Mededeling

Collapse
No announcement yet.

[FM17] Wherever I may roam

Collapse
X
  • Filter
  • Tijd
  • Show
Clear All
new posts

  • [FM17] Wherever I may roam




    I
    het besluit


    De heuvels aan de horizon vervaagden langzaam door de invallende duisternis, die, zoals kenmerkend is voor deze regio, plotseling in was komen vallen. Twee mannen keken vanaf een bankje de verte in, denkend aan wat er diezelfde dag bij zonlicht was gebeurd. Hoewel beiden genoeg met elkaar te bespreken hadden, waren hun zinnen kort en hun woorden vluchtig.

    -Denk je dat ze hem ooit zullen vinden?
    -Nee.
    -Maar goed ook.

    Behalve dat het voor hen goed was om zo weinig mogelijk erover te zeggen, had de stugge conversatie nog een reden: beide heren worstelden met hun gedachten en in hun hoofd probeerden zij de vele vragen voor zichzelf te rangschikken en te beantwoorden.

    De oudste van de twee, zoon van een gepensioneerd politiefunctionaris, bleef zich zorgen maken over welke schande hij over zijn vader zou uitroepen wanneer hun daden bekend zouden worden. Een correcte opvoeding had hij genoten; een gezin dat geleid weer door de strenge doch rechtvaardige hand van zijn ouders. Moeder was altijd thuis, ontfermde zich over de vijf kinderen die het vruchtbare huwelijk had voortgebracht en vormde de spil van het huishouden. In de buurt werd ze graag gezien en gesproken om haar vrolijke, gezellige voorkomen en haar huis-tuin-en-keukentips waar iedere huisvrouw een gelukkiger mens van werd. Waar de vrouw altijd de tijd vandaan haalde, mocht God weten, maar ondanks het grote gezin en de vele visites zag het huis er altijd piekfijn uit, alsof er niet in geleefd werd. Zo kwam het dat vader iedere dag een schoon huis verliet en in een net zo schoon huis wederkeerde. Het was voor hem een welkome afwisseling: het vuile, soms smerige werk dat zijn functie bij de politie met zich meebracht tegenover het smetteloze interieur van zijn onderkomen. Hij stond in de omgeving bekend als een norse man, die zijn zachte kanten pas liet zien wanneer je hem beter leerde kennen. Toch genoot hij veel aanzien. Niet alleen zijn forse postuur, maar ook zijn meer dan degelijke werk, gaven een gevoel van vertrouwen en veiligheid aan de inwoners van de plattelandsregio. Toen een van zijn kinderen door een noodlottig ongeval om het leven kwam, was de hulp uit de gemeenschap immens.

    -Eén ding weet ik zeker: hier kan ik niet langer leven. Alles om me heen ademt de stank van schuld. Dit leven moet ik achter me laten. Voor het opkomen van de zon, voor de haan drie keer gekraaid heeft, ben ik weg. Alleen God zal weten waar ik ben.
    -Je verleden blijft je hoe dan ook achtervolgen.. De jongste van het tweetal sprak hem aan met zijn voornaam.
    -Vergeet die naam maar, alleen de nacht kent hem nog. Nooit meer zal ik zo genoemd worden.. Hij stond op, stak zachtmoedig zijn hand op en liep via een dun zandpad de duisternis in.
    "And the road becomes my bride…"


    Last edited by Marius; 8 mei 2017, 09:56.

  • #2
    Succes!

    Comment


    • #3
      Een intro die je bij de keel grijpt. Dit schept verwachtingen. Ik volg met erg veel aandacht!

      Comment


      • #4
        Interessant begin, ik kijk uit naar het vervolg

        Comment


        • #5
          Heerlijk begin van je novelle deze gaan we volgen, en uiteraard de link naar Metallica doet goed!!

          Comment


          • #6



            II
            het eerste deel van de reis

            Zijn geboortegrond ligt al enkele honderden kilometers achter hem. Met een boemeltreintje is hij de eerste grens overgestoken, waarna hij liftend richting het noorden trok. Bestuurders die hem meenamen, vroegen vaak naar zijn komaf. Handig ontweek hij deze vragen met vage toespelingen over plaatsen waar het landschap heuvelrijk is of waar geld de afgelopen jaren een belangrijkere rol is gaan spelen. Eigenlijk gaf hij hiermee al te veel informatie weg; hoewel hij zijn echte naam nooit meer genoemd heeft sinds die ene avond, achtte hij het beter om ook geen informatie los te laten over zijn afkomst. Elke toespeling zou noodlottig kunnen worden. Dit bracht hem overigens al snel tot het volgende probleem: zijn paspoort. Keurig stond daar zijn geboorteplaats vermeld, vergezeld door zijn eigen voornaam, die van zijn vader en zijn achternaam; alles in twee verschillende alfabetten. Kortom, dit paspoort moest zo snel mogelijk vernietigd worden. Probleem twee: zo snel mogelijk een nieuw, vals paspoort zien te krijgen.

            Drie nachten na zijn vertrek bereikte hij Slowakije via het Hongaarse grensplaatsje Susa. Dit was de plek waar hij zich handig ontdeed van zijn reisdocument, waarmee het eerste probleem opgelost was. Feit was ondertussen wel dat hij zonder geldige woon- of verblijfplaats en zonder bewijs van bestaan in een voor hem wildvreemd land was beland. Bij het ochtendgloren stak hij de grens over en zetten hij voor het eerst van zijn leven voet op Slowaaks grondgebied. Een bergpad dat gezien de twee sporen waarschijnlijk vaak werd gebruikt door de plaatselijke landbouwers bracht hem in de buurt van Janice, een boerendorp waar het asfalt in de loop der tijd was gebogen en gebarsten door de zengende zomerse hitte van de zon en de te zware voertuigen die eroverheen reden. Niemand leek zich te bekommeren om de vreemdeling; voor velen was hij niet meer dan een zigeuner die te voet zijn leven voldeed.

            Gedurende zijn wandeltocht van ongeveer vijftien kilometer leek beschaving elke stap dichterbij te komen. De huizen zagen er net iets strakker uit en de tuinen vertoonden minder jungleverschijnselen. De ondergrond werd echter niet veel beter, vooral niet de wegen die tussen de nu nog braakliggende weilanden doorliepen. Een vermagerde straathond bedelde bij hem om eten, maar hij had het beest niets te bieden. In de berm lag een door kinderen achtergelaten voetbal. Met een ferme trap schoot hij het leer richting de akker naast hem. De hond rende er met zijn laatste krachten achteraan, in de hoop dat het apporteren ervan een beloning op zou leveren. Die beloning kon niet geboden worden, maar de resterende kilometers naar de eerste stad had de zoon van de politieman een metgezel naast zich – twee wezens, beide op zoek naar geluk.

            Rimavská Sobota, zo heette het kleine stadje waar het eindelijk tijd werd om te rusten. De voeten waren ondertussen behoorlijk pijn gaan doen en water was er al uren niet meer gedronken.

            -Hé, pútnik! Op zoek naar werk? Een dikkige man met een zonnebril op wuifde naar hem vanuit een fonkelende terreinwagen.

            De hond had zijn keuze al gemaakt en sjokte naar de onbekende.
            Rover, wanderer
            Nomad, vagabond
            Call me what you will





            Dylan': Dank!
            Marius: Ik zal de komende maanden proberen die verwachtingen in te lossen!
            bobjuh: Dank, het verhaal vervolgt zich!
            coma_303: Elke link naar Metallica doet wat mij betreft goed.
            Last edited by Titan; 2 mei 2017, 13:37.

            Comment


            • #7
              Mooi stuk weer hoor!

              Comment


              • #8
                Goed vervolg, je weet genoeg te prikkelen om benieuwd te zijn naar het vervolg.

                Comment


                • #9
                  Ben benieuwd naar het vervolg

                  Comment


                  • #10
                    Heerlijk stuk weer!!

                    Het is dat het met cd's niet meer kan, maar het album Metallica was 1 van mijn eerste albums en zou hem grijs gedraaid hebben

                    "Only knowledge will I save
                    To the game you stay a slave"

                    Comment


                    • #11


                      III
                      de volgende halte


                      -Twee dagen werk en een salaris waar je hier makkelijk drie maanden van rond kunt komen. De man in de terreinwagen deelde zijn voorstel alsof hij twee borrels op een terras bestelde. Met zijn linkerhand aaide hij de hond over diens kruin. De onverwachte en onbekende aandacht die het dier de afgelopen paar uur beleefde, deed hem driftig kwispelen. Ook de gedachten van de gevluchte voetganger kwispelden: er was veel geld te verdienen, geld dat hij goed kon gebruiken om bijvoorbeeld aan een vals paspoort te komen. Aan de andere kant wist hij zeker dat dit geld niet geheel legaal verdiend ging worden; dat was onmogelijk gezien het lucratieve voorstel.

                      -Wat houdt het werk in? De interesse was natuurlijk gewekt, maar de vraag was of hij met gevaar voor eigen leven – een leven dat op dit moment niet eens met officiële documenten erkent wordt – zichzelf voor het karretje liet spannen.
                      -Kun je overweg met een vrachtwagen?
                      Dat had hij inderdaad. In zijn geboortestad had hij wel eens een paar ritjes gedaan voor de plaatselijke bouwgigant.
                      -Mooi, ik heb een paar ‘pakketjes’ die overmorgen Ostrova moeten zijn, tegelijk met een doodnormale lading elektronica. Je reist vooral bij daglicht, zodat je opgaat in de massa.
                      Dat die pakketjes bijzondere aandacht konden trekken, hoefde niet uitgelegd te worden. De reiziger overdacht de mogelijkheden, besloot dat het gevaar niet al te groot kon zijn en nam een stapel bankbiljetten aan van zijn nieuwste opdrachtgever.
                      -De andere helft krijg je wanneer de zaken rond zijn. Om de hoek van het café staat de truck op je te wachten, de sleutel ligt bovenop de rechtervoorband. Verdere instructies vind je in het handschoenenkastje. Succes, verpruts het niet, pútnik.

                      Nadat hem nog fijntjes de belofte was medegedeeld dat zijn lichaam onherkenbaar in een greppel zou worden gedumpt indien het mis zou gaan, bleef de vreemdeling even in verwarring staan. In zijn hand brandde een stapel geld die hij net op tijd in de binnenzak van zijn jas wist te stoppen – nog geen twee minuten later kwam een politiewagen langsrijden voor de dagelijkse patrouille. Argwaan kregen ze niet, tot grote opluchting van hond en man. De twee leken elkaar te begrijpen zonder een woord uit te brengen. Op het moment dat ze richting de klus bewogen, bedacht de man dat hij het magere dier nog geen naam had gegeven.
                      -Vanaf nu noem ik je Lev. Je gaat met mij op reis. Het is opvallend hoe simpel mensen na enkele dagen van relatieve eenzaamheid kunnen gaan praten en hoeveel houvast ze aan simpele zaken kunnen hebben. Misschien om het gevoel te blijven houden dat ze bestaan? In het geval van de reiziger was het duidelijk, hij had zelfs bewust afstand gedaan van zijn echte naam.
                      -En ik ben Nico. Vanaf nu je nieuwe baasje. Het was voor het eerst dat hij zijn nieuwe naam gebruikte. Een naam die de komende jaren vaak genoemd en geschreeuwd zou gaan worden.
                      In de vrachtwagen vond Nico de bestemming voor het pakketje geschreven op een bierviltje: Brno, Tsjechië. Het voertuig startte zonder problemen. Nico en Lev, nieuwe vrienden voor het leven, zetten koers richting het westen.

                      I’m on the road again…



                      jessy1107 Dankjewel!
                      Marius Ik probeer in elke update toch wat vraagtekens te laten ontstaan!
                      N.E.R.T. Hier is het vervolg!
                      coma_303 Ik ben een van de gelukkigen die in september naar hun concert mag Thanks!

                      Comment


                      • #12
                        Een welgekomen opdracht, nu ze tot een goed einde brengen en onze avonturier kan aan zijn nieuwe leven beginnen. Het blijft in ieder geval spannend en mysterieus zoals je zelf beoogt.

                        Comment


                        • #13
                          Heerlijk stuk weer, een reis naar Tsjechie is altijd spannend, zeker met Nico en Lev. Wij gaan op vrijdag 3 November naar Antwerpen en maken er gelijk een weekend weg van

                          Comment


                          • #14
                            blijft mysterieus... geen idde waar dit naartoe gaat (waarschijnlijkiets met voetbal... )

                            Comment


                            • #15


                              IV
                              opdracht 1 – deel 1


                              De trouwe viervoeter Lev zat de gehele weg op de passagiersstoel. Het leek alsof het dier vertrouwd was met deze plek – Nico vroeg zich af of hij in een verleden een chauffeur als baasje had gehad, of dat het in zijn karakter zat dat het overal rustig plaatsnam. In ieder geval verliep de reis voorspoediger dan hij had durven dromen. De weg was rustig en bij de grensovergang werd er niet eens met vreemde blikken naar hem of de vrachtwagen gekeken. Het enige probleem waar hij tegenaan liep, was dat hij een dag eerder dan gezegd op de plaats van bestemming was.

                              De eeuwenoude stad Brno is voor toeristen geen vervelende plaats om rond te lopen, maar voor een persoon zonder identiteitspapieren en met een vrachtwagen met meerdere kilo’s drugs erin verstopt, is different cook, zoals een beroemd voetbaltrainer tegenwoordig zou zeggen. Het leek Nico het beste om zijn lading niet onbeheerd achter te laten. In plaats daarvan dacht hij er verstandig aan te doen om alvast naar de plaats van bestemming te rijden en daar een nacht door te brengen. Met Lev aan zijn zijde had hij in ieder geval een middel om eventuele duistere figuren af te schrikken.

                              Behoedzaam stuurde hij zijn vracht richting de opgegeven bestemming en hoewel hij nog nooit in de stad was geweest, zei zijn gevoel hem dat hij naar de rand van de stad werd gestuurd. Al snel bleek hij gelijk te krijgen; net voordat de snelweg Brno zou gaan verlaten, vertelde de navigatie Nico dat hij de afrit moest nemen. Tussen de halfhoge flats door kon hij overduidelijk de lichtmasten van een voetbalstadion herkennen. Even keek hij op zij: Lev zat roerloos op de stoel, de lekke bal op nog geen twintig centimeter afstand van hem. Was dit stom toeval, of zat er een diepere betekenis achter? Nico dacht aan zijn moeder: naast voorbeeldig huisvrouw, had zij ook geen minuut van Gods pad geweken. Geen feest- herdenkings- of naamdag werd overgeslagen, tot grote vreugde van het gezin - een katholieke feestdag staat immers garant voor een feestelijke maaltijd.

                              Naast een halfbakken rotonde, waarschijnlijk gebruikt voor stadsbussen om makkelijk te keren, dook een vrij kleine parkeerplaats op. Volgens de gps-signalen had Nico hier zijn bestemming bereikt. Aan de rechterkant van de parkeerplaats stonden een paar typische oostblokflats, de linkerkant keek uit op een lange, betonnen muur die er eveneens garant voor stond dat Nico zich in het oosten van Europa bevond. Hij parkeerde de vrachtwagen met uitzicht op de muur. Terwijl de zon langzaam onderging in Tsjechië, waren de blikken van de man en de hond gericht op wat er achter de muur te vinden was: een veld, een tribune en de vier lichtmasten. Met witte letters was de naam van de club op een rood bord gedrukt: FC Zbrojovka Brno.

                              We’re scanning the scene in the city tonight


                              Marius Het eerste gedeelte van de opdracht is voltooid, zonder veel problemen. Of dit voor het tweede gedeelte ook zo is, blijft nog even de vraag!
                              coma_303 Sportpaleis? Ook een mooi event hoor, in een fantastische stad ook! Nico en Lev zullen nog wat avonturen beleven samen
                              N.E.R.T. Iets met voetbal, zou het?

                              Comment


                              • #16
                                Dat ging wel heel vlot, misschien zelfs te vlot.

                                Comment


                                • #17
                                  ahaa! de naam van een club!

                                  Comment


                                  • #18
                                    Ziet er goed uit. Mooi spannend beginnen en een heerlijke schrijfstijl.

                                    Comment


                                    • #19
                                      Een erg spannend begin en ik vind je schrijfstijl echt fantastisch!

                                      Comment


                                      • #20



                                        V
                                        opdracht 1 – deel 2

                                        In het diepst van de nacht waren er vanuit de vrachtwagen nog weinig dingen van elkaar te onderscheiden. De muur waar Nico op uitkeek, ging naadloos over in de eindeloze, donkere hemel. In de lucht was geen maan of ster te bekken; een dik wolkendek ontnam de bewoners in Brno elke vorm van natuurlijk licht. Het enige geluid hoorbaar was het vallen van de regeldruppels in de zich langzaam uitdijende waterplassen op de parkeerplaats. Waar het overdag nog zonnig was geweest, liet het weer zich nu van zijn andere kant zien. Al met al prima omstandigheden om even in slaap te sukkelen, zo bleek al snel het geval te zijn bij Nico.

                                        Het werd een hazenslaapje. Niet lang nadat de nachtwinkelier zijn deuren ook maar had gesloten in verband met het uitblijven van klanten, sloeg Lev aan. Zijn harde blaffen liet Nico wakker springen. Tot nu toe had hij de hond alleen maar vriendelijk meegemaakt, maar op dit moment grijnsde hij zijn tanden bloot tegen het zijraampje. Nico probeerde het dier te kalmeren en te ontdekken waar de commotie om was ontstaan. Hij dacht gestommel te horen in de buurt van de vrachtwagen, alsof iemand de oplegger in was gekropen. Liever ging hij niet naar buiten, maar er zat niets anders op. Zijn opdrachtgever was duidelijk geweest wat er zou gebeuren wanneer de operatie een mislukking werd. Het was of nu het gevaar op zoeken, of geduldig wachten op een nabije dood. Hij klom behoedzaam en zo stil mogelijk uit de truck. Lev bedacht zich echter geen moment, sprong door de cabine naar de bestuurderskant en spurtte Nico voorbij.

                                        De viervoeter vond vliegensvlug wat hij zocht. Op het moment dat Nico bij de achterkant van de oplegger kwam, stond Lev met ontblote tanden naar twee mannen te grommen. Geen van hen durfde een beweging te maken, zelfs niet toen het beest iets kalmeerde doordat Nico naast hem kwam staan.
                                        -Jullie krijgen tien seconden om uit te leggen wat jullie hier doen, anders laat ik hem op jullie los, zei Nico ijzingwekkend kalm en beheerst, terwijl hij een keer knikte naar zijn hond.
                                        -We komen helpen met ‘lossen’, heeft De Turk niet verteld dat we zouden komen?
                                        -Niemand heeft me iets verteld over jullie. Ik ken geen Turk! Lev!

                                        Het had niet veel gescheeld of het tweetal was aangevallen. Hun redding was een stem die van achteren luidt hoorbaar was.
                                        -Ik ben De Turk, en de jongens hebben helemaal gelijk. Die lading is van mij.
                                        Our brains are on fire with the feeling to kill
                                        And it won't go away until our dreams are fulfilled



                                        Marius: Het viel, zoals je zelf impliceerde, wel te verwachten ja.
                                        N.E.R.T.: Langzaam maar zeker wordt er naar FM toegewerkt. De eerste stappen zijn er inderdaad voor gezet!
                                        JordiW.: De laatste FM-novelle is al van een jaar terug, maar ik houd nog altijd van een spanningsopbouw. Bedankt!
                                        jessy1107: Ik houd wel van een beetje spanning in het verhaal en om daar vervolgens FM omheen te bouwen. Thanks!
                                        Last edited by Titan; 5 mei 2017, 18:59.

                                        Comment


                                        • #21
                                          Spannend hoor. Maar ik vermoed dat dit wel in orde komt.

                                          Comment


                                          • #22
                                            Dit komt vast wel goed!

                                            Comment


                                            • #23
                                              Hmmm ik ben benieuwd haha.

                                              Comment


                                              • #24


                                                VI
                                                De Turk

                                                Het was nu aan alle aanwezigen bij de truck om verrast om te kijken. Zelfs de moedige Lev was even van zijn apropos. De twee onbekende mannen vroegen zich hardop af wat hun baas hier plotseling deed en Nico zag direct waar de wat zwaarlijvige man met zijn gitzwarte haren zijn bijnaam aan te danken had: zijn voorkomen verraadde direct dat hij afkomstig was uit Turkije. Ongetwijfeld vanuit Duitsland naar hier gekomen, dacht Nico bij zichzelf.

                                                -Vrienden, rustig allemaal. Ik heb al een paar uur vanuit die auto daar op de hoek toegekeken hoe de nacht verliep. Dat ik toekeek, had een reden.. Hij wendde zich tot Nico. Je hebt gelijk; de pakketjes zouden pas bij daglicht opgehaald worden door deze twee jongens, maar blijkbaar waren ze al wat vroeger in de buurt. De Turk richtte zich nu weer op de twee mannen van, zo leek het, Russische afkomst. Wat ik me afvraag, is waarom jullie hier midden in de nacht komen en niet eerst contact zoeken met de chauffeur. Ik zou bijna denken dat jullie me probeerden te bestelen…

                                                Dit was het moment waarop het tweetal in alle toonaarden begon te ontkennen. Het ene excuus na het andere werd opgeworpen – vanaf een vooraf opgezet plan was niet veel meer over. Elk woord wat ze zeiden maakte hun situatie enkel hachelijker. Het was overduidelijk dat ze er met de buit vandoor hadden willen gaan. Nico zette wijselijk een paar stappen achteruit, zodat hij zich lichamelijk terugtrok uit de discussie. Lev volgde gedwee dit voorbeeld.

                                                -Stilte! De stem van De Turk bulderde door de nacht. Jullie denken dat ik gek ben? Jullie dachten dat ik niet door heb dat er regelmatig te weinig vracht geleverd wordt als jullie erbij betrokken zijn? Hij snoof diep en minachtend. Vannacht wilde ik het met mijn eigen ogen zien. Meer bewijs heb ik niet nodig. Niemand naait De Turk!

                                                Duidelijk zag Nico hoe de razende zijn hand achter zijn lange jas stak en er een pistool achter vandaan toverde. Plotseling was de razernij verdwenen. Met een strak gezicht richtte hij het wapen rustig op het tweetal. Nico durfde zich niet te verroeren. In de verte kraaide een haan; de zon zou snel aan zijn opmars beginnen. Twee schoten achter elkaar overstemden vervolgens al het geluid uit de omgeving. Nico wilde vluchten, maar wist niets anders te doen dan weg te kijken. Even had hij de angst dat er nog een derde schot gelost zou worden. Een getuige is nooit handig voor criminelen. Er kwam echter niets meer. Toen hij weer opkeek, zag hij De Turk met één hand een sigaret opsteken. Zijn andere hand zwaaide met het pistool richting Nico en Lev.
                                                -Kom, we moesten maar eens gaan. Volg mijn wagen.

                                                There is only one thing on our minds
                                                Don’t try running away ‘cause you’re the one we will find

                                                Marius: uiteindelijk komt alles ongetwijfeld goed, maar daar gaan nog flink wat FM-jaren overheen!
                                                jessy1107: natuurlijk, in de toekomst komt alles goed!
                                                JordiW.: na de volgende update wordt meer duidelijk waar het FM-avontuur gaat beginnen!


                                                Comment


                                                • #25
                                                  Mooi verhaal tot hiertoe al, succes!

                                                  Comment

                                                  Wat gebeurt er?

                                                  Collapse

                                                  There is currently 1 user online. 0 leden en 1 gasten.

                                                  Meeste gebruikers ooit online was 1.524, 9 nov 2010 om 16:04.

                                                  Working...
                                                  X