewoon even uit, ik kon het niet tegenhouden. Wat dan? Nou voordat we met de ochtendtraining begonnen gaf ik mijn gebruikelijk ochtendbriefing ten beste. Alleen begon ik niet over het straks te volgen trainingsschema maar over enkele tips uit de teamverslagen, zonder Aldo’s naam te noemen.

                                  "“Uit de teamverslagen is gebleken, dat wij in diverse opzichten veel, maar dan ook veel beter zijn dan de rest van alle clubs uit de serie C. Beter is misschien niet het juiste woord, maar feit is dat wij in drie verschillende opzichten op de eerste plaats staan!”"

                                  Iedereen keek me met grote ogen aan want behalve Emerson en Ferretti begreep niemand een woord van wat ik zat te verkondigen. Met stemverheffing a la van Gaal maar zonder de zin ‘'pay attention to the manager'’ voegde ik er aan toe:
                                  "“Ons team is het oudste team van de hele divisie! Maar niet alleen het oudste, wij zijn ook het kleinste team en bovendien ook nog het lichtste team. Met andere woorden we zijn oude kleine lichtgewichten. En omdat iedereen ons zo ziet, gaan we vanaf nu de sterren van de hemel spelen en voor het kampioenschap!”"

                                  Nou leek ik echt op van Gaal, maar alleen wat het stemgeluid betreft, want zijn klasse als trainer/coach was voor Nederlandse begrippen nog altijd ongeëvenaard en ik was slechts een beginneling.

                                  Emerson keek Ferretti aan, toen keken ze beiden mij aan. Blijkbaar waren ze van mening dat ik of al dronken was of een of andere drug had gebruikt?

                                  "“Vertalen a.u.b."” ik lachte zachtjes. "“vertaal het gewoon.”"

                                  Ze vertaalden het. De hele selectie en ook de proefspelers wisten totaal niet wat ze ermee aanmoesten. Toen we het veld opliepen vroeg Emerson zachtjes:
                                  "“Capo Marco, vind u mij te oud?”"

                                  "“Nee joh"” ik lachte "“leeftijd is maar een getal. Belangrijk is dat je fit bent en de lijnen uitzet.”"

                                  Tijdens de training kreeg ik steeds meer het gevoel, dat dat wat ik als grap bedoeld had, helemaal niet zo grappig was ontvangen. Blijkbaar voelden zich enkele spelers behoorlijk op hun teentjes getrapt. Sarcastische humor werkt niet overal en gaat vaak naar achteren los. Jammer, maar niets meer aan te doen. Misschien moet je als Duitser, ook al ben je slechts een halve Duitser, niet proberen grappig te zijn?

                                  En voor mij werd het nu wel tijd dat ik eindelijk iets van die k*ttaal leer en begrijp, want zo kan het echt niet langer. Vanavond zou ik proberen met Signora Pasini en Giuseppe te praten of er een mogelijkheid bestaat dat ik of te wel 10 dagen of 2x 5 dagen voor begin van de competitie naar Vught reis en aldaar in het nonnenklooster die k*ttaal leer.
                                  ------------------------------------------------------------------




                                  Last edited by germandutch; 12 jul 2018, 09:51.

                                  Comment


                                    #18
                                    [FM18/LLM] la passione e il calcio in Italia


                                    Op 6 augustus spelen we tegen Cesena, voor de 2e Ronde van de Beker. Dus had ik, afgezien van de dagelijkse trainingen, precies een week om tussendoor mijn privézaken te regelen. Giuseppe en het bestuur van de club waren akkoord met het feit dat ik s avonds, na de wedstrijd tegen Cesena naar Eindhoven zou vliegen.
                                    Ondertussen zou Nel regelen dat ik aan de Italiaanse taalcursus in het Nonnenklooster van Vught mocht deelnemen. En wel van 7 augustus tot en met 16 augustus, dus precies 10 dagen. Of ik nadien inderdaad meer kon dan alleen maar termen uit het woordenboek op mijn hand kledderen en het veld in kon schreeuwen moest nog blijken. Maar ja, waar een wil is is een weg en ik was overtuigd dat ik het zou redden. Honderden waren mij voorgegaan die binnen 10 dagen in Vught een taal hadden geleerd of deels hadden geleerd dus waarom ik niet? Hoe dan ook ik was er klaar voor.

                                    De komende dagen had ik het druk. Naast het vervaardigen van de dagelijkse trainingsschema's voor de 10 dagen dat ik in Vught zat, moest ik ook verhuizen. Want de twee zussen hadden te kennen gegeven dat ze een ruime kamer/suite voor mij hadden waar ik de komende 12 tot maximaal 24 maanden kon verblijven, inclusief volpension, ondergrondse garage en tegen een schappelijk prijsje. Bij een plaatselijke autodealer mocht ik tevens een leaseauto ophalen. Voorlopig verliep dus alles naar wens.






                                    Zo te zien doen ze maar wat. Vanaf nu zal TD Francesco de planning van oefenwedstrijden etc. In overleg met mij moeten doen.




                                    De dealer zadelde me met een Fiat 500 op en aangezien ik hoofdzakelijk slechts korte afstanden per auto af moest leggen was dat kleine kreng goed genoeg. Bovendien kostte hij me niets.




                                    Het Aromi Piccolo Hotel van de twee zussen leek van buiten niet veel maar van binnen was het een klein paradijs. De suite was zeer ruim en volgens hun de beste kamer in het hele hotel. Nou ik was tevreden en de hotelkeuken was ook van een hoog niveau. Het hotel lag aan de rand van de autoloze stadskern en slechts 300 m van het strand. Vanaf nu was het dus ‘luxe verwenvakantie + betaalde job’, kon het beter?
                                    ----------------------------------------------------------------


                                    Natuurlijk neem ik geen risico door een speler die nog niet volledig herstelt is op te stellen.
                                    Principieel stel ik geen spelers op die niet helemaal wedstrijdfit zijn. Speel je tegen een grotere club, zoals nu tegen Cesena ( serie B), dan heb je sowieso slechts een kansje als je topfitte spelers ter beschikking hebt. Met gehavende spelers win je niets.


                                    Nog net op tijd kon TD Francesco de 20jr centrale verdediger Luiz Felipe van Lazio huren. Een jong Italiaans talent met Braziliaanse Roots, die we nog net spelgerechtigd konden krijgen en die ik dus in de basis zette. Een fysiek sterke jongen met snelheid en inzicht waarvan ik een hoop verwachte.

                                    Of Cesena ons onderschatte of zichzelf overschatte? Ik weet het niet. Wel weet ik dat we zowel in de eerste helft als ook in de tweede helft domineerden en gewoon de betere ploeg waren.

                                    Andrea Ferretti was de MoM, de beste man op het veld en hij gaf beide assists waaruit Matti Marchi en Andres Ponce scoorden. Kersverse CV Felipe speelde een goede partij en werkte achterin uitstekend samen met de twee oude rotsen Emerson en Legati.

                                    Spijtig was dat beide vleugelverdedigers Parodi en Martin geblesseerd af moesten haken en dat we Parodi zeker 4 weken zullen moeten missen.











                                    Een vette bek. Ik heb toch liever een thuiswedstrijd.




                                    Dit bedoel ik nu! Wij moeten in de volgende Bekerronde tegen Cagliari, een serie A club. En wie speelt thuis? Juist, de grote serie A club tegen het nietige serie C clubje. Waarschijnlijk voor een handvol toeschouwers. Ongetwijfeld zullen wij ons uit de naad spelen en toch verliezen. De verliezer krijgt niets. Leuk, uitspelen en niets verdienen.
                                    Last edited by germandutch; 17 jul 2018, 23:45.

                                    Comment


                                      #19
                                      [FM18/LLM] la passione e il calcio in Italia


                                      Onmiddellijk na de wedstrijd tegen Cesena bracht Roberto me naar het vliegveld van Bergamo voor de vlucht naar Eindhoven. Onderweg kreeg ik een sms’je van Giuseppe. Hij verzocht me rekening te houden met het feit dat de bekerwedstrijd tegen Cagliari op 13 augustus werd gespeeld en ik dus 10 dagen Vught kon vergeten, want ik diende wel dan aanwezig te zijn. Dat was ik sowieso van plan, want ik vond niet dat ik het kon maken het team bij deze belangrijke wedstrijd in de steek te laten. Maar Nel was hiervan al op de hoogte en had beloofd iets te regelen.

                                      Nel had iets geregeld en was bovendien geschrokken van de prijzen die ze voor een cursus van 5 dagen vroegen, een kleine 5000 Euro + 127,50 per nacht voor overnachting en ontbijt. En de tijd van het Nonnenklooster was sedert 1982 voorbij. De nonnen hadden inderdaad ooit het talenpracticum in hun kloostergebouw opgestart, maar sedert 50 jaar heet en is het het Language Institute Regina Coeli. Dus niets wat op een klooster leek.

                                      Language Institute Regina Coeli is dus opgericht door de Zusters Kanunnikessen van de Heilige Augustinus in Vught. Zij maakten deel uit van een internationale onderwijscongregatie. Vanzelfsprekend stonden zij open voor andere culturen en talen. Met overtuiging zetten zij zich in om mensen te helpen nieuwe talen te leren. Zij legden zo het fundament voor de Regina Coeli methode die ten grondslag ligt aan alle taaltrainingen die het huidige instituut bieden. Weliswaar ligt het instituut aan de rand van Vught maar het enige wat nog aan de nonnen herinnert is de Regina Coeli methode. Dus geen verblijf in en met nonnen in een klooster maar een peperdure cursus in een modern gebouw met individuele taaltrainers.



                                      Om het verhaal kort te maken: Nel had voor mij 5 cursusdagen en nachten plus een extra dag geboekt en het hele geintje kostte me zo een kleine 7000 Euro. Ik kreeg les van drie vrouwelijke taaltrainers, dagelijks van 8.20 uur tot s avonds. Overnachten mocht ik in Gastenverblijf Eikenheuvel, hetgeen zich bevindt in een vleugel van het taleninstituut aan de Martinilaan 12 in Vught. Ofschoon je volgens Nel een taal pas goed tijdens een wilde nacht in bed leert, kreeg ik van de taaltrainers deze kans niet. Van voetbaltermen hadden de taaltrainers geen kaas gegeten en dus sloten mijn lessen niet aan bij mijn werkzaamheden of vakgebied. Wel heb ik het een en ander geleerd over taalvaardigheden, woordenschat en grammatica die ik nodig zou hebben in mijn praktijksituatie, zodat ik direct kan communiceren in het Italiaans. Ik kreeg wat Grammaticatesten, Schrijfopdrachten en een uitgebreid gesprek met een taaltrainer. Na afloop voelde ik me als een toerist die een groot gedeelte van het toeristisch deels zakelijke woordenboek uit zijn hoofd had geleerd en nu korte gesprekken kon voeren en simpele vragen kon stellen. Wel hebben ze mij enkele voetbaltermen vertaald, die mij spontaan te binnen schoten. Maar goed, de basis was gelegd en de rest moest ik zelf doen.

                                      Mijn vader bracht me op 12 augustus weer naar Eindhoven, omdat Nel moest werken. Pas toen ik weer in mijn suite was, bleek hoe vermoeiend de laatste dagen waren geweest. Ik viel als een blok in slaap en de volgende ochtend was ik nog net op tijd voor de lunch.
                                      ----------------------------------------------------------------------

                                      Toen ik het trainingsveld opliep kwam Aldo me al tegemoet.
                                      “"Buona giornata capo Marco è tornato."” Riep ik lachend en drukte de totaal verbouwereerde Aldo krachtig de hand. Hij had alles verwacht maar niet dat ik hem in zijn eigen taal zou begroeten. De dure cursus had dus wel nut gehad.
                                      Aldo probeerde me uit te leggen wat de laatste dagen allemaal was gebeurd op de club, maar ik verstond er eerlijk gezegd weinig van. Hij praatte gewoon te snel.

                                      “"se parli lentamente, posso capirti bene."” Zei ik rustig en probeerde hem wat langzamer te laten praten.

                                      En dat deed hij. Hij praatte zo langzaam dat zelfs ik het gevoel had dat hij met een doof persoon sprak. Maar dat was ik gelukkig niet. En liplezen kon ik ook niet.

                                      Aldo vertelde uiteindelijk dat hij de trainingen conform mijn planning had doorgevoerd en dat we 2 huurspelers erbij hadden gekregen. Ene Ibourahima Balde, 18jr, spits en Hachim Mastour, 19jr MC/S. Voorts verzekerde hij me dat alle spelers iets wilden laten zien tegen serie A ploeg Cagliari. Nou ik was benieuwd.
                                      ----------------------------------------------------------------------



                                      Noteringen zijn leuk en kloppen aan het einde meestal niet. Leuk voor Ferretti en hopelijk laat die het zien ook.
                                      ---------------------------------------------------------------------




                                      Allicht dat Cagliari de favoriet is. Erger zou zijn als dat niet zo was, maar gewonnen hebben ze nog niet. En volgens mijn idool JC is een bal rond en kan alle kanten op.
                                      ---------------------------------------------------------------------

                                      Zoals gebruikelijk bij verre uitwedstrijden stapten we op tijd de bus in en vertrokken naar de Sardegna Arena in Cagliari. De serie A club en onze tegenstander. Geprognosticeerd als 16e met 8047 seizoenkaarthouders. Het stadion van de Rossoblu, zoals hun bijnaam luide, was vrij nieuw. 16239 toeschouwers kon het vatten met een mooie grasmat. Spijtig vond ik dat slechts 8 fans meegereisd waren en Giuseppe stemde toe dat ze met de spelersbus mee mochten.

                                      Het stadion was indrukwekkend en het aantal toeschouwers ook. Er waren slechts 3115 toeschouwers op deze wedstrijd afgekomen. Blijkbaar vonden ze ons niet interessant genoeg. Vreemd genoeg was ik blijkbaar de enige die van de entourage onder de indruk was. Mijn spelers in elk geval niet. Weliswaar verstond ik niet alles wat ze onderling bespraken maar wel dat ze Cagliari een "‘poepje wilden laten ruiken"’. Van mij mag het. Beter gezegd ik hoop het zelfs.

                                      Het elftal van Cagliari, dat zo een kleine 96 miljoen Euro op het gras bracht en waarvan hun topspeler meer waard was dan onze complete club en de hele selectie, kwam op mij nogal arrogant over. Tijdens hun warming-up leken ze wat lamlendig en ik meende een behoorlijk portie onderschatting te beproeven. Hun balbehandeling liet daarentegen niets te wensen over, maar een keer raken was er niet bij. Blijkbaar dachten ze met hun circusacts indruk op ons te kunnen maken.

                                      In de voorbespreking had ik nog tegen mijn jongens gezegd dat we niet tegen Juventus of een echte topclub zouden spelen, maar slechts tegen een gedoodverfde degradatiekandidaat en de nummer 16 van de serie A. Maar ja, het verschil was desondanks toch wel groot zo te zien, maar niet qua leeftijd. Want wij hadden een oud basiselftal. Doordat aanvallende rechter vleugelverdediger Luca Parodi geblesseerd was, mocht de 18jr huurspeler Pio Schavi zijn opwachting maken. Hij was tevens de jongste speler op het veld.

                                      Voordat de wedstrijd begon kreeg ik van hun hoofdcoach, ene Diego Lopez, afkomstig uit het land van de bijter Suarez, dus Uruguay, een slap handje. Deze man had 39 interlands voor zijn land gespeeld en met River Plate de Copa America gewonnen. En dat straalde hij ook uit. In mijn beleving maakte hij deel uit van de categorie A.K. en dat zijn en worden mijn vrienden niet. Wat A.K. betekend? Arrogante kwal. Of die het was, ik weet het niet en het interesseert me ook niet. Voorlopig is hij en zijn club onze tegenstander.


                                      De scheids zag er competent uit en zo floot hij ook. Soms strak en volgens het regelboekje en dan weer iets losser en redelijk veel doorlatend a la Nijhuis. Wij mochten aftrappen en ik draaide me om en wandelde richting dug-out toen plots Aldo opsprong, beide handen schreeuwend de lucht ingooide en op me af kwam stormen. Ik zette me schrap, ving hem als het ware op en hield hem even vast tot dat die weer enigszins gekalmeerd was. Naar het veld kijkend zag ik dat de scheids naar de middencirkel wees en iemand op me afstormde die het hele elftal achter zich aan had. Net mijn vriendin Nel tijdens een van haar wildste momenten vloog Ferretti op mij af en om mijn nek en de rest van ons team deed mee. Het duurde even voordat ik me weer kon bewegen. Uit onze eerste aanval had Ferretti gescoord en stond het 0 : 1 voor ons. Kon het mooier? Nee toch.

                                      In het vak naast mij keek signore Lopez hoogst verbaasd uit zijn ogen. Hij kon het gewoon niet geloven. Na 2 minuten al met 0 : 1 achterstaan tegen een nietig C-clubje uit de provincie.
                                      Nou om eerlijk te zijn ik kon het ook niet geloven, want ik had veel verwacht maar dit toch echt niet.

                                      De wedstrijd werd hervat en ik keek steeds meer mijn ogen uit. De complete achterhoed stond als een muur. Jonkie Schavi speelde alsof hij vaste basisspeler was en deed niet onder voor de linker vleugelverdediger Martin. Samen zorgden zij ervoor dat onze voorhoede meer voorzetten kreeg dan ze aankon. Rocca en vooral Capodaglio heersten op het middenveld en de tegenstander kon geen grip krijgen op Ferretti. Linker spits Matta Marchi speelde verdienstelijk en voerde de druk op met een aantal gevaarlijke kopballen. Andres Ponce had heel veel moeite met zijn directe tegenstander waarvan hij nooit loskwam. Hij was teleurstellend onzichtbaar en kwam vrijwel nooit in een positie om op doel te schieten. Toch heb ik hem laten staan tot en met de rust, omdat ik twijfelde of ik Voltan of Guerra in moest brengen. De gedachte om de jonge Balde te brengen kwam in mij niet op. Het was een Senegalese Spanjaard, geboren in Barcelona, en afkomstig van Sampdoria. Ik had hem nog nooit zien spelen en wist totaal niet wat ik aan hem had.

                                      Tijdens de rust voelde het hele elftal zich ijzersterk. We stonden tenslotte met 0 : 1 voor en het zag er niet uit dat wij als verliezers van het veld zouden gaan. Per individuele klasse en op het technische vlak konden wij uiteraard niet aan de tegenstander tippen, maar alles wat ze deden was gewoon te omslachtig. Er zat teveel franje in hun spel of zoals ik tegenwoordig op zijn Italiaans dien te zeggen: “troppi fronzoli nel loro gioco” . Het was niet direct genoeg en alles duurde veel te lang waardoor wij ons steeds weer konden positioneren ze op konden vangen en snel om konden schakelen.

                                      Veel hoefde ik in de rust niet te zeggen want voor de jongens was gewoon duidelijk dat dit onze wedstrijd was en die geven we niet uit handen.

                                      De tweede helft begon zo als de eerste was geëindigd. We waren hoe gek het ook mocht klinken de betere ploeg. Veel pressing, voor de tegenstander blijkbaar teveel pressing want ze raakten steeds meer in paniek, en steeds meer druk. Met veel beweging in ons spel en de ballen zo snel mogelijk naar voren. Het liep als een trein. Alleen Ponce kon het niet bijbenen. In de 66e minuut vond ik het welletjes en haalde hem eraf om hem tegen zichzelf te beschermen. Hij had gewoon zijn dag niet en een te goede tegenstander.
                                      Aldo had vooruitdenkend Guerra, Voltan en Balde al laten warmlopen. Joost mag weten wat me bezielde maar ik wees jonkie Balde aan als wissel voor Ponce. Een ventje dat ik nog nooit had zien spelen maar die op mij de indruk maakte van ' ‘ik doe het wel even'’. Niet dat hij een imposante figuur had met zijn slechts 179cm en 70kg, maar het was het vuur in zijn ogen dat het hem deed. Hij was gretig en gedreven. Tenminste zo kwam die op mij over en dus stuurde ik hem tot verbazing aller het veld op.

                                      Het duurde precies 3 minuten tot hij scoorde. 0 : 2. Ik had moeite een enthousiaste Aldo van mijn lijf te houden en voelde euforie in mijn opkomen.

                                      In de 80ste minuut wisselde ik Martin, die inmiddels geel had en op was, tegen Paolo Marchi, die voor nieuwe druk naar voren zorgde over de linker flank.

                                      7 minuten later verraste jonkie Balde ons opnieuw door de 0 : 3 aan te tekenen en gooide de wedstrijd definitief op slot.

                                      Onze buurman in het vak ernaast was dicht bij een hartinfarct. Diego Lopez liet zijn Zuid-Amerikaans temperament spreken en voerde een parodie op en wel een combinatie van Diego Simeone en Jürgen Klopp, zoals alleen hun dat kunnen en vaak langs de lijn excelleren. Heerlijk als een tegenstander, die je als A.K. ingeschaald hebt, volledig buiten zinnen is omdat die van je team verliest. Sorry dat ik het zeg, maar ik genoot ervan. En ik niet alleen ook mijn team, mijn staf en onze 8 meegereisde fans.

                                      In de 90ste minuut haalde ik Rocca eraf, hij dacht dat het een publiekswissel was maar ik deed het omdat hij geel had en eveneens op was. Voor de laatste minuten mocht Dettori er nog in.

                                      Toen raakte een speler van Cagliari geblesseerd en kon niet verder. Ze hadden al 3x gewisseld dus jammer voor hun.

                                      In de 92ste minuut, praktisch met het eindsignaal scoorde nog Castan de 1 : 3. Jammer maar niemand vond het erg want de wedstrijd was gewonnen en wij waren niet alleen de moralische winnaar maar gewoon DE WINNAAR.
                                      Signore Lopez verdween met het schaamrood op zijn kaken en ik heb hem nadien ook niet meer gezien. Bovendien had ik het te druk, want ik heb al mijn spelers nog even persoonlijk bedankt en gefeliciteerd met hun overwinning.

                                      Tjonge, tjonge... wie had dat gedacht. Het geeft toch een lekker gevoel als je als overwinnaar uit de strijd komt temeer als je het totaal niet hebt verwacht.




                                      --------------------------------------------------------------





                                      Last edited by germandutch; 21 jul 2018, 11:51.

                                      Comment


                                        #20
                                        [FM18/LLM] la passione e il calcio in Italia

                                        De journalist van RealSport deed met zijn lulverhaal mijn jongens te kort. De tegenstander speelde pas twee minuten voor het einde met 10 man en hij deed het voorkomen dat wij van een tegenstander hadden gewonnen omdat ze met 10 man speelden. Wij profiteerden niet optimaal van een overtalsituatie want het stond al 0 : 3 en er waren nog slechts 2 minuten te spelen toen hun met 10 man kwamen te staan. Over dit soort denigrerende berichtgevingen kan ik me bijzonder kwaad maken. Een sportjournalist moet wel opjectief en correct zijn en niet POEP schrijven. Hij hoeft ons niet de hemel in te schrijven maar moet wel onze prestatie op juiste waarde schatten. Ik ben niet haatdragend maar ik zou heel graag met deze gast eens 10 minuten in onze kleedkamer opgesloten worden.
                                        --------------------------------------------------------------------------






                                        --------------------------------------------------------------

                                        Bij de receptie van het Aromi Piccolo Hotel lag een pakje op me te wachten. Uiteraard had ik mijn nieuw adres gelijk aan Nel en mijn vader doorgegeven. En mijn oude heer had er gelijk gebruik van gemaakt en mij iets opgestuurd. Het bleek een boekje te zijn. De vertaling van een Engelstalig boekje van 416 bladzijden uit het jaar 2000. Op het bijgesloten briefje deelde hij mij mede, dat ik s avonds voor het slapengaan en om mogelijke verveling te voorkomen het bijgaande boekje moest lezen. Volgens hem uitermate interessante lectuur en iets waardoor ik meer inzicht in het Italiaanse voetbal in de onderste regionen (serie C enz.) zou krijgen. Vervelen zal ik me nooit, zeker niet in deze mondaine badplaats.
                                        Overdag had ik mijn handen vol aan de werkzaamheden op de club en s avonds, als ik alleen op mijn kamer of nu suite was, deed ik iets waarvan de ouwe heer niets wist en wat hij nooit goed zal keuren. Hij had het altijd al verschrikkelijk gevonden als ik het deed en ik deed het al jaren en heel vaak. Ik was een gamer. Ik speelde regelmatig en veel en vaak maar altijd slechts een game en wel Footballmanager. Momenteel Footballmanager 2018, de laatste versie. Om eerlijk te zijn ik speelde al sinds mijn 14e levensjaar Footballmanager en elk jaar kocht ik weer de nieuwste versie. Verslaafd was ik er net niet aan maar wel verknocht.
                                        En natuurlijk was ik lid van een handvol desbetreffende websites zoals Managers United, FM Inside, Sports Interactive Community, FM Scout, FM Base, Passion4FM, Footballmanagerblog en Meistertrainerforum. Er was altijd zoveel nieuws dat je nooit tijd kreeg om je te vervelen.

                                        Enfin, toen ik het boekje uitpakte kwam de titel mij bekend voor:

                                        The Miracle of Castel di Sangro / Het Wonder Van Castel Di Sangro

                                        Castel di Sangro is een typisch Italiaans dorp met 5.000 inwoners, een pizzeria, een bioscoop, weinig toeristen en zo nu en dan een aardbeving. Niets bijzonders dus, totdat de plaatselijke voetbalclub al haar wedstrijden gaat winnen en zo in een paar jaar tijd doorstoot naar de Serie B, de op één na hoogste divisie.
                                        De club moet zich nu zien te handhaven in de strijd tegen teams uit steden als Genua, Turijn, Verona en Palermo. In Het wonder van Castel di Sangro doet de Amerikaanse journalist Joe McGinniss op ontroerende en komische wijze verslag van dit mirakel.

                                        Volgens mij had ik of verleden jaar of dat jaar ervoor zowel op de site van Managers United alsook FM Inside er iets over gelezen. Het was toen een soort uitdaging, waaraan ik echter niet kon meedoen omdat ik het desbetreffende bestand, wat nodig was om het te spelen, niet kon downloaden. Nu kon het niet meer want het Wonder van Castel Di Sangro was nog slechts een Fata Morgana, omdat de club in het amateurvoetbal verdwenen was. Nu had ik dus het boekje en lezen zal ik het zeker wel. Jammer was alleen dat het in het Nederlands was. Italiaans had volgens mij beter geweest zeker met het oog op het vervolg van de taalcursus. Maar goed, dagelijks een van de sensatiekranten lezen doet het ook. Alhoewel, ook een krantenartikel lezen is nog niet zo makkelijk, want zonder de hulp van mijn woordenboek en de Google vertaler kom ik niet verder dan het lezen van enkele fragmenten.
                                        ---------------------------------------------------------------




                                        De op een na laatste oefenwedstrijd tegen laagvlieger Lecco maakte duidelijk hoe een aantal van mijn selectiespelers in elkaar steken. De eerste 11, het vaste basiselftal, deed gewoon zijn stinkende best en liet mooi en vloeiend voetbal zien. Binnen 21 minuten stond het 0 : 4 door doelpunten van 2x Ferretti, M. Marchi en Martin. Toen was de wedstrijd feitelijk al gespeeld.

                                        Na de rust wisselde ik de complete achterhoede inclusief keeper en toen kwam de klad erin. De 6 ingevallen spelers toonden slechts een uiterst matige inzet en speelde allen als een drol.
                                        In de 58ste minuut scoorde Ferretti zijn hattrick en wisselde ik ook het middenveld en de voorhoede.
                                        En ja hoor, alsof ze het hadden afgesproken plots stonden alleen nog maar volledig miskende ballerina's op het veld, die slap en ongeïnteresseerd tegen het balletje trapten en geen zin hadden om iets te laten zien. Ik wist niet wat ik zag. 45 minuten niets als POEP. Gewoon om je dood te schamen. De scheids liet geen seconde extra spelen en was blij toen hij af kon fluiten.






                                        Op de gang naar de kleedkamer beklaagde de scheids zich bij AM Aldo over het walgelijk slechte spel van de tweede helft, die met een schaamrode kop luisterde en zich continu excuseerde.

                                        In de kleedkamer greep ik in. Goed het was een oefenpot maar ik laat me door mijn eigen spelers niet voor lul zetten. Oefenpot of niet als je het veld opgaat dan doe je je best en doe je dat niet dan ben je bij mij aan het verkeerde adres. Ik maakte een splitsing. Op de rechter bank moesten de 11 basisspelers gaan zitten en de 11 wisselspelers op de linker bank. Zonder stemverheffing en kalm bedankte en feliciteerde ik het basisteam voor het goede spel in de eerste helft.

                                        En toen ging ik voor de linker bank staan, breedbeenig, uitdagend en enigszins irritant. Ik ben dan weliswaar geen Italiaan en heb ook geen Zuid-Europees temperament maar ik ben iemand van boven de rivieren zoals de Brabanders het enigszins met vrees zouden zeggen. Een keiharde Rotterdammer die van wanten weet en niet op zijn bekkie is gevallen. En, niet te vergeten, ik ben Capo Marco. Met stemverheffing a la Louie van Gaal en soms overslagende stem, zo woest was ik, maakte ik hun duidelijk wat ik van hun in elke wedstrijd wilde zien. En dat ik dat wat ze nu hadden laten zien nooit meer wilde zien. Sommigen keken mij verbaasd aan en enkele zelfs met een stomme glimlach op hun gezicht en daar kan ik nu helemaal niet tegen. Ik schold ze verrot. En hoe! Mijn Italiaans was weliswaar niet perfect, maar ze begrepen me en vooral begrepen ze alle scheldwoorden die ik ten gehore gaf en dat waren er een hoop. Het werd van kwaad naar erger, uiteindelijk schokken ze zich te pletter.

                                        Mijn luidruchtig optreden had tot gevolg dat enkele stewards nieuwsgierig voor de kleedkamerdeur stonden omdat ze bang waren dat er gevochten werd. Aldo kon de heren na een korte uitleg weer wegsturen.
                                        ------------------------------------------------------

                                        Comment


                                          #21
                                          [FM18/LLM] la passione e il calcio in Italia


                                          Onze laatste oefenwedstrijd stond voor de deur en wel thuis tegen serie B club Avelino. Geprognosticeerd op de 21ste plaats, een verwachte degradant met de bijnaam Biancoverdi. Volgens mijn inmiddels bescheiden Italiaanse kennis zou het Wit Groen moeten betekenen, blijkbaar de kleuren van de club. Een laagvlieger die we zouden kunnen hebben, mits we goed genoeg waren voor een plek in de top van de serie C. Nou we zullen zien.

                                          Bovendien begon nadien gelijk mijn belangrijkste taak: definitieve samenstelling van de selectie, bepaling van de tactiek en het opstellen van trainingsschema's. En wel de algemene, wedstrijd-gerichte en individuele. Bestaande tekortkomingen in kaart brengen van het team en de spelers in het bijzonder. En dan natuurlijk het wegwerken van die tekortkomingen en spelers beter maken. Omdat ik mijn elftal slechts heel sporadisch en liefst helemaal niet aanpas aan de tegenstander was ik niet van plan de videobeelden van alle tegenstanders te bekijken en te analyseren. Dit werd een taak voor AM Aldo, waarbij hij zelf mocht bepalen wat hij wilde bekijken en wilde analyseren.
                                          Mijn tactiek zat al in mijn hoofd en die was bruikbaar zowel in thuis- alsook in uitwedstrijden. En als we om welke reden dan ook hiermee niet konden winnen dan had ik nog een alternatief achter de hand. Zelfde basissysteem maar met positionele en instructieve aanpassingen. Dus werk zat de komende 7 dagen na de laatste oefenpot. Nel was al op de hoogte dat ik voorlopig niet naar Tilburg kon komen, maar mij volledig op de competitie zal focussen.
                                          -------------------------------------------------------------



                                          Dit was mij niet helemaal duidelijk. De voorbereiding was nog niet afgesloten en ik moest al de aanvoerder en vice-aanvoerder benoemen. In het afgelopen seizoen waren dit Emerson en Ranellucci geweest, beiden centrumverdedigers en de oudsten van het team. AM Aldo adviseerde Emerson en Legati. Emerson leek mij de juiste aanvoerder, hij was weliswaar de oudste maar ook een van de beteren en de slimste. Mogelijkerwijs was dit tevens zijn laatste seizoen als verdediger. Legati was een huurspeler. In mijn opinie neemt de huidige vice-aanvoerder het komend seizoen van Emerson over als die stopt. Middenvelder Capodaglio leek mij daarom de juiste vice-aanvoerder. Het team en de spelers in het bijzonder hadden geen bezwaar dus mijn keuze was bindend.
                                          -------------------------------------------------------------

                                          Voor de wedstrijd tegen serie B club Avelino maakte ik in de kleedkamer de spelers duidelijk dat ik in de rust niet meer het hele elftal zou wisselen. Wissels in de eerste helft worden alleen n.a.v. blessures of gele kaarten voorgenomen. Dit geldt ook voor het eerste kwartier in de tweede helft. Nadien wordt alleen nog gewisseld n.a.v gele kaarten en conditionele problemen. Reden: de schaamteloos teleurstellende tweede helft tegen Lecce.

                                          Het basiselftal was het er uiteraard mee eens en de rest nam het ter kennis, maar ze vonden het uiteraard niet leuk.

                                          Avelino speelde zo als ik het had verwacht. Traag, omslachtig en zondagsavondvoetbal. Maar helaas wilden mijn jongens laten zien dat ze in de basis hoorden en van begin af aan ging het gas erop. Na 44 minuten mochten de spelers van Avelino blij zijn dat het slechts 3 : 0 stond. Ze werden compleet door ons verrast en aan alle hoeken en kanten voorbijgelopen. Onze 427 toeschouwers hadden een prachtige eerste helft gezien en dat lieten ze horen ook. Mijn spelers kregen een staande ovatie toen ze in de rust de kleedkamer opzochten.

                                          In de 71ste minuut scoorde rechterspits Ferretti zijn derde doelpunt en was zijn hattrick compleet. Bij de stand van 4 : 0 ging het gas eraf en werd het tijd voor de circusacts, de circo atti. Midden in de door een aantal van onze spelers ingelaste showelementen maakte Avelino de 4 : 1 maar niemand die zich er druk om maakte. Integendeel het doelpunt werd met veel gejuich ontvangen want het werd ze gegund. Verder kwamen ze echter niet.

                                          Wij hadden ons ontwikkelt tot de kampioen van de voorbereiding.






                                          -----------------------------------------------------------

                                          Comment


                                            #22
                                            [FM18/LLM] la passione e il calcio in Italia


                                            De voorbereiding zit erop en nu dien ik spijkers met koppen te slaan. Het eerste wat me opviel was dat er slechts twee keepers beschikbaar waren. Beiden bij het eerste en geen enkele keeper bij het tweede team. Dus rolde de eerste opdracht voor hoofd scouting Filippini uit mijn koker: zoek twee jonge keepers voor het tweede elftal, waarvan eentje regelmatig bij het eerste team betrokken wordt.

                                            Mijn eerste taak is de samenstelling van de definitieve selectie van 25 spelers. 11 vaste basisspelers, 11 back-ups en een extra vleugelverdediger, die links en rechts kan spelen; plus een extra middenvelder en een extra spits, inzetbaar op alle drie posities.

                                            Wat de keepers betreft zo was ik snel klaar omdat we er maar twee hebben en beiden zitten bij het Eerste.
                                            GK = Caglioni 33jr, back-up Livieri 20jr

                                            VCR = Legati 31jr, back-up Bagadur 21jr
                                            VC = Felipe 20jr, back-up Ranelluci 21jr
                                            VCL =Emerson 36jr, back-up Gabbia 17jr

                                            VVR = Parodi 22jr, back-up Schavi 18jr (Parodi is geblesseerd, dus speelt Schavi en is Tandardini 18jr zijn back-up)
                                            VVL = Martin 29jr, back-up Paolo Marchi 26jr
                                            Plus extra VVL/R (voorlopig) Tandardini 18jr

                                            MCR = Rocca 21jr, back-up Dettori 34jr
                                            MCL = Capodaglio 32jr, back-up Vitofrancesco 28jr
                                            Plus extra middenvelder Raffaello 29jr

                                            SR = Ferretti 30jr, back-up Balde 18jr
                                            SC = Ponce 20jr, back-up Mattia Marchi 28jr
                                            SL = Mastour 19jr, back-up Guerra 27jr
                                            Plus extra spits Lorenzo Staiti 30jr


                                            Voorlopig ga ik met bovengenoemde selectie de competitie in. De spelers Luche, Voltan, Loi en Magnino gaan naar het tweede team.
                                            Gekozen hebben we tevens voor het tactisch systeem 5-2-3 VV aanvallend, want we hebben een meevoetballende keeper en een positioneel sterke achterhoede, waardoor wij ver vooruit kunnen en moeten verdedigen (tegen de middenlijn aan), een briljant middenveld en een uitermate bewegelijke voorhoede die laag en in de ruimte moet worden aangespeeld. In de voorbereiding lukte het om op die manier te spelen dus hoop ik dat we ook in de competitie iets kunnen betekenen.

                                            Raar is wel dat we maar liefst 9 huurspelers in de selectie van 25 hebben. En 5 van de 9 staan vast in de basis. Maar niemand maakt zich hierover druk. Integendeel, want als we dit jaar goed presteren dan krijgen we volgend seizoen huurspelers van de andere moederclub, Atalanta serie A. En uiteindelijk is mijn doel goed presteren met de club zodat ik komend seizoen in aanmerking kan komen voor een stap hoger en dat kan zijn een serie B club, of Jupiler League, of 2e divisie D, league One E of iets dergelijks. We zullen zien. Voorlopig zit ik hier goed en Italiaans leer ik niet voor niets.
                                            --------------------------------------------------------------



                                            Het bestuur eist een plek in de play-offs en we moeten de tweede kwalificatieronde van de Italiaanse beker bereiken. Gezien de resultaten van de voorbereidingswedstrijden lijkt me dit niet onmogelijk. We zullen zien.
                                            --------------------------------------------------------------


                                            --------------------------------------------------------------



                                            Onze eerste competitiewedstrijd is thuis tegen Fermana FC. Deze club zegt me helemaal niets. Behalve dat het een club is zoals de meeste clubs in de serie C die veel huurspelers in hun gelederen hebben. Net als wij.

                                            Ondanks het feit dat we maar slechts 240 vaste seizoenkaarthouders hadden, waren toch 796 toeschouwers naar onze eerste competitiewedstrijd gekomen.
                                            Maar als je weet dat Salo maar liefst 10.634 inwoners heeft plus enkele duizend vakantiegangers dan stelt het aantal seizoenkaarthouders en het aantal toeschouwers bijzonder weinig voor. Waarom ik hierover val? Omdat ik, voordat ik mijn trainersdiploma haalde, als Marketing PR communicatie specialist afgestudeerd ben en dat ik weet waarover ik praat. Volgens mij slapen ze op de marketingafdeling van Salo of doen hun werk niet goed. Wij moeten minimaal 1000 tot 1500 toeschouwers per thuiswedstrijd trekken en ik ben overtuigd dat ik Giuseppe en het bestuur kan overhalen om hier iets aan te doen. Waarbij ik wel alleen een adviserende rol in het geheel ambieer.


                                            We begonnen de wedstrijd op een ietwat matige manier. Een veel te laag tempo waardoor de tegenstander het idee kreeg dat er hier iets te halen viel. Pas toen nieuweling Mastour, die voor het eerst mee mocht doen en linker spits speelde, in de 40ste minuut de 1 : 0 maakte was duidelijk dat wij niets cadeau geven. Mastour had mazzel want feitelijk was ik van plan om hem na de rust te wisselen, omdat hij 39 minuten slechts achter de feiten aan heeft gelopen.

                                            VVR Schiavi kreeg geel wegens protesteren en mocht in de 62ste minuut inrukken. Tantardini kwam in zijn plaats. De tegenstander verdedigde met man en macht en had de grootste moeite onze aanvallen af te slagen. In de 67ste minuut kopte Martin de 2 : 0 in het net. En in de 82ste minuut zette Ponce met de 3 : 0 de wedstrijd definitief op slot.

                                            Wat mij bijzonder verbaasde was het feit dat wij twee doelpunten met kopballen maakten ofschoon wij min of meer de slechtste koppers van de serie C zijn. En dan te bedenken dat beide spelers slechts 176 cm lang zijn en Martin maar sprongkracht 7/koppen 9 en Mastour sprongkracht 8/koppen 6 heeft. Deze twee ‘shorties’ koppen ons naar de overwinning. Dat zegt alles over de verdediging van de tegenstander die twee centrumverdedigers van 185 en 188 cm en VR en VL van elk 182 cm lengte had.





                                            Hoe dan ook onze eerste wedstrijd was succesvol en wij hebben de drie punten dikverdiend in de knip.


                                            Comment


                                              #23
                                              Veel succes aan het Gardameer toegewenst! Hopelijk kun je van Salo een club maken die zichzelf op de Italiaanse voetbalkaart zet.

                                              Comment


                                                #24
                                                Oorspronkelijk geplaatst door ElMarcos Bekijk berichten
                                                Veel succes aan het Gardameer toegewenst! Hopelijk kun je van Salo een club maken die zichzelf op de Italiaanse voetbalkaart zet.
                                                dank je wel. ik ga mijn best doen.

                                                Comment


                                                  #25
                                                  [FM18/LLM] la passione e il calcio in Italia

                                                  Je eerste overwinning mag of beter gezegd moet je vieren en juist dat was ik vanavond van plan. Na een uitgebreid diner vestigde ik me in de hotelbar, koos een hoektafeltje van waar ik alles goed kon overzien en bestelde om te beginnen een ijskoud biertje. De gasten die heel sporadisch en langzaam binnendruppelden waren allen middeleeuwse stelletjes en blijkbaar vaste hotelgasten. Ik hoorde Engels, Duits, Italiaans en bekende klanken van een verdwaald stel uit Limburg.
                                                  Mijn feestje zal dus bestaan uit drie, vier biertjes en dat was het dan. Iets leuks om er een gezellige avond mee te hebben zat er voor mij niet bij. Voor fris, jong en wild a la Katja Schuurman, maar dan natuurlijk de oorspronkelijke versie van 20 jaar geleden, moest ik toch echt wel ergens anders zijn.

                                                  Ter compensatie bestelde ik een ijskoude Jägermeister bij het volgende biertje, toen de oudere van de twee eigenaressen en zussen binnenkwam. Ze droeg een soort dirndl en eerlijk is eerlijk, ze mocht dan misschien eind 50 zijn, maar jeetje Maria ze mocht er nog wezen. De mannen van het Duitse gezelschap had moeite hun ogen binnenbord te houden en de rest van de kerels inclusief mezelf zat ook te gluren.

                                                  Ik zat hier in hartje Italië maar waande me plots op het oktoberfeest in München. Je kunt een dirndl leuk vinden of niet, maar het zorgt er wel voor dat de Bossche bollen heerlijk vol, rond en stralend tot uiting kwamen. Ofschoon ik alles andere als een oedipuscomplex heb, was ik behoorlijk onder de indruk. Sommige van de gasten wisten blijkbaar haar naam. Herhaaldelijk riepen ze Sofia, zo heette ze dus blijkbaar.
                                                  Sofia, die naam paste bij haar en liet me denken aan iemand waar mijn vader ooit als jongeling op verkikkerd was. Een Italiaanse actrice met de naam Sofia Loren. Net als deze Sofia donkerblond en rondborstig. In elk geval had ze behalve een heerlijk lichaam met de juiste rondingen blijkbaar ook een gave. In een mum van tijd had ze de Duitsers zo ver dat die overstapten op wijn en niet op de gewone huiswijn maar de blijkbaar ietwat duurdere versie. Het duurde niet lang en de Engelsen volgden. De Italianen dronken sowieso wijn en slechts de centenneukers, het stel uit Limburg en ikzelf, bleven bij ons biertje. Na het 5e biertje kapte ik en zocht mijn kamer op. Ergens vond ik het wel jammer dat Sofia geen tijd had om met mij wat te communiceren en dat haar zus niet was opkomen dagen. Die had ik ook wel eens in een dirndl willen zien.
                                                  ---------------------------------------------------------------

                                                  Mijn dagen hier in Salo waren ondertussen wel wat eentonig. Elke ochtend van 6 uur tot 7 uur joggen, meestal op en om het strand, dan douchen en om 7.30 tot 8.30 ontbijten. Waarbij ik de Telegraaf, de Bildzeitung en La Gazetta dello Sport op me gemak zat te lezen. Om 9 uur naar de club voor de gebruikelijke dagelijkse werkzaamheden. Van 12 tot 2 uur lunchpauze of te wel pausa pranzo en vanaf 15 uur tot 18 uur algemene groepstraining. De spelers hadden van 9 tot 11 uur verplicht fitnesstraining en tussen 11 en 12 uur een groepje individuele training met mij en een groepje training op stilstaande situaties (hoekschoppen, vrije trappen, inworpen en penalty's) met Aldo. Vanaf 19 uur was ik vrij behalve natuurlijk op wedstrijddagen.
                                                  ---------------------------------------------------------------



                                                  Van deze 4 wedstrijden hangt veel af. Halen we de maximale 12 punten dan gaan we voor de play-offs en stiekem voor het kampioenschap. Verliezen we 1 of 2 of meer wedstrijden dan gaan de kopjes van de spelers hangen en kunnen we het schudden.
                                                  ---------------------------------------------------------------



                                                  Het was me haast gelukt om een bijzonder talentvolle keeper voor het tweede elftal binnen te halen. Maar ja, toen kwam Udinese en ze boden 3 keer zoveel aan salaris en weg was de keeper.




                                                  Net voor het sluiten van de transfermarkt lukte het ons toch nog tenminste een keeperstalent binnen te halen.
                                                  ---------------------------------------------------------------

                                                  Comment

                                                  Wat gebeurt er?

                                                  Collapse

                                                  There is currently 1 user online. 0 leden en 1 gasten.

                                                  Meeste gebruikers ooit online was 1.524, 9 nov 2010 om 16:04.

                                                  Working...
                                                  X