Mededeling

Collapse

.

.
See more
See less

[FM18/LLM] la passione e il calcio in Italia

Collapse
X
  • Filter
  • Tijd
  • Show
Clear All
new posts

    [FM18/LLM] la passione e il calcio in Italia



    Op uitnodiging van de algemeen directeur Giuseppe Pasini van de Feralpi Groep, de grootste Europese staalproducent, vertoefde ik samen met mijn vriendin Nel in Salo. Salo ooit een knus stadje en nu een elegante en luxueuze badplaats aan het Gardameer en de thuishaven van de Feralpi familie.

    Oorspronkelijk had Giuseppe mijn vader uitgenodigd. Ze kenden elkaar van zakelijke bijeenkomsten, beurzen en het feit dat mijn vader inkoper bij de Diehl Gruppe was en dus een van de grote staalafnemers. Omdat Giuseppe ook voorzitter van de voetbalclub FeralpiSalo was en ik ontiegelijk voetbalminded ben hebben ze afgesproken dat ik samen met vriendin Nel een week op visite mocht komen. Mijn vader gunde het mij min of meer want ik had net mijn voetbaltrainerslicentie gehaald en Giuseppe had geen bezwaar dat ik bij zijn club in de keuken mocht kijken. Bovendien was ik werkeloos en op zoek naar een club, dus voor mij een ideale opsteker.

    Nel, die totaal niet in voetbal geïnteresseerd was, was alleen maar meegekomen omdat Salo een toffe badplaats aan het Gardameer was en zij daar een lekker kleurtje kon halen. Bovendien genoot ze ervan als knappe mannen naar haar lonkten en haar prachtig figuur stiekem begluurden. Kijken mocht van mij, maar dat was het dan ook. Aanraken niet, want dan veranderde ik in een soort Badr Hari en dan kun je je beter uit de voeten maken.





    Op 8 juli kwamen we in Salo aan. Het onderkomen van de heer Giuseppe liet niets te wensen over. 8 slaapkamers en elke slaapkamer met een fraaie badkamer; fitnessruimte; bioscoopzaaltje; tennis court; buitenzwembad enzovoort. Een huis om een heerlijk weekje door te brengen. Nadat we ons in een ruime slaapkamer geïnstalleerd en opgefrist hadden mochten we de vrouw des huizes aan een antieke koffietafel vergezellen.
    Mij viel op dat onze gastheer Giuseppe een uitermate gespannen indruk maakte. Om het kwartier excuseerde hij zich even om een telefoontje te plegen of te beantwoorden. Dan veranderde de over het algemeen rustige en ingetogen gentleman in een temperamentvolle Italiaan die praatte met stemverheffing en geen weerwoord accepteerde. Ik verstond er niets van want ik ken geen Italiaans. Tegen ons sprak hij Duits, want hij had vroeger jaren in Duitsland gewerkt bij het Duitse filiaal van het Feralpi concern. Zijn vrouw sprak eveneens vloeiend Duits en ofschoon Nel wel een aardig woordje Italiaans kon spreken beperkte zij zich eveneens tot Duits.

    Toen we ons op onze kamer klaarmaakten voor het avondeten informeerde Nel me over hetgeen ze tijdens de telefoongesprekken van Giuseppe min of meer had opgevangen. Onze gastheer had iemand behoorlijk uitgescholden en blijkbaar ook nog op staande voet ontslagen. De laatste gesprekspartner van Giuseppe was een of andere jurist die alles in orde moest maken. Het waren mijn zaken niet dus ik had geen zin om er verder over na te denken en was het alweer vergeten voordat Nel uitgesproken was.

    De sfeer tijdens het avondeten was ietwat onderkoeld want Giuseppe had duidelijk nog last van de telefoontjes, hij was behoorlijk zenuwachtig en bleef zich maar excuseren omdat hij ergens mee zat waardoor hij zijn plichten als gastheer noodgedwongen verzaakte. Later op de avond werd de stemming wat beter want de rode wijn had zijn plicht gedaan.

    Giuseppe vertelde met passie over zijn club FeralpiSalo, uitkomend in de serie C en een van de kanshebbers op promotie en het kampioenschap. Het eerste elftal had net een vriendschappelijke wedstrijd in Rosenheim gespeeld en morgen zouden ze een korte training voltooien op de club in stadion Lino Turina. Natuurlijk was ik uitgenodigd om de training bij te wonen en bovendien mocht ik met hem ook twee oefenwedstrijden in Folgore Caratese en Pavia bezoeken. Op de 14e speelden ze thuis tegen Palermo en dat spektakel wilde ik uiteraard ook meemaken. De 15e moesten we terug naar Holland want Nel moest weer aan het werk.
    Last edited by germandutch; 12 jun 2018, 09:20.

    #2
    Succes in Italië, ga er vanuit dat jij de club mag gaan leiden

    Comment


      #3
      Succes in Italië

      Comment


        #4
        [FM18/LLM] la passione e il calcio in Italia

        Terwijl Nel en mevrouw Pasini in een gezellige communicatie bij de swimmingpool gewikkeld waren, nou pool het was meer een wedstrijdbad met 50m banen, vergezelde ik Giuseppe naar zijn club. Het stadionnetje van FeralpiSalo lag er netjes en goed onderhouden bij, met een strakke grasmat. Het daarachter liggende trainingsveld en de overige faciliteiten lieten echter te wensen over. Wat zeg ik: ze waren botweg slecht. Het veld moest hoognodig een keer gemaaid worden en de lijnen nieuw getrokken want ze waren amper nog te zien. Waarom ik alles in mijn notitieboekje noteerde mag Joost weten, ik deed het gewoon. Mocht Giuseppe achteraf vragen hebben dan kon ik hem hoe dan ook van de juiste antwoorden voorzien.

        Voor dat ik met Nel naar Italië was vertrokken had ik thuis het een en ander over de club in ervaring gebracht. Een korte recherche met behulp van Wikipedia en de website van FeralpiSalo. Het bleek een professionele club te zijn, opgericht in 1963 en uitkomend in serie C. Ze hadden 240 seizoenkaarthouders en werden dit jaar als 3e geprognosticeerd. Volgens insiders goed voor promotie en eventueel het kampioenschap.

        Thuis had ik een lijstje gemaakt van alle onderwerpen waar ik meer van wilde weten en de vraag was of ik de kans kreeg alles te vragen, te zien en te beleven. Mij interesseerde vooral de samenstelling van de selectie (van het 1e en 2e elftal), de leeftijdsgroepen en of de manager zijn spelers in categorieën qua capaciteiten had ingedeeld.

        Voorts de trainingsmethodes, de tactiek en waarop deze gebaseerd was en wie wat hoort te doen bij de oefenwedstrijden (planning, verplaatsing enz.) en de wedstrijden zelf. Daarnaast het kleedkamergebeuren, waar moet je op letten enz. om tot een hechte groep te komen?

        Dan de administratieve taken, wie doet wat enz.; het personeelsbeleid; sponsorwerving; scouting; transfers en de zoektocht naar een moederclub. Tenslotte de technische staf: wie en wat is nodig om een club goed te laten functioneren.

        Een hele waslijst dus en je mag je afvragen of Giuseppe wist wat die met mij tijdelijk in huis had gehaald. Weliswaar had ik geen enkele praktijkervaring in deze materie, uitgezonderd van een korte stage waarmee ik echter niet veel opgeschoten was. En volgens mijn vader en Nel was ik nog maar een zolderkamervoetbalwetenschapper of te wel een veredelde Laptopmanager annex werkeloze theoreticus. Natuurlijk hadden ze volkomen gelijk, maar niemand wordt als trainer/manager geboren. Mijn carrière moest feitelijk nog beginnen, mits ik natuurlijk een club kon vinden die mij in dienst wilde nemen. En, jammer genoeg, was dat voorlopig niet het geval want geen enkele club had trek in mij, noch als hoofdcoach, noch als assistent. Het feit dat ik hier in de keuken mag kijken komt dan ook als een geschenk uit de hemel. Want in Nederland lukte me dat niet omdat ik niet over de juiste relaties en kruiwagens beschikte. Anderzijds had ik geen zin om alleen maar pionnen te sjouwen.

        Toen wij het trainingscomplex opkwamen werden we ontvangen door 4 heren, eentje netjes in het pak en de overige 3 in een trainingspak van de club. Giuseppe stelde me aan de heren voor, die allen alleen maar in het Italiaans konden communiceren.
        De heer in het nette pak was Technisch Directeur Francesco Marrocu, 50jr afkomstig uit Cagliari en al 15jr bij de club. De hele selectie bestond blijkbaar alleen maar uit Italianen en waarschijnlijk kocht en of huurde hij alleen maar Italiaanse spelers, vandaar dat hij geen andere taal dan Italiaans kon.

        Alhoewel misschien zijn ze net zo chauvinistisch als de Fransen en verdommen ze het om in een andere taal te praten. Ik herinner me nog een geval met mijn oudere zus. Het is misschien niet het juiste voorbeeld maar we zullen het er mee doen. Mijn zus zat toen op Franse taalles en wilde perse weten of ze de juiste uitspraak te pakken had. Ik ben toen met haar naar Frankrijk gereden en wel naar Elsass Lothringen, zonder te beseffen dat die gasten daar ook Duits konden praten omdat dit deel ooit Duits was. Nou zuslief had zich goed voorbereid en flink zitten oefenen op een paar volzinnen en dus zochten we de eerste de beste winkel op die wij tegenkwamen. In vlekkeloos Frans dreunde ze een bestelling op en vol spanning hebben we op de reactie van de winkelbediende zitten wachten. Hij had blijkbaar gelijk door dat we uit Duitsland kwamen want haar Duits accent was nauwelijks te overhoren.
        Antwoord die gast in het Duits. We waren beiden perplex. Mijn zus was zo teleurgesteld dat ze er geen woord meer uitbracht. Dus greep ik in: "“Wir sind hier doch in Frankreich?” " Zei ik een beetje gepikeerd.

        “"Ja und?”" Blafte hij en keek ons met een stomme triomferende grijns aan.

        “"Jedesmal wenn ich in Frankreich bin versteht mich niemand und kann angeblich keiner Deutsch, Englisch oder eine andere Sprache ausser Französich.”" Zo zachtjes aan begon ik kwaad te worden.

        Hij leek op het eerste gezicht een beleefde bediende maar het was een echte lul. " “Die Deutschen sprechen fast nie Französisch und ich bin keine Sprachschule wo Sie Ihre Aussprache testen können. Entweder kaufen Sie etwas oder fahren wieder in Ihre Heimat?”"

        Nu was het genug. Ik kookte. "“Weisst Du was Du mich kannst…? Am Ar... lecken"” Ik zette een suffisant grijnsbekkie op en greep mijn zus bij de arm, dirigeerde haar naar de uitgang en zei: “"und zwar kreuzweise!”" Hij begreep me, want zijn hoofd werd vuurrood. Dat was mijn herinnering aan Fransen. Of Italianen ook zo waren, ik weet het nog niet maar zal er wel achter komen dacht ik.


        Een van de drie trainingspakkenmannen heette Pietro Marco Strada, 47jr, sedert 2 jaar in dienst van de club en behalve Hoofd Jeugdopleiding was hij de trots van de club. In elk geval deed Giuseppe dat zo voorkomen. Ook hij sprak alleen Italiaans.

        Nummer twee was het Hoofd Fysio en wel ene Alfredo Izzo, 26jr, dit jaar bij de club begonnen en een kind van de streek.

        De derde was Aldo Fava, 34jr en dus een generatiegenoot en afkomstig van Pavia, dus ook uit de streek. Hij was Assistent-manager en Giuseppe roemde zijn aanpassingsvermogen, ijzeren discipline en vastberadenheid. Van enige voetbalkennis werd vreemd genoeg niet gesproken.

        Ik miste iets, volgens mij was de staf niet compleet. Alvorens ik een vraag kon stellen zei Giuseppe: “"Onze manager heb ik gisteren ontslagen. Wij hadden niet dezelfde visie en hij probeerde mijn gezag te ondermijnen. Ik ben de voorzitter en hij is of was de manager en dus een passant. Dat was de reden van mijn ietwat slordig gastherengedrag.”"

        Ik naam het tot me maar gaf geen antwoord. Wat moest ik hierop ook zeggen. Ergens had ik het gevoel dat de aimabele Giuseppe in werkelijkheid een keiharde dictator was, vandaar ook dat hij zo gecharmeerd was van de Assistent-manager, die op mij overkwam als een legersergeant met als specialiteit het drillen van rekruten.
        Maar er was nog iets, vroeg ik me af. Want wie doet de scouting? Geen van de drie trainingspakken had iets met scouting te maken. Misschien was Hoofd scouting op het kantoor?

        “"Hoofd scouting was solidair met de manager en is ook opgestapt. Niet erg, want we kunnen ze beiden missen als kiespijn. TD Francesco is al met opvolgers in gesprek."” Giuseppe wees AM Aldo aan om mij verder wegwijs te maken en vertrok met de mededeling dat hij mij tegen de avond weer op zal halen. Lunchen kon ik in de clubkantine. En weg was die.
        Nou daar stond ik dan met een gids die me niet verstond en die me ook niets uit kon leggen.

        Signore Aldo riep iets tot de spelers die aan de opwarming bezig waren op het trainingsveld en ik hoorde een paar keer “allenatore di calcio” of iets dergelijks en nadien enkele keren iets met “dittatore”. Waar het over ging mag Joost weten in elk geval verstond ik er helemaal niets van.

        Twee van de spelers lieten de training training zijn en kwamen op mij af. In goed verstaanbaar Engels stelden ze zich voor. De jongere van de twee was spits Ferretti, 30jr en de aanvalsleider. De oudere was Emerson, een 36 jarige Braziliaan en het defensieve brein van het elftal. Iemand had hun wijsgemaakt dat ik de nieuwe manager was want ze noemden mij steeds Coach. Nou was ik wel een coach, alhoewel feitelijk een coach in wording en in het bezit van de juiste papieren maar ik was niet hun coach. Ik was hier om te leren en om kennis op te doen.

        Mijn uitleg interesseerde ze eigenlijk geen zak. Voor hun bleef ik de coach en voor alle vragen en opdrachten stonden ze te mijner beschikking. Discussies over wat nu wel of niet juist was had weinig zin want of hun Engels was toch niet zo goed of het kon ze niets schelen. Dus schudde ik hun hand en verkoos een bankje aan de zijkant van het veld om de training en de spelers gade te slaan.

        Wat gelijk opviel was het feit dat Signore Aldo er geen hout van kon. Commando's en opdrachten met stemverheffing geven deed die perfect maar zijn oefenstof sloeg werkelijk nergens op. Vandaar dat de spelers een beetje lusteloos rond draafden. Ze misten overduidelijk een echte coach die een goede training kon geven.


        Last edited by germandutch; 15 jun 2018, 17:27.

        Comment


          #5
          [FM18/LLM] la passione e il calcio in Italia

          8 spelers, waaronder Ferretti waren bezig met afwerken op een van de twee doelmannen die op het veld aanwezig waren. Echte vleugelspitsen hadden ze blijkbaar niet want Ferretti en vier anderen gaven ballen voor, die afwisselend drie spitsen er in moesten schieten. Van voorzetten kon je feitelijk niet spreken want het leek gewoon nergens op. En het afwerken was profs onwaardig. Vreemd genoeg waren ze wel allen goed in de balaanname en in trucjes a la Depay. Dus voetballen konden ze.

          Ik telde 7 spelers die bezig waren met een rondootje en die gasten hadden wel veel plezier in wat ze deden. In elk geval hoorde ik ze regelmatig lachen en van alles schreeuwen. Verstaan kon ik uiteraard niets. Helemaal niets.

          Op het andere doel liepen elk 2 spelers links en rechts met de bal te dribbelen en voor te zetten. En 4 verdedigers onder leiding van Emerson probeerden de ballen weg te koppen en of te controleren. De keeper kwam er af en toe uit en plukte een bal uit de lucht of stompte hem weg.

          In totaal telde ik 25 spelers en uiteraard maakte ik een aantal aantekeningen. Wat ik me afvroeg was welke tactiek dit team speelde want ik kon het aan de trainingen niet aflezen.

          Om 13 uur liep iedereen van het veld richting kantine, Signore Aldo voorop. Voor mij het sein om eveneens de kantine op te zoeken. Tot mijn verbazing stonden alle spelers voor de deur van de kantine en het leek alsof ze op mij stonden te wachten. Ferretti voerde het woord en had het steeds over “allenatore di calcio”. Joost mag weten waar die het over had?
          Emerson had blijkbaar een andere taak. Hij begon alle spelers aan me voor te stellen en dreunde hun namen op. Ik luisterde weliswaar naar de namen, maar kon geen een onthouden en vond ze wel op een enkele uitzondering na wel heel mooi klinken. De wijze waarop hij de namen uitsprak, zo zangerig als het ware, droeg daar natuurlijk ook aan bij.

          Signore Aldo zwaaide naar me en met mijn twee tijdelijke tolken nam ik plaats aan zijn tafel. We kregen pasta. Pasta.. ik ben totaal geen vriend van pasta. Spaghetti met een saus die op een soort Bolognaise leek. Omdat ik honger had slurpte ik het zo naar binnen. Ondertussen deden we een poging over alles en nog wat te communiceren. Waarbij ik angstvallig probeerde mijn mening over de slechte trainingen te mijden want ik had geen zin in onnodige discussies. AM Signore Aldo mocht dan over talenten beschikken waarvan Giuseppe gecharmeerd was, maar tot het geven van een goede groepstraining had hij gewoon geen kaas gegeten.

          Na de lunch en een extra koffie-uurtje liep iedereen weer het veld op om de training te hervatten. Terloops vroeg ik Emerson of ze een vast spelsysteem hanteerden en er op deze tactiek werd getraind? Hij vertelde dat hun inmiddels ontslagen manager voor een 4-3-1-2 tactiek met een defensieve middenvelder voor de defensie had gekozen. Met deze zeer defensieve tactiek hadden ze van het nietige Rosenheim gelijk gespeeld en dat was tegen het zere been van dittatore Giuseppe en de rest van het bestuur. Want die wilden aanvallend voetbal zien, spektakel als het ware. Omdat de manager weigerde de behoudende speelwijze op te geven en niet gewild was aan de eisen van het bestuur te voldoen werd hij gisteren op staande voet ontslagen. Het team inclusief Emerson was er niet rouwig om want ze hadden geen vertrouwen meer in de manager omdat hij te pas en te onpas de speelwijze aan de tegenstander aanpaste.

          Vanaf het bankje aan de zijlijn bekeek ik de verdere training en maakte wat aantekeningen. Om eerlijk te zijn de trainingen waren mij iets te eentonig, weinig wedstrijdgericht en feitelijk alleen wat bewegingstherapie. Hiervan kon ik dus niets leren, hooguit hoe het niet moet. Ik was dan ook blij toen Giuseppe me weer kwam ophalen en we naar zijn huis terug reden.

          Thuis aangekomen vertelde ik Nel wat ik had meegemaakt tijdens de training en vroeg ze na de betekenis van de woorden die telkens werden herhaald. “Allenatore di calcio” en “Dittatore” of zo iets. Nel moest er even over nadenken en ofschoon ik alles verkeerd uitsprak wist ze toch wat het moest zijn. Het eerste was Trainer en het tweede zoiets als dictator.

          Ergens kon ik me voorstellen dat ze Giuseppe een dictator noemden, ofschoon hij in de huiselijke kring zijn best deed om niet te autoritair over te komen. Hij leek een heel vriendelijke man maar wel iemand die net als Louie van Gaal totaal geen tegenspraak duldde en Aldo was zijn eigen marionet die precies deed en uitvoerde wat hij hem opdroeg. Dat de spelers mij trainer noemden was logisch, want als trainer werd ik aan hun voorgesteld. Alleen was ik niet hun trainer en had ook niet de intentie om het ooit te worden. Want ik was hier om te leren en om mijn management- en voetbalkennis aan te scherpen.

          We waren net klaar met ons toetje, toen de huishoudster, een gezette 60er die niet alleen de baas in de keuken maar ook baas over de dienstmeiden en de schoonmaakster was, op hoge poten binnenkwam en blijkbaar ongewenst bezoek aankondigde.

          Giuseppe was net bezig een verse fles rode wijn te openen, murmelde een excuus en volgde de huishoudster naar de hal. Ik hoorde enkele stemmen waarvan een ongetwijfeld van Signore Aldo was. Er volgde een luidruchtig groepsgesprek, een soort Italiaans onderonsje, waarbij dittatore Giuseppe hoorbaar de boventoon voerde.

          Signora Pasini schudde lachend haar hoofd. "“Altijd maar voetbal. Mijn man maakt zich alleen nog maar druk om voetbal. Ik wou dat die de club verkocht en met mij ging reizen. Azië, Amerika. Ik hou van reizen. Voetbal geeft stress en die club in het bijzonder. Giuseppe wordt helemaal gek als niet alles zo loopt als hij zou willen.”"

          Ieder zijn hobby dacht ik. Stress of geen stress, ik zou ook wel een eigen club willen hebben. Maar ja, voorlopig had ik helemaal niets. Wel een leuke vriendin en een trainersdiploma, maar geen werk.

          In de hal werd het rustig. Minutenlang was het praktisch stil. Ik nipte aan mijn glas rode wijn en vroeg me af wat de heren bekokstoofden? Lang hoefde ik er niet over na te denken, want plots dook Giuseppe in de deuropening op. Op een charmante manier vroeg hij aan de dames of die mij even mocht ontvoeren. Hij was de gastheer en ik de bezoekende gast, dus liep ik volgzaam achter hem aan de hal in.
          Inderdaad zat daar Signore Aldo en TD ….., de naam was ik even kwijt, iets dat leek op Marokko of zo? We drukten elkaar de hand en toen nam Giuseppe het woord.
          "“We zitten met een probleem”" begon hij kalm en gelukkig zonder stemverheffing. "“we hebben geen Manager en Aldo acht zich niet in staat om het eerste team te leiden.”"

          Ik zei niets, luisterde alleen maar. De kat was dus uit de zak. Ik was hier om wat op te steken. Dit was Italië en niet Loon op Zand, dus niet even om de hoek. Bovendien ik kon geen enkel woord Italiaans, noch spreken noch verstaan.

          “"Zoals u weet heb ik pas de Manager ontslagen, omdat ik een samenwerking met hem niet meer zag zitten. TD Francesco Marroccu heeft geprobeerd een nieuwe manager aan te trekken maar dat is niet gelukt. De trainersvakbond zit dwars. Ze hebben de managersfunctie bij onze club als besmet verklaart en nu durft niemand bij ons te werken.”"

          Begrijpelijk dacht ik, de bond zal wel gelijk hebben.

          “"Ik heb zojuist met uw vader gesproken. Hij is van mening dat u de juiste persoon bent om tijdelijk als Manager bij ons te werken. Dus mijn vraag aan u: bent u gewild om ons tijdelijk uit deze misère te helpen?”"

          "“Jeetje, U overvalt me. Ik spreek en versta geen Italiaans. Kan dus met niemand communiceren. Weet feitelijk niets van de club en de spelers. Hoe stelt u zich dat voor? Bovendien, als deze functie bij u besmet is dan zou ik dus nooit meer in Italië als Manager kunnen en morgen werken?”"

          “"Voor alles is een oplossing"” zei Giuseppe kordaat. "“Twee spelers spreken Engels en kunnen als tolk optreden. We zijn bovendien net met de voorbereiding begonnen dus alle tijd om club en team te leren kennen en te analyseren.”" Hij keek mij aan, zo in de trant van WAAG NIET TEGEN TE SPREKEN. "“De ban van de trainersvakbond zal over enkele maanden weer opgeheven worden. Dus het is niet de bedoeling dat u hier jaren werkzaam zult zijn. Misschien alleen tijdens de voorbereiding en die duurt tot 20 augustus. Dan kunt u beslissen of u verder door wilt gaan of niet?”"

          "“20 augustus. Dus 2 maanden."” Eerlijk gezegd ik wist niet wat ik hiermee aan moet. Hoe dan ook zou ik dat eerst met Nel en mijn vader moeten bespreken.

          "“We betalen u het zelfde salaris als uw voorganger, u krijgt een auto ter beschikking en we zorgen voor woonruimte.”"

          “"Wanneer moet u het weten?”"

          "“Liefst vandaag nog of beter gezegd binnen een uur.”"

          “"Ik zal het even met mijn vriendin en mijn vader moeten bespreken.”"

          "“Gaarne. Ga uw gang. Ik zie u dan straks weer.”" Hij leek zeker van zijn zaak. "“Uw vader wacht op uw telefoontje.”"

          Nel was perplex maar ook enigszins tevreden. Niet omdat ze tijdelijk van me af was als ik het mocht doen maar vooral omdat ik dan eindelijk weer geld in het laatje bracht, want momenteel moest zij alles betalen en dat ging ten koste van haar garderobe. Ze was gek op mooie kleren en shoppen.
          Last edited by germandutch; 18 jun 2018, 17:53.

          Comment


            #6
            [FM18/LLM] la passione e il calcio in Italia

            Nel is vrij nuchter aangelegd en kan goed relativeren. "“Als je het graag wilt dan moet je het doen. Ik hou je niet tegen, dat weet je. Maar het lijkt me verstandiger als je eerst met je vader praat, want hij heeft Giuseppe geadviseerd je te nemen en dat zal die niet zonder redenen gedaan hebben.”"

            Zoals zo vaak had ze gelijk. Dus belde ik mijn vader. Zijn uitleg was kort, krachtig en helder. Giuseppe was in zijn ogen weliswaar een harde man, maar eerlijk en recht voor zijn raap. Ik kon op zijn woord vertrouwen. Volgens mijn vader moest ik het doen. Woonruimte, gratis gebruik van een auto en minimaal 5000 Euro per maand voor 2 maanden. Mocht het bevallen en ik langer wilde blijven dan alleen tegen een redelijke salarisverhoging. Want ik moest vooral niet vergeten dat niemand op mij zat te wachten. Ik was niemand. Een van de vele trainers die nog niets hebben bewezen en die blij mogen zijn voor elke kans die ze geboden krijgen. Dit was mijn kans om als Manager bij een club te beginnen en die kans moest ik van hem niet laten schieten. 2 maanden of misschien een jaar in me zelf investeren, ervaring opdoen en dan zien we wel verder. Dat was zijn advies.

            Nel was het helemaal met mijn vader eens. "“Bij een bod onder de 5000 euro doe je het niet. Want je zult de taal moeten leren en dat kost ook geld."” Ze gaf me een kus en wenste me succes.
            Giuseppe en de twee andere heren zaten op me te wachten. TD Francesco haalde een papiertje uit zij zak en gaf het aan Giuseppe. Die keek er kort na en schoof het papiertje naar mij toe. “"Dit bedrag kreeg uw voorganger van ons per maand. Plus woonruimte en gebruik van een auto.”"
            Ik keek naar het bedrag. 10.500 Euro per maand. Niet slecht om te beginnen. Mijn besluit stond vast. “"OK, ik doe het.”"

            Giuseppe schudde mijn hand. “"Deal."” Zei hij. "“Onze jurist zal morgen het contract opstellen, in het Engels."” Hij stond op, nam afscheid van de twee heren en we zochten de dames op om de fles rode wijn soldaat te maken. En aangezien wij iets te vieren hadden volgden er nog twee. Het was geen goedkope huiswijn. Volgens Nel hadden we een behoorlijk bedrag opgedronken. Giuseppe informeerde de dames over onze deal en vertelde wat zijn plannen met mij waren.
            ---------------------------------------------------------------------

            De volgende ochtend ging het slag op slag. Om 9 uur stond TD Francesco met de jurist van de club voor de deur. Nel fungeerde als mijn “zaakwaarnemer” en las het contract rustig door. Als ik enthousiast over iets ben dan zie ik nogal eens iets over het hoofd, maar zij niet. Haar ontgaat niets vooral niet als het om geld gaat.



            Nel was tevreden en akkoord. "“Teken maar Mark.”"
            Nou dat deed ik dan ook. De deal was beklonken.


            ----------------------------------------------------------------------

            Na een uitgebreid ontbijt vertrok ik samen met Giuseppe en diens privéchauffeur naar de club. Een korte voorstelling aan staf en spelers stond op het programma plus een uitvoerig gesprek met de spelersgroep.
            We waren koud binnen toen kwam al de seizoensdoelstelling op tafel. Giuseppe liet niets aan het toeval over alles moest volgens een strakke structuur en zijn richtlijnen gebeuren.



            Het eerste wat me opviel was dat het salarisbudget al overschreden was. Niet met een groot bedrag, maar toch. Maar er was een transferbudget waarmee het salaristekort kon worden aangevuld. Dus ik hoefde niets tegen mijn principes te doen. Dat was al een geruststelling.
            ---------------------------------------------------------------------

            Er volgde een korte inofficiële voorstelling aan de staf en de spelers. Nadien bracht TD Francesco me naar een muf ruikend kantoor, hetgeen voordien door mijn voorganger werd gebruikt. AM Aldo en de twee voorlopig als tolk dienst doende spelers Emerson en Ferretti zaten al op ons te wachten. Aan de hand van de door mijn voorganger vervaardigde spelersrapporten en met behulp van het whiteboard probeerden Aldo, Emerson en Ferretti mij duidelijk te maken wie waar kon spelen. Wat mij verbaasde was het feit dat de selectie meer aanvallers en middenvelders bevatte dan defensieve spelers. Een Italiaanse ploeg met weinig verdedigers. Hoe is het toch mogelijk dacht ik? Het land van de Catenaccio waar de spelers al als verdediger werden geboren en dan minder defensieve spelers dan aanvallers? Plots begreep ik waarom Giuseppe mijn voorganger aan de kant had gezet. Hij had een op aanvallend voetbal uitgerichte selectie waarmee hij behoudend defensief schijnt te hebben gespeeld en dat botste dus.



            De complete selectie van het eerste elftal bestond uit 24 spelers inclusief 5 huurspelers.
            2 GK, 4 VC, 2 VL, 2 VR
            6 MV
            3 AMR/L
            5 S
            Dus 9 spelers in de leeftijdscategorie 19-22jr, 7 spelers van 24-29jr en 8 spelers van 30-36jr. Op zich een juiste mix van jong en oud en allen fysiek sterk. Precies wat een ploeg uit de serie C nodig heeft.

            De selectie van het tweede team bestond uit 25 spelers inclusief 4 huurspelers. Waarom ze spelers huren om in het tweede team te zetten mocht Joost weten. Dat doe je niet volgens mij. Bovendien bleek uit de dossiers dat ze voor het eerste team veel te veel te kort kwamen. Hier zou ik later goed over nadenken.

            Feitelijk was geen van de tweede elftalspelers geschikt om in het eerste te spelen dus kon ik me op de selectie van het Eerste concentreren.

            Voor de heden avond plaatsvindende oefenwedstrijd in en tegen Folgore Caratese kalkte ik een provisorische opstelling op het bord. Trouwens de naam Caratese deed me denken aan Karate en dus kon ik alleen maar hopen dat de spelers het bij het voetenwerk houden.
            Ik koos voor een 5-2-3 VV aanvallende tactiek; met 3 centrumverdedigers, 2 aanvallende vleugelverdedigers, 2 centrale middenvelders en 3 dicht bij elkaar spelende spitsen. Spitsen hadden we zat maar verdedigers niet. Na wat heen en weer gepraat kreeg Aldo de opdracht aan de selectie 2 centrumverdedigers en 1 rechter vleugelverdediger uit het tweede op te pikken en toe te voegen. Voorlopig alleen voor deze wedstrijd.

            Mocht vanavond in de eerste helft blijken dat ons middenveld het om welke reden dan ook niet kon bolwerken dan moest Emerson (die van origine een defensieve middenvelder was) gewoon doorschuiven naar de DM positie, waarbij hij alleen wat aangepaste instructies meekreeg en verder niets veranderde. Dus beginnen met 5-2-3VV aanvallend en of na de rust wijzigen in 4-1-2-3VV aanvallend.
            Ik probeerde het zo simpel mogelijk te houden, want vergeet niet ik moest het eerst voor me zelf vertalen in het Engels en dan door een Braziliaan en een Italiaan laten vertalen in het Italiaans. Waarbij je je af kunt vragen of ze het zo overbrengen als ik het bedoelde?

            Na een dik uur waren we eruit en klaar voor de uitleg aan de spelers. De tactische uiteenzetting aan de selectie nam Aldo en Ferretti voor hun rekening met lichte ondersteuning van Emerson. Het feit dat we aanvallend en met 3 spitsen zouden spelen was voor de groep al voldoende om een ietwat tevreden enthousiasme op hun gezichten te toveren.
            ------------------------------------------------------------------
            Last edited by germandutch; Gisteren, 20:36.

            Comment

            Wat gebeurt er?

            Collapse

            There is currently 1 user online. 0 leden en 1 gasten.

            Meeste gebruikers ooit online was 1.524, 9 nov 2010 om 16:04.

            Working...
            X