Daniel Amokachi - "Negro Zumba"

[De Joker]

In het plaatsje Kaduna (Noord-Nigeria), vlak voor de jaarwisseling op 30 december 1972, werd deze Daniel Owefin Amokachi geboren. Tussen de uitgehongerde geiten, moordzuchtige rebellen en droge woestijnlandschappen. Hoe verwonderlijk, van een paar lege blikjes, een stukje leer en wat elastiekjes wist hij op jonge leeftijd al een bal te in elkaar te knutselen waartegen hij en zijn vriendjes met blote voeten gedwongen werden te schoppen. Het geluk stond aan zijn zijde, want uitgerekend hij werd opgermerkt door een slimme scout van de Nigeriaansche topclub FC Ranchers Bees. De rest van zijn vriendjes werden of kindsoldaat of gingen dood van de honger.







Hij ontwikkelde zichzelf zo goed, was zo sterk in de duels en beschikte over zo'n verwoestende schot, dat hij al op z'n 18e international werd en meedeed met de Africa Cup van 1990. De technische staf van Club Brugge was op dat moment volledig geconcentreerd op dat toernooi omdat ze op zoek waren naar een sterke, technische en scherpe Afrikaan. Amokachi was precies dat type, met zijn solo's en schoten de perfecte man voor in de aanval. Zo kon hij dus meteen na dat toernooi naar Europa. Van 1990 tot 1994 speelde hij dus voor het Het Blauwe Leger. In 81 competitieduels torpedeerde hij 35 maal de Vlaamsche en Waalsche netten. Amokachi is de geschiedenis ingegaan als de eerste speler die gescoord heeft in de nieuwe opzet van de Champions League. Namens Club Brugge scoorde hij tegen CSKA Moskou, het eerste doelpunt van het Europeesche kampioenenbal, exact op 25 november 1993. Hij verdiende een hoop geld, zoveel dat hij er zelfs nooit over durfde te dromen. Hier lag de basis van het probleem. Opgegroeid tussen de armste der armen, en nu een grote warme huis en een bankrekening vol cijfers. Nooit meer honger.







Het succes stopte maar niet. Amokachi maakte deel uit van het talentvolle Nigeria dat de winnaar werd van de Afrika Cup in 1994. Een paar maanden later, moest hij zijn koffers inpakken voor een lange reis naar de Verenigde Staten, waar Nigeria deelnam aan het WK in hetzelfde jaar. De Nigerianen waren met hun speelse en flamboyante aanvalsspel de revelatie van dat toernooi. Amokachi viel hier weer positief op en kon dus meteen naar het Premiership om bij Everton te tekenen, voor 3 miljoen pond. In Engeland vlamde hij nog meer dan in Belgie en rees zijn ster tot ongekende hoogte. De manier van voetballen lag perfect voor hem. Lange ballen die hij van z'n doelman of de verdediging kreeg ving hij gelijk op om daarna meteen door te stoten naar het doel van de vijand. De twee vaste aanvallers van Everton echter, Paule Rideout en Duncan Ferguson, zagen hun plek in gevaar komen en probeerden hun Nigeriaansche medespeler af te stoppen door hem zo min mogelijk in scoringspositie te brengen. Amokachi was hier niets van bewust, en speelde zoals altijd frivool en avontuurlijk. Het normaliter racistische Everton-publiek begon zelfs van hem te houden. Hij werd daar een publiekslieveling en kreeg de bijnaam "The Bull". Alleen hadden zij veel meer verwacht van hem, want vooraf waren de verwachtingen erg hoog gespannen. In 43 wedstrijden scoorde Amokachi 10 x voor Everton. Helaas over twee seizoenen bekeken. De grote Nigeriaan was vaak geblesseerd door de harde tackles van de robuuste Engelsche verdedigers, vooral als hij tegen Manchester United moest spelen (Irwin, May, Pallister, Ince, Butt) maar ook doordat hij hele lange vakanties nam naar Nigeria en vaak vreselijk laat terugkeerde, hierdoor wedstrijden miste en vervolgens ook nog eens als straf geschorst werd.







Nadat Amokachi met Jong Nigeria op de Olympische Spelen van 1996 goud won, wist Beşiktaş Everton te verlossen. Hij werd door de Turksche media neergezet als een doelpuntenmachine uit Engeland waar de technische staf met de handen in het haar zat. De legendarische oudvoorzitter van Beşiktaş, Süleyman Seba, wist hem over te halen en ook de telefoontjes van zijn landgenoot bij rivaal Fenerbahce, Uche, hebben geholpen. Geen enkele Nigeriaansche ster uit de Premiership gaat natuurlijk zomaar naar de Turksche competitie, vooral niet in die periode. Toen hij in Istanbul aankwam in augustus met het vliegtuig moest Beşiktaş die avond haar eerste competitiewedstrijd spelen. Amokachi is de eerste speler in de geschiedenis van Beşiktaş die direct vanaf het vliegveld naar het stadion werd gereden en die avond direct meedeed aan de wedstrijd. Het was het seizoen 1996-1997.

Voordat Beşiktaş hem voor 1,7 miljoen pond van Everton kocht, was Fenerbahçe met hem in gesprek. Maar omdat Fenerbahçe het maximum aantal buitenlanders in z'n team had kon Amokachi niet komen. Dat heeft vervelende gevolgen gehad voor De Kanaries, want Amokachi speelde tegen Fenerbahçe altijd ijzersterk. Hij mocht 5 weken geblesseerd aan de kant staan, maar wanneer de Derby van Istanbul voor de deur stond, wist de zware Nigeriaan te vlammen. Hij vierde al zijn doelpunten in Kadiköy door naar het uitvak met BJK-fans te rennen en zijn handen gevouwen boven het hoofd te houden, kijkend naar boven alsof er ieder moment pepernoten uit de lucht konden vallen. Door dit soort acties gingen de fans uit hun dak en de fotografen schoten meteen honderden plaatjes die de volgende dag alle 88 Turksche voetbalkranten sierden.







Hij speelde bij Beşiktaş in competitieverband 77 duels en wist daarin 19 doelpunten te maken, in totaal 3 seizoenen. Amokachi was echt een gevaarlijke zwaarlijvige spits die iedere defensie uitelkaar liet spatten. Denderend als een goederenwagon stormde hij met de bal op het doel af, iedereen die met hem in aanraking kwam vloog tegen de grond. Als er destijds Internet en Youtube zou zijn dan waren we nu nog niet klaar met lachen. Amokachi was met Beşiktaş in Europa minder succesvol. Hij speelde in de UEFA Cup erg sterk in een memorabel tweeluik tegen Valencia (uit 3-1 verlies, thuis 2-2), en maakte zichzelf behalve onsterfelijk voor het Turksche publiek ook nog eens belachelijk voor het Spaansche publiek door een vrije bal voor het lege doel van de te ver uitkomende Zubizarreta uit het Mestalla-stadion te schieten.







Hij heeft nooit een titel mogen meemaken met Beşiktaş. Twee keer waren ze er wel heel dichtbij. Hij won 3 bekers met Beşiktaş; de Turksche beker, de Premier Cup (Başbakan Kupası) en de President Cup (Cumhurbaşkan Kupası). In een van die halve finales was er Fenerbahçe als opponent. Dat werden twee gruwelijke wedstrijden met de Okocha's, Kostadinov's en de gebroeders Arveladze's. Dankzij de komst van dit soort spelers kreeg de Turksche competitie meer kleur en een betere naam. Amokachi´s doelpunten waren stuk voor stuk om in te lijsten. Hij pakte iedere keer de bal vanaf z'n eigen helft en maakte een solo helemaal tot aan het doel van de tegenstander om alsnog te scoren. Toen hij dit tegen Trabzonspor deed na een 2-0 voorsprong in de 93e minuut (ik zat toen in het koffiehuis en stond al op om te vertrekken) en hiermee de 3-0 maakte, schreven de Turksche kranten de daaropvolgende dag met levensgrote chocoladeletters de legendarische zin "Hij maakt papier van iedere verdediging! ("Savunmayı hallaç pamuğu gibi attı")

Beşiktaş werd ineens met Amokachi in de ploeg 10x zo gevaarlijker als normaal. De normaliter houterige Turksche verdedigers wisten niet meer wat ze moesten doen. Iedere coach van elke Turksche club kon de nacht voor de wedstrijd tegen Beşiktaş niet slapen. Hele verdedigingen werden er gemonteerd en opnieuw gerepareerd, maar niets hielp. Paniek brak uit en Beşiktaş pakte punten met Amokachi en vlak daarachter Sergen. Niemand had een effectief middel om dit duo in toom te houden. Als een zwarte 4x4 jeep smeet hij iedere verdediger in de lucht. De enige verdediger die hem tegen kon houden, was zijn beste vriend en landgenoot bij Fenerbahçe, de Nigeriaan Uche.







Zoiets was eerder nooit meegemaakt in Turkije. Daniel Amokachi, en later daarna minder sterke maar meer technische Okocha, zijn van grote invloed geweest op het Turksche voetbal. Amokachi liet zien hoe belangrijk mandekking in de zone is, want in zijn tijd durfde niemand hem kort te dekken omdat lichaamscontact met hem gewoon onmogelijk was. Na zijn vertrek veranderden de Turksche defensies behoorlijk, ze werden nog defensiever en feller. Okocha liet zien wat een technisch begaafde speler allemaal kan aanrichten tegen Turksche ploegen. Amokachi was een sensatie, een fenomeen, werkelijk een vlam, een hel voor alle Turksche verdedigingen. Een memorabel moment die voor eeuwig op de netvliezen van iedere Turksche voetbalfan zal staan, ontspond zich in een competitieduel tegen Fenerbahçe. Beşiktaş stond op het punt een hoekschop te nemen terwijl de camera inzoomde op Amokachi, die in het vijandelijke strafschopgebied stond. Hij werd van alle kanten omringd en vastgehouden door 4 (!) Fenerbahçe-spelers.

Supporters van Beşiktaş zijn altijd gek geweest op zwarte aanvallers. Het is al meer dan 20 jaar een traditie van Beşiktaş geworden om dit soort voetballers aan te trekken. Na Madida en Les Ferdinand kwam dus Daniel Amokachi. Ook hem sloten De Zwarte Adelaars meteen in de armen. Vanaf de tribunes werd hij brullend toegezongen wanneer hij het veld opliep en wanneer hij aan het spelen was waren er ineens 25.000 man aan de bal leek het. Na iedere benutte doelpunt rende hij naar de tribunes waar de fans als losgeslagen beesten uit hun dak gingen. Çarşi, de harde supporterskern, droeg geregeld een groot spandoek waarop ''Negro Zumbo'' geschreven stond wat 'Zwarte Trein' betekende. Dat was zijn bijnaam. In de arbeiderswijken maakten de voetballende straatkinderen ruzie met elkaar over wie van hun "Amokaatsjie" mocht heten. De man was nog populairder in Turkije dan Nelson Mandela elders.







Amokachi werd dan ook niet door iedere commentator geliefd. Zij die hem bewonderden schreeuwden na ieder doelpunt luidkeels 'Amokaaaaaaaatsjie!'. Het leek net of de commentator moest niezen vanwege verkoudheid. Maar er waren ook commentators die hem absoluut niet mochten omdat hij tegen hun favoriete clubs scoorde. Zo weet ik nog goed tijdens een duel tegen Kocaelispor, voordat de aftrap begon, de scheidsrechter naar Amokachi kwam en hem sommeerde om zijn dikke gouden ketting onder z'n hemd te stoppen. Toen Amokachi dit bevel opvolgde, riep de commentator Umit Aktan heel denigrerend "En ja, Amokachi stopt het enige wat hem waardig is onder zijn hemd!" ("Evet, amokachi mal varlığını içine soktu"). Dit haalde meteen de kranten de volgende ochtend. Een volgende anekdote werkte in de Turksche voetbalharten vooral op de lachspieren. In de wedstrijd tegen Samsunspor roept de commentator de volgende zinnen heel snel achterelkaar:

- Amokachi gidiyor... (Amokachi loopt...)

- Amokachi çalımlıyor... (Amokachi passeert een man...)

- Amokachi düşüyor top hala Amokachi'de (Amokachi valt maar heeft nog steeds de bal!)

- Amokachi vuruyor ve gol.... (Amokachi schiet en GOAL !)





Die man was gewoon niet van de bal te krijgen!







Op de trainingen moest men Amokachi steeds waarschuwen voor z'n harde spel omdat zijn medespelers ook gevaar liepen. Zijn robuuste teamgenoot Alpay Özalan (de Turk die uit Engeland verjaagd werd vanwege zijn kopstoot aan troetelkind David Beckham) fikse ruzie met hem kreeg. Dit werkte ook in zijn nadeel. Na zijn eerste seizoen kregen de Turksche verdedigers er genoeg van en sprongen ze in ieder duel met z'n vijfen tegelijk op z'n enkel. Amokachi miste dan ook het WK van 1998 (speelde alleen de 1e groepswedstrijd) omdat hij in de Turksche competitie een zware blessure opliep die maar bleef aanzwengelen. Het was zo'n vervelende blessure dat hij hierdoor op zijn 27e afscheid moest nemen van het nationale elftal. Uiteindelijk kwam hij tot 42 interlands en 14 goals. Zijn blessure dwong hem te stoppen bij Beşiktaş, tot groot verdriet van de supporters. De Turksche voetbalwereld was aan de ene kant blij, maar aan de andere kant diep bedroefd. De oplages van de boulevardbladen daalden aanzienlijk en daarmee ook de kijkcijfers van de duels van Beşiktaş.

Amokachi´s deals met 1860 München en Tranmere Rovers ketsten ook af omdat hij maar niet door de medische keuring geraakte. Hij hield een tijdje zijn conditie op peil bij Colorado Rapids maar ook hier slaagde hij niet voor de medische keuring. Uiteindelijk stopte hij met voetballen en behaalde hij zijn trainerscursus. In 2006 werd hij aangesteld als hoofdtrainer van de Nigeriaansche club Nasawara United en wist hij daarmee verrassend als 2e te eindigen, waardoor de club zich plaatste voor de Afrikaansche Champions League. Dat maakte hij echter niet mee, want het seizoen daarna verruilde hij zijn baan in voor die van assistent-trainer bij het nationale elftal van Nigeria, in 2007. Op lange termijn zou Amokachi dus de uiteindelijke bondscoach worden. Een verschil van mening over de wedstrijdpremies en zijn maandsalaris deden hem een jaar later weer afzien van deze functie, waardoor hij anno 2008 kortstondig interim-trainer was van de Nigeriaansche club Enyimba. In de tussentijd studeerde hij af aan de New York Law School in de Verenigde Staten en is ie momenteel werkzaam als advocaat. Alle Beşiktaş-fans in Turkije hopen dat ie ooit terugkeerd als trainer van hun geliefde club. Laten we het hopen, want hij is tot de dag van vandaag een onvergetelijke legende.






"Fener Zenci Sever !" - 1



(1. - Deze leus betekend letterlijk "Fenerbahce houdt van negers". Deze slogan wordt nog regelmatig gezongen door het Besiktas-publiek en werd geboren met de doelpunten van Daniel Amokachi tegen erfsvijand Fenerbahce. Sindsdien wordt elke donkere speler van de club die tegen Fenerbahce scoort toegezongen met deze spreekkoor (John Carew, Pascal Nouma, Jose Kleberson).

[Koempel-RJC]

Prachtig!!! eerlijk waar echt mooi...
Hopelijk vervolg je het met net zoiets moois

[Djordison]

Echt fantastisch om te lezen!

[Phadd-F]

VlaamSCHe? WaalSCHe? EuropeeSCHe? Kan toch niet, zo'n gigantische spellingsfouten...

[bobjuh]

Oorspronkelijk geplaatst door Phadd-F

VlaamSCHe? WaalSCHe? EuropeeSCHe? Kan toch niet, zo'n gigantische spellingsfouten...

Dat valt ook wel weer mee hoor is niet gigantisch.
Dat is oud Hollandse spelling

Succes met je verhaal, het is mooi geschreven zal het zeker volgen

Edit:
Oops sorry had niet naar de datum gekeken

[Zorsky]

Mooie tekst...
Leest lekker weg en veel succes!

[Dos_Santos]

Hatelijk dat Galatasaray supporters die kreet ook gebruiken. (Fener zenci sever)

Fener karisini daha cok sever. (Fener houdt meer van zijn vrouw)

[Nick Meister]

Oorspronkelijk geplaatst door Phadd-F

VlaamSCHe? WaalSCHe? EuropeeSCHe? Kan toch niet, zo'n gigantische spellingsfouten...

jammer dat je dan zelf ook de fout ingaat.

een zeer leuk artikel om te lezen joker, wel een paar schrijffoutjes en onregelmatigheden in de opbouw maar die zijn te verwaarlozen ga zo door met artikelen maken, de aanstekelijke 'turkse' manier van schrijven staat mij wel aan!