Mededeling

Collapse
No announcement yet.

[NOV] Milo

Collapse
X
  • Filter
  • Tijd
  • Show
Clear All
new posts

  • [NOV] Milo

















    INHOUDSOPGAVE

    Hoofdstuk 1 - http://forum.manutd.nl/forum/footbal...za#post7512268
    Hoofdstuk 2 - http://forum.manutd.nl/forum/manager...69#post7533869
    Hoofdstuk 3 - http://forum.manutd.nl/forum/manager...27#post7534727
    Hoofdstuk 4 - http://forum.manutd.nl/forum/manager...03#post7535203
    Hoofdstuk 5 - http://forum.manutd.nl/forum/manager...45#post7535945
    Hoofdstuk 6 - http://forum.manutd.nl/forum/manager...72#post7537272
    Hoofdstuk 7 - http://forum.manutd.nl/forum/manager...26#post7538526
    Hoofdstuk 8 - http://forum.manutd.nl/forum/manager...31#post7540431
    Hoofdstuk 9 - http://forum.manutd.nl/forum/manager...31#post7540431
    Hoofdstuk 10 - http://forum.manutd.nl/forum/manager...94#post7540594
    Hoofdstuk 11 - http://forum.manutd.nl/forum/manager...31#post7541431
    Hoofdstuk 12 - http://forum.manutd.nl/forum/manager...50#post7541750
    Hoofdstuk 13 - http://forum.manutd.nl/forum/manager...86#post7542986
    Hoofdstuk 14 - http://forum.manutd.nl/forum/manager...17#post7543917
    Hoofdstuk 15 - http://forum.manutd.nl/forum/manager...16#post7544416
    Hoofdstuk 16 - http://forum.manutd.nl/forum/manager...58#post7546358
    Hoofdstuk 17 - http://forum.manutd.nl/forum/manager...16#post7547516
    Hoofdstuk 18 - http://forum.manutd.nl/forum/manager...46#post7548046
    Hoofdstuk 19 - http://forum.manutd.nl/forum/manager...23#post7549923
    Hoofdstuk 20 - http://forum.manutd.nl/forum/manager...98#post7551898
    Hoofdstuk 21 - http://forum.manutd.nl/forum/manager...14#post7552514
    Hoofdstuk 22 - http://forum.manutd.nl/forum/manager...31#post7553131
    Hoofdstuk 23 - http://forum.manutd.nl/forum/manager...57#post7554757
    Hoofdstuk 24 - http://forum.manutd.nl/forum/manager...82#post7555382
    Hoofdstuk 25 - http://forum.manutd.nl/forum/manager...28#post7557028
    Hoofdstuk 26 - http://forum.manutd.nl/forum/manager...35#post7559735
    Hoofdstuk 27 - http://forum.manutd.nl/forum/manager...13#post7560413
    Hoofdstuk 28 - http://forum.manutd.nl/forum/manager...01#post7562301
    Hoofdstuk 29 - http://forum.manutd.nl/forum/manager...38#post7563438
    Hoofdstuk 30 - http://forum.manutd.nl/forum/manager...39#post7564339
    Hoofdstuk 31 - http://forum.manutd.nl/forum/manager...21#post7565221

















    Spoiler for Informatie:
    Een nieuwe novelle van mijn kant waarin ik in zal zoomen op de carrière van een fictieve speler die via deze novelle zijn levensverhaal vertelt, zoals opgemerkt kan worden: regelmatig niet in chronologische volgorde. Football Manager 2017 zal voornamelijk fungeren als leidraad voor transfers, promoties & degradaties en ontwikkeling van bestaande spelers en teams. De resultaten die in deze novelle verwerkt zullen zijn, zullen voortkomen uit wedstrijden die ik speel met Pro Evolution Soccer. Ik heb zelf een aardige voorstelling van welke onderwerpen er aan bod zullen komen tijdens deze novelle. Echter ben ik ook benieuwd van welke onderwerpen jullie meer te weten zouden willen komen. Deze openingspost zal fungeren als inhoudsopgave, zodat jullie als lezer gemakkelijk door kunnen blijven lezen.
    Last edited by willemnec; 13 jan 2017, 22:51.

  • #2




    HOOFDSTUK 1
    9 juni 2015. Ibrox Stadium (Glasgow, Schotland)



    Het was een regenachtige middag. De zomer brak aan, maar in Schotland was daar niets van te merken. Samen met 21 volwassen mannen betrad ik een ietswat drassig veld omringd door lege tribunes. Ondanks de leegte was het nog steeds een indrukwekkend gezicht. De voetbaltempel Ibrox Stadium zou het decor zijn voor mijn laatste kans om mij te bewijzen hier. Enkele minuten voor de start van het oefenpartijtje nam ik plaats in de dug-out om mijn veters nog een keer te strikken en mijn scheenbeschermers goed te doen. Ik moest het zekere voor het onzekere nemen met de Schotse houthakkers die hier verdedigers worden genoemd. 'Die zul je wel nodig hebben' zei een wat oudere, kalende man. 'Jij bent de stage-speler, toch? Aangenaam, mijn naam is Kenny' voegde hij er aan toe. Het bleek mijn collega-spits te zijn het komende uur. 'Milo, aangenaam' zei ik, terwijl ik mijn naam zo Engels mogelijk probeerde uit te spreken. Hij lachte en samen liepen we het veld op richting onze posities. 'Gewoon lekker voetballen, jochie' zei Kenny nog voordat de coach het startsignaal voor het partijtje gaf.

    Mijn witte trainingsshort was na tien minuten al meer bruin dan wit. Oefenpartijtjes kennen verdedigers in Schotland niet en na zes duels was ik al even vaak onderuit gemaaid door mijn directe tegenstanders. 'Hoort erbij, jochie' zei een van de verdedigers na de zoveelste forse tackle. Het was zwaar om tegen zulke beulen te voetballen. Weinig techniek en puur fysiek. Toch wist ik na ongeveer een kwartier te ontsnappen aan een aanslag op mijn enkels en kreeg ik de kans om mijn kwaliteiten te laten zien. In de actie ontweek nog een inkomende verdediger en ging ik alleen op de keeper af. De keeper maakte het me makkelijk door uit te komen en met een stiftje zorgde ik er voor dat de bal buiten zijn bereik via de lat het doel in viel. Dat was direct mijn laatste wapenfeit. Dubbele mandekking zorgde voor een verdubbeling van het aantal tackles. Ik had geen schijn van kans tegen twee Schotse houthakkers die niet de intentie hadden om te voetballen. 'Good Old' Kenny daarentegen wel. Hij zorgde er voor dat het partijtje in 3-3 eindigde en dat ik met een redelijk oké gevoel van het veld af kon stappen. Gelijk spelen is altijd beter dan verliezen, toch?

    Achteraf verloor ik toch. Althans zo voelde het. Ik mocht na een trainingsstage van één week weer terug naar Mokum. Ik bedankte de mensen bij Rangers F.C. uit beleefdheid voor de kans die ze mij geboden hadden, maar van binnen baalde ik als een stekker. Geen enkele spits van mijn leeftijd houdt zich staande tegenover zulk soort verdedigers. 'Je hebt enorm veel talent, Milo. Alleen ben je niet gemaakt voor het Schotse voetbal' vertelde de manager van de beloftes me. Het Schotse voetbal lag mij misschien niet, maar de Wereldtop wel. Alleen wist toen nog niemand, zelfs ik niet, wat mij allemaal te wachten stond.
    Last edited by willemnec; 11 nov 2016, 13:09.

    Comment


    • #3
      Aww yeah, Ook jij start weer een novelle! Stiekem barst het hier wel van het schrijftalent op Managers United hoor... Ik ga je -vanzelfsprekend- volgen!

      Comment


      • #4
        Zeer mooi begin van je novelle, ik volg je!

        Comment


        • #5
          Niejo101 FM_Lesly Bedankt voor de reacties! Blij met het enthousiasme en meteen de eerste volgers!



          HOOFDSTUK 2
          20 april 2014. De Toekomst (Amsterdam, Nederland)


          Het einde van het seizoen was weer in zicht en dat betekende dat de jaarlijkse evaluaties op de agenda stonden. Het waren gesprekken waar geen enkele jeugdspeler van een BVO naar uitkeek. Ik zat samen met mijn grootvader tegenover Wim Jonk in zijn kantoor. Qua prestaties had ik weinig te vrezen, alleen wist ik dat mijn plek in de voetbalacademie van Ajax gevaar liep. Een maand voor het jaarlijkse evaluatiegesprek was ik over de schreef gegaan. In het duel met ADO den Haag C1 werd ik continu door mijn directe tegenstander gezocht. Het begon onschuldig met woorden en wat felle duels. Ik was het gewend. Ik deed mijn ding. Ik scoorde, maar dit frustreerde mijn tegenstander alleen maar. Het werd heftiger. De beledigingen werden ernstiger en het begon ook meer lichamelijk te worden. Hij begon te knijpen, te duwen en op m’n hakken te trappen. De woorden ‘Maffiakindje’ en ‘Een paar kogels zouden jou ook goed staan’ zorgde er voor dat bij mij het licht uit ging.

          ‘Het is een moeilijk besluit, Milo’ begon Jonk. Ik zag aan hem dat hij het er oprecht moeilijk mee had. ‘Toch hebben we besloten om je te laten gaan’ voegde hij er, na een lange stilte, aan toe. ‘Hoewel we jouw reactie kunnen begrijpen, past buitensporig fysiek contact niet bij een club als Ajax. Sorry’ zei hij. Ik hoorde het nauwelijks. Ik wist dat ik dit besluit kon verwachten, maar stiekem hield ik hoop op een tweede kans. Mijn grootvader legde een arm om me heen. ‘We begrijpen het’ zei hij in gebrekkig Nederlands. ‘Maar Milo is nog maar een kind. Waarom hij geen tweede kans krijgen?’ voegde hij er, met een Spaanse tongval, wanhopig nog aan toe. Jonk vond het moeilijk. ‘Sorry, meneer. Ik kan dat niet alleen beslissen’ zei hij. Ik was al gaan staan om Jonk een hand te geven. Ik bedankte hem en hij omhelsde me. ‘Ik pleitte nog voor een tweede kans’ zei hij. Ik knikte. ‘Maar van de heren bovenin wilden er niet aan denken’ voegde hij er aan toe.

          Ik had vier seizoenen in het rood-wit van Ajax gespeeld. Ik werd als negenjarige gescout en begon in de D2 van Ajax. In de lichting van Justin Kluivert, Ché Nunnely en Francesco Antonucci groeide ik uit tot een sterke spits met een neusje voor de goal. De B1 stond te wachten op mij, maar ik verloor mezelf en de club gaf me geen tweede kans. Die tweede kans zou wel komen, uiteindelijk.

          Comment


          • #6
            Interessante terugblik! Ben benieuwd waar Milo uiteindelijk belandt, maar ik heb het gevoel dat we eerst nog meer historie gaan krijgen.

            Comment


            • #7
              Mooi stuk weer hoor!

              Comment


              • #8
                Zeer mooi geschreven wederom!

                Comment


                • #9
                  Niejo101 r4vje FM_Lesly Bedankt weer voor de reacties en complimenten, heren! Vraagje van mijn kant: is het zo prettig lezen of zou een afbeelding tussen twee alinea's het aangenamer lezen maken?



                  HOOFDSTUK 3
                  28 november 2003. Staatsliedenbuurt (Amsterdam, Nederland)




                  Mijn vader was zoon van een Spaanse vader en Uruguayaanse moeder. Hij werd geboren in de hoofdstad en groeide op in de Staatsliedenbuurt samen met zijn jongere zus. Hij was voetbalgek, net als zijn vader. Het voetbalvirus kregen zij mee van mijn overgrootvader Enrique, die de jaren ’50 en ’60 uitkwam voor onder andere Atletico Madrid en op het WK van 1962 speelde met Spanje. Het voetbaltalent van mijn overgrootvader hadden ze helaas niet geërfd. Mijn vader ging aan het werk als taxichauffeur en trad daarmee in de voetsporen van mijn grootvader. In 1994 ontmoette mijn vader de liefde van zijn leven: mijn moeder. Mijn moeder kwam begin jaren ’90 naar Nederland. Gevlucht voor de burgeroorlog in Joegoslavië betrok ze in haar eentje een armoedig flatje in Amsterdam. Het was liefde op het eerste gezicht. In 1999 trouwden mijn ouders en in september 2000 kwam ik ter Wereld. Haar moeder was inmiddels ook al een tijd in de hoofdstad gearriveerd. Haar oudere broer en vader hadden de burgeroorlog niet overleefd.

                  Net zoals mijn vader was mijn moeder gek van voetbal. Voetbaltalent had mijn moeder meer dan mijn vader, maar de passie voor de sport deelden ze. Ze bezochten samen tal van wedstrijden, waaronder het spektakelstuk tussen Spanje en Joegoslavië op het EK 2000. Een speciale wedstrijd voor mijn ouders, gezien hun afkomst. Na mijn geboorte gaven ze de passie voor voetbal door aan mij. Mijn ouders namen me als baby al mee naar pleintjes om te kijken hoe de oudere jongens uit de buurt daar voetbalden. In mijn kledingkast zaten, al vanaf mijn geboorte, bijna evenveel voetbalshirts als rompertjes. Op 28 november 2003 waren mijn ouders en ik opnieuw op pad. Ik was net drie jaar oud en brabbelde er lustig op los. Net zoals bijna iedere middag liepen we eerst langs het pleintje waar de jongens uit de buurt weer aan het voetballen waren. Mijn vader trapte een balletje mee en probeerde mij ook de bal in de goede richting te laten trappen. ’s Avonds zouden we bij mijn grootouders gaan eten. Op de korte route naar het huis van mijn grootouders ging het gruwelijk mis. Onze auto stopte voor een verkeerslicht en naast ons stopte er een volledig in het zwart geklede man op een motor. Enkele secondes later opende hij het vuur en was de voorzijde van de auto doorzeeft met kogels. Ik bleef ongedeerd, maar was in een klap wees.

                  Na de dood van mijn ouders werd ik bij mijn tante geplaatst. Zij zou, samen met mijn grootouders, de zorg voor mij op zich nemen. Een week na de moord op mijn ouders kwam uit het onderzoek naar voren dat het ging om een vergissing binnen het maffia-circuit. De Joegoslavische maffia had het gemunt op een stelende drugsdealer met toevallig dezelfde auto als mijn vader. De plotselinge dood van mijn ouders zorgde voor veel chaos binnen mijn familie. Mijn tante kon het verlies van haar oudere broer niet goed verwerken en verloor zichzelf in drank en drugs. Ik werd uit huis geplaatst en kwam terecht bij mijn grootouders. Zij betrokken het huis waar mijn ouders tot hun dood hadden gewoond, waardoor ik enigszins zorgeloos op kon groeien in de Staatsliedenbuurt. In de jaren die volgden keerde de rust enigszins terug binnen de familie. Mijn grootouders zorgden er voor dat ik niets te kort kwam, mijn tante kreeg meer controle over haar leven, ik bleef mijn best doen op school en ik ontdekte mijn talent voor voetbal bij A.V.V. Sloterdijk. Dat, plus de zorg en aandacht van mijn grootouders, bleek mijn redding te zijn.
                  Last edited by willemnec; 14 nov 2016, 20:30.

                  Comment


                  • #10
                    Lekkere lap tekst weer! Je schrijft op een manier die je doet lezen alsof je plaatjes bekijkt. Ik ga er in ieder geval heerlijk doorheen! Je hebt ook een lekker lettertype gekozen, die beter en rustiger te lezen is dan de standaard van het forum. Wat mij betreft hoeven er geen plaatjes tussen omdat deze misschien afbraak doen aan jouw prachtig geschreven teksten.

                    Comment


                    • #11
                      Heel fijne update hoor, plaatjes er tussenin mag best, maar naar mijn mening ontbreekt er niets aan zoals het nu is. Ik heb overigens uitgevogeld wie de 'overgrootvader' was, dat moet Enrique Collar geweest zijn.

                      Comment


                      • #12
                        Fantastische posts tot nu toe zeg. Je hebt er een vaste volger bij!

                        Comment


                        • #13
                          Wat een waanzinnige novelle. Volger erbij!

                          Comment


                          • #14
                            Daniell Niejo101 ugge2 SawtoothGleek Bedankt voor de reacties en complimenten weer, heren! Voor nu hou ik het bij alleen tekst. Bedankt voor de feedback!




                            HOOFDSTUK 4
                            10 november 2015. Sportpark Middenmeer (Amsterdam, Nederland)


                            Voetbal was mijn redding gebleken na de dood van mijn ouders. In de bal verloor ik zicht op tijd, verdriet en problemen om mij heen. De tegenslag bij Ajax was voor mij geen reden om de bal naast me neer te leggen. Ik kreeg er nauwelijks de kans voor. Een handvol BVO’s hadden zich binnen een week al gemeld. Ik koos echter voor de luwte in mijn eigen stad. In de zomer van 2014 sloot ik aan bij de B1 van A.V.V. Zeeburgia. In Amsterdam-Oost kon ik in alle rust genieten van mijn tienerjaren, me focussen op school en daarnaast presteren op een goed niveau. Het was de ideale stap en dat werd al snel duidelijk. Ik reeg bij de B-junioren de doelpunten aaneen en scoorde in mijn eerste seizoen meer dan 50 doelpunten. Reden genoeg voor BVO’s om zich weer te melden, maar ik voelde me thuis op Sportpark Middenmeer.

                            Mijn loyaliteit werd beloond met een vaste plek in de A1 van Zeeburgia. In een competitie met leeftijdsgenoten in dienst van onder andere NAC, Excelsior en FC Groningen scoorde ik er op los. De winterstop was nog niet eens in zicht en ik liep al drie op één. Terwijl ik de doelpunten aaneen reeg, stapelden de blessures zich bij de selectie zich op. De ene na de andere aanvaller bracht een bezoek aan de dokter. Begin november werd ik om die reden aan de selectie toegevoegd. Qua niveau was het makkelijk aanhaken en daar kon mijn gebrek aan duelkracht en fysiek mee compenseren. Op 10 november 2015 stond de thuiswedstrijd in de Eerste klasse tegen S.C. Woerden op het programma en werd ik aan de wedstrijdselectie toegevoegd. Zeeburgia was wisselvallig en sprokkelde de punten in de competitie bijeen. Deze wedstrijd was geen uitzondering en een kwartier voor tijd zag ik vanaf de bank hoe we op een 1-2 achterstand stonden zonder enig uitzicht op een gelijkspel. Ik had bijna de gehele tweede helft warmgelopen toen de coach mij bij zich riep. ‘Je hebt niks te verliezen, jongen. Laat ze zien wat je kunt!’ zei hij om me gerust te stellen. Ik had sowieso nooit echt last van zenuwen, maar de woorden van de coach hielpen me toch ergens. Ik betrad het veld, maar mijn eerste balcontact was dramatisch. Er zat gelukkig een positieve kant aan. De verdedigers van Woerden gaven me meer ruimte. Achteraf een foute keuze. Ongeveer tien minuten voor tijd kregen we een corner tegen die werd weggewerkt door onze verdediging. De weggewerkte bal belandde in mijn voeten en in een sprintduel liet ik de laatste verdedigers mijn hielen zien. De keeper was mijn enige obstakel, dacht ik. Ik schoof de bal met veel precisie langs de doelman, maar had geen rekening gehouden met het aluminium. Ik kon wel door de grond zakken. Mijn gebogen hoofd had weinig oog meer voor het spel dat zich vooral vertrok op onze eigen helft. Opnieuw kregen we een corner tegen. Ditmaal stichtte het iets meer gevaar, maar de verdediger op de lijn bracht redding door de bal richting de middenlijn te werken. Met een handige beweging legde ik de bal langs mijn directe tegenstander en met een lichaamsschijnbeweging op snelheid was ik de laatste verdediger ook te slim af. Zelfverzekerd voerde ik mijn actie door en omspeelde ik de keeper. Ik werd gehaakt, struikelde, maar zag het lege doel. Ik krabbelde overeind en schoof al vallend de bal in het doel.

                            Mijn eerste doelpunt was een feit en het resulteerde in meer wedstrijden voor het eerste elftal. Ondertussen bleef ik ook trefzeker bij de A-junioren en had ik aan het einde van het seizoen een doelpuntenratio van ongeveer 2,5 per wedstrijd. Na de laatste wedstrijd van het seizoen kreeg ik een officieus contract aangeboden met allerlei onzinnige voorwaarden. Een wedstrijd doelpuntloos betekende een rondje voor het team. Een gescoord doelpunt betekende tien minuten langer opblijven. Ik was ten slotte de jongste speler binnen de selectie, dus dit soort grappen hoorde er bij. Ik voelde me thuis in Oost, maar vlak voor ik mijn officieuze contract ondertekende onder het genot van een, voor mij, illegaal biertje sprak een bekend gezicht me aan. Na de laatste competitiewedstrijd complimenteerde de kleine, Indisch-uitziende man me met mijn spel. Hij vertelde me dat hij me had getipt bij zijn oude club: het voormalige Glasgow Rangers. Het kwartje viel. Cultheld van onder andere ADO en Feyenoord stond voor me neus. ‘Een week meetrainen in Schotland en dan kun je laten zien wat ik al lang heb gezien’ stelde hij voor. Ik knikte en stemde, zonder te overleggen, in. Het avontuur in Schotland zou niet geheel volgens plan verlopen, althans niet direct.

                            Comment


                            • #15
                              Heerlijk verhaal tot nu toe. Ik geef eerlijk toe geen groot fan te zijn van novelles zonder beelden, maar dit is een absolute uitzondering. Ga zo door, je hebt er in ieder geval een vaste volger bij!

                              Comment


                              • #16
                                Weer weergaloos geschreven wat me naar veel meer laat smaken. Jammer dat dit geen boek is die je in een ruk uitleest.

                                Comment


                                • #17
                                  Schitterende stukken weer, je schrijfstijl maakt het echt fijn om te lezen en te volgen!

                                  Comment


                                  • #18
                                    Talent zat! Nu nog het krachthonk in...

                                    Comment


                                    • #19
                                      DolleDog SawtoothGleek FM_Lesly Niejo101 Bedankt voor de complimenten. Goed om te horen dat het lekker weg leest!




                                      HOOFDSTUK 5
                                      20 juni 2016. Kantoorgebouw AFAS Stadion (Alkmaar, Nederland)


                                      Dat veel ex-voetballers van Rangers F.C. nog steeds nauw verbonden zijn met de club was mij al duidelijk voordat ik mijn trainingsstage in Schotland begon. Michael Mols, oud-spits van de Schotse club, tipte mij bij het scoutingsapparaat en na mijn ‘mislukte’ proefperiode werd ik opnieuw gekoppeld aan een oud-Rangers speler. Mijn opmerkelijke sprong in het diepe had er voor gezorgd dat ik in de gaten werd gehouden door verschillende clubs in Nederland, maar een telefoongesprek tussen een Rangers-scout en een voormalig speler van Rangers F.C. zorgde dat mijn kans in het betaalde voetbal eerder kwam dan verwacht.

                                      De maandag na mijn avontuur in Schotland sloot ik aan bij de beloftes van A.Z. Het weekend daarvoor was een proefperiode van twee weken bij de beloftes geregeld met uitzicht op meer. In de oefenpotjes en trainingen die ik meedeed ging eigenlijk alles vanzelf en na een week hadden de verantwoordelijken bij A.Z. genoeg gezien. 20 juni 2016 zat ik net iets voor de middag in het kantoor van technische directeur Max Huiberts met naast hem hoofdtrainer van de beloftes Martin Haar. ‘We zijn onder de indruk, Milo’ begon Huiberts. Mijn grootvader zat naast mij en luisterde naar wat er komen ging. ‘Ons plan met jou zal dit seizoen zich voornamelijk afspelen bij Jong A.Z.’ voegde hij er aan toe. Het klonk allemaal goed. Ik zou een jeugdcontract tekenen gezien mijn leeftijd en mijn wedstrijden voornamelijk spelen bij Jong A.Z. in de tweede divisie en wanneer nodig was bij A.Z. onder 19. Ik tekende en met een brede glimlach hield ik samen met Max Huiberts het shirt van A.Z. vast terwijl er een foto werd gemaakt. Mijn grootvader had de tranen over zijn wangen lopen. De jongen uit de Staatsliedenbuurt was een stap dichterbij het betaalde voetbal.

                                      In de weken nadat ik mijn naam en diensten verbonden had aan A.Z. gooide ik hoge ogen bij de beloftes. In de tweede divisie bleken we een van de titelkandidaten te zijn en dat mondde uit tot veel overwinningen met veel doelpunten. In de voorbereiding kwam ik al aardig op stoom door in twee wedstrijden een hattrick te scoren en in de competitie had ik ook geen probleem om het net te vinden. De wedstrijd tegen Jong Vitesse was mijn absolute hoogtepunt. We wonnen dik van de Arnhemse ploeg met 5-0 en ik had met drie doelpunten een groot aandeel in de overwinning. Een intikkertje bracht me in een flow, waarna ik daarna een keer scoorde met een solo en ik bij mijn laatste doelpunt de bal met een zweefduik achter de doelman werkte. In totaal speelde ik acht wedstrijden voor Jong A.Z. en had ik zes doelpunten op mijn naam gezet. Dit zorgde voor een plek in de spotlights. Oranje onder 17 klopte aan en op het trainingskamp met het Nederlandse jeugdteam kreeg ik een onverwachts, maar zeer welkom belletje.

                                      Comment


                                      • #20
                                        Mooie club om je ontwikkeling een doorstart te geven!

                                        Comment


                                        • #21
                                          Schitterende club natuurlijk. Als je ziet wat voor een soort spelers AZ de laatste jaren voort gebracht heeft. Prima begin gedraaid ook!

                                          Comment


                                          • #22
                                            Wederom schitterend geschreven!

                                            Comment


                                            • #23
                                              Niejo101 SawtoothGleek FM_Lesly Bedankt voor de reacties! Het zal (heel) snel duidelijk worden of A.Z. de juiste keuze was.




                                              HOOFDSTUK 6
                                              15 oktober 2016. AFAS Stadion (Alkmaar, Nederland)


                                              Het onverwachte belletje was van niemand minder dan John van de Brom, hoofdtrainer van A.Z. Er waren wat blessureproblemen binnen de selectie. Zo was Wout Weghorst nog niet 100% fit na een gebroken neus, was Muamer Tankovic geblesseerd geraakt bij Zweden onder 21, had Fred Friday er met de pet na gegooid bij Jong A.Z. en was alleen Robert Muhren overgebleven als reservespits. ‘Ik heb me laten adviseren door Martin en mijn assistenten en zij wijzen allemaal naar jou’ legde hij uit. Ik voelde me vereerd. Ik had al enkele keren meegetraind met de grote jongens, maar dit was een serieuze oproep voor de wedstrijdselectie. Ik kreeg vleugels en liet dat ook zien tijdens de wedstrijden voor Oranje onder 17. Ik stond te trappelen. In Alkmaar aangekomen voegde ik me bij het eerste elftal. Ik voelde me direct thuis bij de Amsterdamse jongens als Dabney dos Santos, Derrick Luckassen en Joris van Overeem en aanvoerder Ron Vlaar en vice-aanvoerder Rens van Eijden zorgden ervoor dat ik me welkom voelde. Het niveau was wennen. Ik had nooit eerder op zo’n hoog niveau gespeeld en in tegenstelling tot Schotland en de Eerste klasse konden de verdedigers op dit niveau wel voetballen. Toch kreeg ik de indruk dat iedereen wel tevreden was over mijn kwaliteiten en benieuwd was of ik het in de Eredivisie kon laten zien.

                                              Op 15 oktober stond de thuiswedstrijd tegen Vitesse op het programma en zat ik zoals verwacht bij de wedstrijdselectie samen met collega-spitsen Robert Muhren, Fred Friday en Wout Weghorst. Voor de wedstrijd nam ik vooral alles in mij op. Ik genoot met volle teugen van rondo’tje tijdens de warming-up en van de supporters die beetje bij beetje de vakken van het stadion betraden. Ik was zo dichtbij. Tijdens de wedstrijd bleken Vitesse en A.Z. aan elkaar gewaagd. Echter had Vitesse een extra wapen waarvoor de coach ons had gewaarschuwd: de vrije trappen van Lewis Baker. Toch ging het een klein kwartier voor de rust mis. Vlak voor de zestien werd een overtreding gemaakt en de vrije trap ging feilloos over de muur het doel in. De donderspeech in de rust kreeg ik niet mee. Ik was me op het veld aan het voorbereiden. De donderspeech had een averechts effect en na een uur spelen keken we tegen een 0-2 achterstand aan. Wout Weghorst maakte een overtreding in de zestien, ontving geel en Van Wolfswinkel benutte de penalty. Het was voor de coach reden genoeg om het elftal te veranderen. Ik was vijf minuten na de rust begonnen aan mijn warming-up en na de tweede tegentreffer werd ik samen met Robert Muhren bij de trainer geroepen. Hangend vanaf links zou ik het de verdediging lastig gaan maken, terwijl Muhren de plek als spits innam. Niet veel later stond ik bij de vierde man die het bord omhoog hield: 24 voor 19, terwijl de stadionspeaker mijn naam omriep. Ik stond erbij, maar beleefde het moment niet. Ruim tien minuten voor tijd liet ik pas wat van me zien. Uitverdedigen van Ron Vlaar zorgde er voor dat ik vrijheid had voor een voorzet vanaf de linkerflank. Robert Muhren was daar om de aansluitingstreffer te maken. Hierna lag het tempo en wisselden de aanvallen zich af. Het was een wonder dat de stand op 1-2 bleef steken. Een paar minuten voor tijd bleken wij ook een vrije trappenspecialist in huis te hebben in de vorm van Robert Muhren die zijn tweede doelpunt leek te maken. De keeper van Vitesse, Eloy Room, tikte de bal echter weg, maar daar was ik voor de rebound. Ik schoof de bal beheerst achter de al verslagen doelman. Ik was even van de Wereld. Ik hoorde vaag het stadion uitbundig juichen, terwijl ik in de zestien met mijn handen omhoog bleef staan. Een jongensdroom kwam uit: scoren bij mijn debuut.

                                              Na de wedstrijd was het feest in Alkmaar, maar voordat ik wilde feestvieren moest ik eerst nog voor de camera verschijnen. Vragen als ‘hoe voelt dit?’, ‘heb je hiervan gedroomd?’ en ‘wat is je volgende doel?’ passeerden de revue. “Het is een droom die uitkomt. Ik heb, samen met het team, hier keihard voor gewerkt en we zijn allemaal beloond met drie punten. Nu wil ik zo snel mogelijk een vaste waarde zijn voor A.Z.” hoorde ik mezelf later op televisie zeggen. Diezelfde avond heb ik met wat vrienden en teamgenoten Derrick en Dabney het Amsterdamse nachtleven onveilig gemaakt. Ik was los!

                                              Comment


                                              • #24
                                                Schitterend om te scoren bij een debuut. Beter kan al niet eigenlijk. Nu hopen dat je niveau vast gehouden word!

                                                Comment


                                                • #25
                                                  Prachtig debuut gemaakt!

                                                  Comment

                                                  Wat gebeurt er?

                                                  Collapse

                                                  There is currently 1 user online. 0 leden en 1 gasten.

                                                  Meeste gebruikers ooit online was 1.524, 9 nov 2010 om 17:04.

                                                  Working...
                                                  X